AAR Bawaria

Witam. Jestem tu nowy i to jest mój pierwszy AAR, mam nadzieje że przypadnie Wam do gustu Tyle o mnie, czas na konkrety;]

Bawaria, jedno z największych państw niemieckich, jedno z 3 głównych państw niemieckich (obok Prus i Austrii), dość mocno związana kulturowo, gospodarczo i militarnie z tym drugim państwem.

​

mapa z epoki.

Bawaria od wieków pozostawała w cieniu monarchii habsburskiej. Nigdy również nie była w stanie równać się z Prusami które w XIX wieku powoli stawały się hegemonem i głównym kandydatem do zjednoczenia całych Niemiec. 1836 rok to ostatni moment by Bawaria rozpoczęła walkę o suwerenność a w przyszłości o zjednoczenie Niemiec.
Sprzyjało temu kilka okoliczności:
- Nie dawno rozpoczęła się rewolucja przemysłowa, wynalezienie maszyny parowej otworzyło wiele możliwości rozwoju.
-Pod koniec 1835 roku, na tron bawarski wstąpił nowy, młody król Mariusz Otto I. Nowy monarcha był osobą wszechstronnie wykształconą i pełną ambicji. Jego celem życiowym było stworzenie z Bawarii potęgi europejskiej.

Zadanie jakie postawił sobie nowy monarcha nie było łatwe. Bawaria ustępowała technologicznie, militarnie i przemysłowo nad głównymi państwami niemieckimi takimi jak Austria (której strefą wpływów były południowe Niemcy, w tym Bawaria,) i Prusami (kontrolującymi większą część Niemiec północnych)
W Bawarii większość ludzi (bo aż 3/4 społeczeństwa) mieszkała na wsi i zajowała się rolnictwem. Inne klasy społeczne stanowiły margines społeczeństwa.

Gęstość zaludnienia tego Państwa w 1836 roku wygadała stosunkowo równomiernie.

Dużą bolączką młodego króla był brak jakiegokolwiek przemysłu w państwie

Jeśli do tego wszystkiego dodamy słabą i mało liczną armie, nieposiadającą w swych szeregach specjalistycznych jednostek artylerii i jednostek inżynieryjnych, będziemy mieć pełen obraz państwa bawarskiego.

Utrzymanie suwerenności oraz walka o zjednoczenie Niemiec na pewno nie będzie zadaniem łatwym i będzie wymagało sporo pracy i wysiłku całego społeczeństwa, lecz jak powiedział młody król Mariusz Otto I tuż po swojej koronacji:
''Nie było by mnie dziś tu, gdybym nie wierzył że cele jakie postawiliśmy sobie wszyscy, nie jesteśmy w stanie zrealizować. Ciężką pracą całego społeczeństwa, krwią i żelazem jesteśmy w stanie dokonać rzeczy wielkich''

Koniec wstępu;p

 

Cz. I Bawaria 1836-1845

W styczniu 1836 roku Bawaria uznawana była za drugorzędną potęgę. Zajmowała 12 miejsce w rankingu państw i znajdowała się w strefie wpływów Austrii.
Ambicje młodego króla sięgała znacznie dalej. Jego zdaniem Bawaria powinna być wielkim mocarstwem i posiadać własną strefę rozciągnięta na państwa południowo niemieckie takie jak Badenia i Wirtembergia. Z tymi państwami Bawaria od zawsze pozostawała w dobrych stosunkach. Mariusz Otto I postanowił to natychmiast wykorzystać i na początku stycznia 1836 roku zawarł sojusz militarny z oboma państwami. Miał być to pierwszy i bardzo ważny krok do budowy mocarstwowej pozycji Bawarii i wciągnięcia tych krajów w przyszłą strefę wpływów

Król nie poprzestał na tym. Rozpoczął proces reorganizacji armii. Rozkazał budowę trzech jednostek artylerii. Artyleria jako królowa pola bitwy będzie niewątpliwie ważnym orężem w walce o dominację w Niemczech.

We wrześniu 1836 roku, romantyzm zalał całą Europę. Na Bawarii odcisnął szczególne piętno. Na mocy uczuć romantycznych jakie ogarnęły społeczeństwo, król Mariusz Otto I postanowił wybudować w Donaustauf nad Dunajem (10 km od Ratyzbony) Wallhalę. Będzie to wielki monument upamiętniający sławne postaci historyczne niemieckojęzycznego kręgu kulturowego. Budowla ta, dość znacznie podniesie prestiż Bawarii.

​

Koniec 1836 roku to również ważna data dla Bawarii. Wtedy to zapadła decyzja o budowie pierwszej lini kolejowej z Monachium do Wurzburga. Linia ta połączy północ z południem kraju. Wszyscy prywatni inwestorzy z całych Niemiec, widząc możliwość zarobienia duzych pieniędzy na tej inwestycji zaczęli zjeżdżać do Bawarii.

W styczniu 1837 roku do pałacu królewskiego w Monachium dotarła bardzo ważna i radosna wiadomość. Bawaria w rankingu Państw awansowała na 7 miejsce, spychając z grona wielkich potęg Hiszpanię. Jeśli utrzymamy to miejsce przez rok będziemy uznani za wielką potęgę i wyrwiemy się z austriackiej strefy wpływów. Tym samym po nieco ponad roku rządów nowego króla, został zrealizowany pierwszy cel jaki postawił on sobie w momencie zasiadania na tron.


Oficjalnie 28 września 1837 roku Bawaria została uznana za wielkie mocarstwo, wypychając z tego grona Hiszpanię.
W miedzy czasie w Bawarii król zdecydował się na zmianę rządu. Partię Konserwatywną zastąpiła Partia Nacjonalistyczna. Nowa partia rządząca miała zgodny z królem pogląd na sprawy gospodarcze i militarne.
Tuż po zmianie rządu król postanowił przeznaczyć środki finansowe na przemysł. Za namową ministra finansów postanowił wybudować Państwową Fabrykę Odzieżową i Cementownie Państwową. Wg wyliczeń ministra fabryki te miały przynosić krociowe zyski. Rachunek był prosty, kupowanie barwnika i materiałów z zagranicy a w zamian sprzedaż drogich markowych ubrań. Plan wydawał się prosty i skuteczny (podobny system działał już ponoć w Królestwie Polskim, nowo powstałym mieście - Łodzi.) Podobne zyski miała przynosić Cementownia Państwa. Te dwie fabryki stały się zalążkiem przemysłu w południowych Niemczech.


Wszystkie te inwestycje w Bawarii nie odbyły by się bez znaczących pożyczek zagranicznych. Deficyt w grudniu 1838 roku wynosił około 2950 marek bawarskich. Jednak od dłuższego czasu bilans państwa był dodatni więc pożyczki w przeciągu kilku lat powinny zostać spłacone.


W styczniu 1840 roku w końcu, dwie kluczowe inwestycje w przemyśle Bawarskim zostały otwarte. Zatrudnienie znalazło około 300 robotników i zatrudnienie dzięki interwencji Państwa szybko rosło.
Koniunktura w Cementowni Państwowej od początku była korzystna. Bilans tej fabryki juz na starcie był dodatni.
Różowo nie było za to w Państwowej Fabryce Odzieżowej. Fabryka przynosiła na początku straty, lecz pieniądze zarobione przez Cementownie Państwową pokrywały deficyt fabryki odzieżowej. Minister finansów odpowiedzialny za te dwie inwestycje zarzekał się że wraz ze wzrostem zatrudnienia i produkcji fabryki, zyski bedą rosnąc i w końcu i ta inwestycja będzie przynosiła dochód.


W tym momencie król Mariusz Otto I, postanowił bliżej przyjrzeć się gospodarce bawarskiej która nie przynosiła spodziewanych zysków. Po 5 miesiącach od uruchomienia dwóch bawarskich fabryk, zatrudnienie w nich wzrosło, produkcja wzrosła, zyski przez Cementownię Państwową rosły. Gorzej było w Państwowej Fabryce Odzieżowej, fabryka to bilansowała na granicy opłacalności.

Król postanowił interweniować. Nie dowierzał zapewnieniom ministra finansów który obiecywał zyski. Król postanowił w północnej Bawarii wybudować fabrykę materiału która będzie zaopatrywać Państwową Fabrykę Odzieżową w materiał. Tym samym kosztowny import z zagranicy materiału, który generuje straty, zostanie zniwelowany z czasem do 0.

W maju 1841 roku, po roku od interwencji króla w gospodarkę i decyzji o budowie Królewskiej Fabryki Materiałów Odzieżowych, fabryka ta rozpoczyna swoją działalność. W miedzy czasie zamknięto Państwową Fabrykę Odzieżową która przynosiła straty tak duże, iż nawet zyski z cementowni nie były w stanie pokryć deficytu. Ponad 1000 ludzi zostało bez pracy. Bezrobocie w południowej Bawarii nie trwało długo, ludzie zwolnieni z Państwowej Fabryki Odzieżowej znaleźli zatrudnienie w Cementowni Państwowej zwiększając jej obroty. Interwencja króla w gospodarkę zdawała się przynosić pozytywne rezultaty.


Na początku lat 40. XIX wieku w Bawarii ludziom żyło się dobrze. Coraz więcej ludzi znajdywało zatrudnienie w przemyśle, obniżka podatków oraz obniżka cła zwiększyła obroty w firmach oraz spowodowała wzrost zamożności społeczeństwa. Paradoksalnie, kasa Bawarii również nie odczuła obniżki podatków i cła. Rozwój obrotów w przemyśle przynosił wymierne korzyść skarbcowi bawarskiemu.
Głównym wydarzeniem 1842 roku było zakończenie budowy wielkiego monumentu poświęconemu wybitnym postacią całej niemieckiej historii. Jako ciekawostkę należy wspomnieć iż w tym monumencie znalazło się popiersie toruńskiego astronoma, Mikołaja Kopernika.

​

W kwietniu 1843 roku, po otwarci fabryki materiałów w północnej Bawarii, król postanowił dokonać kolejnego przeglądu gospodarki. Wieści nie były najlepsze. Cementownia i fabryka materiałów przynosiły pewne zyski ale fabryka odzieżowa w dalszym ciagu generowała straty. Jako pocieszające należy wspomnieć, iż prywatni inwestorzy postanowili wznieść w Kaiserslautern fabrykę maszyn przemysłowych.

Tym razem król Mariusz Otto I postanowił nie interweniować i poczekać na rozwój wypadków.

Po ponad roku, w czerwcu 1844 roku, młody król postanowił dokonać kolejnego przeglądu przedsiębiorstw.
Tym razem wieści były znacznie lepsze. Wszystkie fabryki, łącznie z Państwową Fabryką Odzieżową, przynosiły spore zyski. Królewska Fabryka Materiałów Odzieżowych przynosiła wręcz potężne zyski rzędu ok. 90 marek bawarskich dziennie. Fabryka to stała się również największym pracodawcą w południowych Niemczech.


Minione lata nie przebiegały tylko na ciągłym obserwowaniu gospodarki. Wiele działo sie na arenie międzynarodowej.
Nowe mocarstwo, Bawaria, wciągnęła w swoją strefę wpływów Badenię i Wirtembergię, dobre stosunki łączyły również Saksonię i Bawarię.

Głównym problemem nowego mocarstwa było oczywiście położenie polityczne. Bawaria i jej sojusznicy wciśnięci byli miedzy Austrię a Prusy. Jasne było dla młodego króla to, że niebawem może dojść do konfliktu miedzy tymi dwoma mocarstwami. Tym bardziej że Austria podrażniona była wyraźnie utratą swojej strefy wpływów w Niemczech. Jasne było też, że Bawaria w tym konflikcie nie może pozostać bierna.
To był główny problem Bawarii u progu 1845 roku.

 

Cz. II ''Dziel i rządź'' 1845-1847

Sylwester 1844/45. Sala bankietowa w pałacu królewskim w Monachium. Młody król, Mariusz Otto I prawie w ogóle nie przebywa na sali balowej. Za miast tego większą cześć wieczoru sylwestrowego spędza na tarasie popijając markowe trunki i paląc cygara, spogląda w zimowe, mroźne niebo. Widać że myślami jest zupełnie gdzie indziej.

Tak jak przewidywał pod koniec 1844 roku, rok następny już nie będzie taki spokojny. Nie upłynie tylko i wyłącznie na sprawach gospodarczych, stabilizacji sytuacji wewnętrznej kraju. Wiedział, że w 1845 roku bieg wydarzeń nabierze szczególnie szybkiego tempa.

Powodem takiego zmartwienia młodego króla były oczywiście Prusy. Nagły wzrost potęgi tego kraju zagrażał Bawarii w sposób oczywisty. Realną groźbą było zjednoczenie się północnych Niemców, utworzenie wspólnego, federacyjnego państwa którego polityka i działania były by wyraźnie wymierzone w Bawarię, Austrie i po części w Francję.

Już dzień puźniej, 2 stycznia 1845 roku stało się to czego tak bardzo obawiano się w Bawarii, powstała Federacja Północnoniemiecka pod przewodnictwem Prus.

Europa 2 stycznia 1845

Bawaria była wyraźnie słabsza od swojego północnego sąsiada. Jasne było, że samotnie, Bawaria nie ma szans w konfrontacji z Federacją Północnoniemiecką.
http://
wielkość i rozmieszczenie wojsk Bawarskich oraz południowo niemieckich sojuszników.

http://
statystyki ludności bawarskiej.

Młody król, jako wybitny znawca historii wojskowości, doskonale znał pewną Rzymską maksymę. ''Divide et impera'' - ''Dziel i rządź'' maksyma ta pierwszy raz wykorzystana przez Rzymian w trakcie jednoczenia półwyspu apenińskiego pod ich przywództwem, tym razem miała być receptą na sukces i zjednoczenie Niemiec południowych i wydarcie przynajmniej części ziem Federacji Północnoniemieckiej. Stworzenie Federacji Południowoniemieckej pod przewodnictwem Bawarii stało się głównym celem polityki króla Mariusz Otto I.

W myśl Rzymskiej maksymy, młody król zaprosił do Monachium na konferencję przywódców Austrii , Francji, Badenii i Wirtembergii. Celem rozmów było stworzenie wspólnej koalicji wymierzonej w Federację Północnoniemiecką.
http://
Wszyscy zaproszeni, podpisali umowę sojuszniczą.

Bawaria, aspirując do miana nowoczesnego, potężnego mocarstwa europejskiego, wymagała reform konstytucyjnych. Czasy absolutyzmu minęły bezpowrotnie.
Częsć władzy przeszła w ręce społeczeństwa. Na razie najwyższej i najbogatszej klasy.
http://

28 czerwca, Bawaria rozpoczęła przygotowania do ataku na Federację Północnoniemiecką. Pierwszym etapem przygotowań było ogłoszenie pełnej mobilizacji i reorganizacja wojska.
http://

W pierwszych dniach lipca 1845 roku Federacja Północnoniemiecka uprzedziła atak Bawarski. Wypowiedziała wojnę całej koalicji. W tym momencie wszystkie plany bawarskie legły w gruzach, reorganizacja wojska nie zakończyła się. Król obawiał się czego również że jego armia, przygotowywana do ataku, będzie nie zdolna do obrony. Do tego w rejonie granicy nie było widać ani wojsk francuskich ani austriackich.

Pierwszy etap wojny miał charakter typowo podjazdowy. Bawarczycy nie mogli sobie pozwolić na otwarte starcie z wojskami Federacji. Dla tego też armie bawarskie robiły częste wypady za linię frontu, rozbijały drobne korpusy Północnoniemieckie po czym wycofywały się za swoja granice na pozycje obronne z góry upatrzone. Nie dawali w ten sposób szansy wojskom Federacji na zgrupowanie swoich sił w większe armie i podjęcie ofensywy.
Do pierwszej większej bitwy miedzy Bawarczykami a Niemcami północnymi doszło pod Meningen 17 lipca 1845. Miejscowość na pograniczu bawarsko niemieckim, była punktem koncentracji wojsk Federacji. Bawarczycy chcieli na początku wojny zadać wrogowi jak największe straty. Uderzenie na Meningen, 3 armii bawarskiej, było całkowitym zaskoczeniem dla wojsk Federacji, nie byli oni w stanie zorganizować zwartej obrony i zostali dotkliwie pobici. Wojska bawarskie nie podjęły pościgu.
http://

Wojska Federacji, rządne rewanżu rozpoczęły w sierpniu uderzenie na Kaiserslautern. Bawarczy jednak, świetnie okopani i mający przewagę liczebną odparli atak wroga zadając mu znaczne straty.
http://
Pomimo tego sukcesu wojska bawarskie postanowiły wycofać się z zajmowanych pozycji. Wywiad trafnie przewidywał potęzne uderzenie ok. 40 tyś żołnierzy północnoniemiekich. Takiego ataku z pewnością nie udało by się już odeprzeć.

W tym samym czasie jednak, na terany Federacji, zaczęły wkraczać wojska francuskie i austriackie. Do tego do wojny przystąpili sojusznicy obu państw. M.in. Wielka Brytania, Belgia, Dania. Przeciw tak potężnej koalicji samotne wojska Federacji nie były w tanie długo się bronić.
Tym samym rozpoczął się drugi etap wojny, który nie obfitował w większe bitwy. Polegał tylko na sukcesywnym zajmowaniu kolejnych prowincji północnoniemieckich.
Bawarczycy w myśl planu Fall Rot, rozpoczęli uderzenie na dwa główne zagłębia przemysłowe Federacji, Zagłębie Ruhry i Zagłębie Saksońskie. Śląsk zajmowany był przez Austriaków.

Kolejne państwa po uzyskaniu od Federacji swoich żądań występowali z wojny. Wielka Brytania po zajęciu wybrzeża morza Północnego upokorzyła Federację, tak samo Austria po zajęciu Śląska. Francja po zajęciu razem z Bawarczykami zagłębia Ruhry zażądała zmniejszenia liczby wojska w Federacji. Duńczycy zażądali oddania całego Szlezwika i Holsztynu. w pewnym momencie Bawaria i jej południowo niemieccy sojusznicy zostali sami. Jedynie mała Czarnogóra, która przystąpiła również do wojny i zajęła Szczecin i Kołobrzeg nadal pozostawała w wojnie. To był 3 i ostatni etap wojny.

Etap ten był bardzo podobny do 1. Głównym zadaniem wojsk Bawarskich było rozbijanie wojsk Federacji i nie dopuszczenie do skoncentrowania się znacznej liczby dywizji... było to tym łatwiejsze że wojska Federacji były rozbite, zdemoralizowane i rozgromione. Do większych bitew nie dochodziło...
http://
Tereny zajęte przez Bawarię w chwili podpisania porozumienia pokojowego, Maj 1847. (jak widać, bawarski błękit źle wygląda na szarości federacji, dla tego postanowiłem poddać małej obróbce, nie do końca udanej w paincie tą mapę, którą zrobiłem też we wcześniejszym okresie, widać wyraźnie za to zajęty Szczecin przez Czarnogórę, później doszedł im Kołobrzeg.)

W końcu, pod koniec maja 1847 roku, nie mal dwa lata po rozpoczęciu wojny, wojska Federacji proszą o pokój. Cena była sroga, Bawaria zajęła następujące regiony: Hannover, Saksonię, Zagłębie Sarry, Zagłębie Ruhry oraz jedna prowincja w południowych Niemczech do której prawa rościła sobie Wirtembergia. Tym samym w rekach bawarskich znalazły się dwa potężne zagłębia przemysłowe bogate w surowce strategiczne, których tak brakowało do tond głównie rolniczej Bawarii. Co ważniejsze, Bawaria Uzyskała dostęp do morza i oficjalnie mogła powołać do życia Federację Południowoniemiecką w której skład wchodziły by po za Bawarią i jej podbitymi terytoriami również Badenia i Wirtembergia. Król Mariusz Otto I jednak nie zdecydował się na ten krok.
http://
mapa Europy, czerwiec 1847...

Wojna Bawarii i jej sojuszników z Federacją Północnoniemiecką była wielkim sukcesem króla Mariusza Otto I. Kraj został powiększony niemal 3 razy. W skład jego ziem weszły ważne z gospodarczego punktu widzenia ziemie bogate w węgiel, żelazo i siarkę - surowce strategiczne. Bawaria uzyskała dostęp do morza. Jedynym minusem było to, że Bawaria przestała być krajem jednolitym kulturowo, znaczną cześć społeczeństwa stanowili Niemcy północni-protestanci.
Jednak mimo wszystko, wygrana ta jest jednym z głównych i najważniejszych wydarzeń panowania króla Mariusza Otto I. Sukces ten, nie byłby możliwy gdyby nie mądra strategie - ''Dziel i Rządź'', która jeszcze nie raz miała przynieść sukces w bawarskiej polityce.

 

Cz. III Dawniej sojusznicy, dziś wrogowie.

W lipcu 1847 roku Bawaria rozpoczęła odbudowę nadwyrężonej wojną gospodarki. Nowo zajęte ziemie wymagały ujednolicenia z resztą kraju. Pomimo że były to obszary bogate w surowce naturalne to przemysł był tam słabo rozwinięty. Brak było całkowicie infrastruktury kolejowej.
Król postanowił skorzystać z prawa jakie dawała mu konstytucja i rozwiązał dotychczasowy rząd i oddał władze partii nacjonalistycznej. Partia ta dawała pełny wgląd i możliwość interwencji w sprawy gospodarcze królowi.


Przegląd gospodarki:




Lato 1847 roku mijało głównie na sprawach gospodarczych. Kraj się rozwijał, zamknięto nierentowne zakłady które mieściły się na ziemiach nowo zajętych, na ich miejsce budowano już nowe zakłady. Rozwijano głównie przemysł ciężki (zagłębie Ruhry, Saksonia) oraz przemysł zbrojeniowy (w Hasse - Nassau). Były to inwestycje niezbędne. Tego rodzaju przemysłu bardzo brakowało dotychczas w kraju. Inwestowano również w kolej.

Spokojny rozwój kraju nie trwał jednak długo... Już w Październiku Francja, zaniepokojona wzrostem potęgi swojego dawnego sojusznika, wypowiedziała Bawarii wojnę. Austria zachowała neutralność w tym konflikcie.


Król Bawarski zakładał w niedalekiej przyszłości wojnę z Francją. Bardzo chciał przyłączyć do swojego kraju Alzację i Lotaryngię. Wtedy ze spokojnym sumieniem w sposób pokojowy, mógłby przyłączyć Badenię i Wirtembergię, stworzyć wtedy Federację Południowo Niemiecką. Wtedy federacja stała by się pełnoprawnym właścicielem wszystkich swoich ziem. Nikt jednak nie liczył że wojna nastąpi tak szybko.

W początkowym okresie wojny inicjatywa była po stronie Francji. Zadziwiające było to że Francja była wyjątkowo słaba. Widac ich armia nie odbudowała się jeszcze po poprzedniej wojnie, tym dziwniejsza wydaje się decyzja o wypowiedzeniu nam wojny.

Francja próbowała przełamać linię obrony bawarskiej na granicy. Nie przyniosło to większego rezultatu. Faza tej wojny trwała aż do czerwca 1848 roku. Wtedy to Francuzi podjęli ostatnią próbę przełamania bawarskiego oporu. Miało to miejsce pod Kaiserslautern. Po tej bitwie Francuzi stracili ostatecznie jaką kolwiek zdolność ofensywną.


W czasie trwania bitwy pod Kaiserslautern wojska bawarskie wkroczyły na tereny Alzacji i Lotaryngii. Nie napotkały tam większego oporu.

Zimą 1848/49 Bawarczycy zajęli cała Alzację i Lotaryngię i rozpoczęli marsz na Paryż. Francuzi podjęli rozpaczliwą próbę zatrzymania bawarskiego pochodu ku stolicy Francji. Miało to miejsce pod Strasburgiem. Francuzi zebrali tam resztki swoich wojsk i rozpoczęli okopywanie swych oddziałów w tym rejonie. 3 Armia Bawarska postanowiła rozbić to ugrupowanie wojsk francuskich i tym samym definitywnie otworzyć sobie drogę na Paryż. Bitwa trwała cały luty 1849 roku i zakończyła się dość znaczną klęską Francuzów.


Proces zajmowania ziem leżących między Alzacją A Paryżem trwał bardzo długo. Wojska bawarskiego dopiero w grudniu 1849 wkroczyły do niebronionego Paryża i rozpoczęły instalowanie tam władz okupacyjnych.
Jednocześnie w tym samym czasie rozpoczęła się kampania wyborcza. Król postanowił zakończyć przeciągającą się wojnę przed zakończeniem tej kampanii. Zależało mu bardzo, by nowy rząd mógł rozpocząć swoje działanie w spokojnej, pokojowej i stabilnej atmosferze.


W styczniu 1850 roku zakończono instalowanie tymczasowych władz okupacyjnych w Paryżu. Tym samym w stolicy Francji załopotały Bawarskie flagi na wszystkich budynkach administracji publicznej.
Dopiero wtedy Francuzi zechcieli rozpocząć rokowania pokojowe. Rozmowy te odbyły się w Strasburgu i trwały trzy dni. Zakończyły się one tzw. Pokojem Strasburskim. Głównym punktem tego traktatu pokojowego było wcielenie Alzacji i Lotaryngii w bawarskie granice oraz zadeklarowanie zarówno przez Bawarczyków jak i Francuzów, że w przyszłości obie strony nie będą przeciw sobie używać siły do rozwiązania jakichkolwiek sporów.

Europa dzień przed podpisaniem Pokoju Strasburskiego.

Po wojnie bawarsko-francuskiej Bawaria znowu wkroczyła na drogę rozwoju, którą zahamowała ów wojna. Gospodarka miała dodatnie wskaźniki, rozwijała się infrastruktura. Bawaria stała się niekwestionowanym głównym państwem niemieckim. Największa potęgą gospodarczą i militarną wśród krajów niemieckiego obszaru kulturowego.
Mocarstwową pozycję Bawaria udowodniła 5 marca 1850 roku. Wtedy to król bawarski postanowił zaprosić do Strasburga, miasta w którym dwa miesiące wcześniej podpisywał traktat pokojowy z Francją, przywódców Badeni i Wirtembergii.
Celem spotkania było utworzenie wspólnego państwa południowo niemieckiego. Idea ta spotkała się z pełną aprobatą państw zaproszonych. Spisano nową konstytucje, która zakładała powstanie państwa federacyjnego, w którym każdy z krajów związkowych będzie mieć równe prawa, w parlamencie będą zasiadać przedstawiciele wszystkich krajów związkowych, również tych które zostały siłą wcielone po wojnie z Federacją Północnoniemiecką w latach 1845/47.
Był to niewątpliwy sukces polityki, geniuszu militarnego króla Mariusza Otto I i zwieńczenie jego strategi ''Dziel i rządź''.


3 czerwca zakończyły się wybory. W wyborach tych wzięli udział również kandydaci z Badeni i Wirtembergii. Oczywiście mieszkańcy tych krajów związkowych również mieli prawo głosu.
Wyniki tych wyborów były precedensem. Do parlamentu weszły tylko dwie partie:
- Partia Konserwatywna 64,02% głosów
- Partia Nacjonalistyczna 35,97% głosów
Obie partie zobowiązały się do stożenia wspólnego rządu koalicyjnego.


Po zakończeniu wyborów, w Federacji Południowo Niemieckiej rozpoczął się długo oczekiwany okres stabilizacji. Zarówno Król jak i jego nowy rząd w spokoju mógł zając się sprawami gospodarczymi, rozbudową armii oraz floty (która w ogóle do tej pory nie istniała).
Król Mariusz Otto I wiele oczekiwał i wiele sobie obiecywał po najbliższych latach, które miały być latami spokojnymi i dostatnimi...

AAR wyczyszczony i zamknięty.
W przypadku chęci wydania kolejnego odcinka proszę kontynuować się z właściwym dla działu moderatorem.
Zoor