AAR Prusy/Niemcy

AAR Prusy/Niemcy
1836 - 1935



Victoria II​

Główne cele gry:
- utworzenie Federacji Niemiec Północnych
- zjednoczenie Niemiec
- zdobycie od Austrii ziem zamieszkałych przez Niemców
- zajęcie Wschodniej Szwajcarii
- zajęcie ziem Polskiej Kongresówki
Oczywiście w trakcie rozgrywki cele te mogą ulec zmianie czy też poszerzeniu.


Odcinek I 1836-1838
Odcinek II 1839-1844
Odcinek III 1844-1849
Odcinek IV 1850-1860
Odcinek V 1860-1867
Odcinek VI 1868-1869
Odcinek VII 1870-1875
Odcinek VIII 1875-1879
Odcinek IX 1880-1884
Odcinek X 1885-1892
Odcinek XI 1893-1896
Odcinek XII 1897-1900
Odcinek XIII 1901-1903
Odcinek XIV 1904-1908
Odcinek XV 1909-1916
Odcinek XVI 1917-1919
Odcinek XVII 1920-1922
Odcinek XVIII 1923 - 1925
Odcinek XIX 1926 - 1930
Odcinek XX 1931 - 1932
Odcinek XXI 1933- 1934
Odcinek XXII 1935

Odcinek I 1836-1838

Spoiler

W XIX wieku Prusy stawały się najsilniejszym państwem Rzeszy, rywalizując z państwem Habsburgów. Ziemie pruskie obejmowały wschodnie Niemcy oraz bogate w surowce regiony Nadrenii i Westfalii.




Sytuacja polityczna w państwie prezentuje się następująco:
Przeważającą część parlamentu stanowią konserwatyści z reakcjonistami. Jednak wpływ liberałów nie jest mały i widać że ta grupa będzie stanowić w przyszłości mocną siłę polityczną. W najbliższych latach rząd planuje zreformować przede wszystkim prawo do głosowania oraz zredukować cenzurę prasy.




Sytuacja populacji w Prusach:
Większość stanowią Niemcy Pn. Sporą grupę stanowią Polacy jednak państwo planuje silna politykę asymilacyjną co znacznie zniweluje mniejszości narodowe.
Jeśli chodzi o zatrudnienie ludności to ogromna większość znajduje pracę na roli lub w kopalniach węgla i stali. Jednak raczkujący jeszcze przemysł zapewnia coraz więcej miejsc rzemieślnikom. Rząd stawia sobie również za narodowy cel promowanie duchownych co ma poprawiać piśmienność wśród ludności.




Sytuacja na świecie:
Państwo pruskie zajmuje 5-te miejsce wśród światowych mocarstw.




Sytuacja gospodarcza w państwie nie jest wybitnie dobra ale dobrze rokuje na przyszłość. W kraju wciąż przybywa inwestorów. W pierwszym kwartale 1836 roku kapitaliści wznieśli fabrykę drewna w Westfalii oraz mają w projekcie budowę fabryki wina w Prusach Zachodnich.
Niestety z powodu braku popytu na rynkach światowych upadła fabryka papieru w Brandenburgii.



W latach 1836 - 1839 toczyła się ciągła wojna dyplomatyczna z Austrią. W jej wyniku udało się utrzymać w strefie wpływów państwa północnych Niemiec oraz odebrano Habsburgom wpływ nad Saksonią.
O wpływy w Niemczech rozegrano także zwycięski pojedynek z Wielką Brytania o Księstwo Hanoweru. Do strefy włączono także wolny dotąd Luksemburg. Działania te były krokami państwa Pruskiego do utworzenia Federacji Niemiec Północnych.
Niespodziewanie zawarto także sojusz z Francją jednak w dalszej perspektywie państwo to stanowić będzie przeszkodę na drodze do zjednoczenia Niemiec.

 

Odcinek II 1839 - 1844

Spoiler

22 czerwca odbył się we Frankfurcie koncert poświęcony muzyce znakomitego kompozytora Mozarta. Koncert trwał trzy dni i przybyło na niego wielu muzyków z całych Niemiec. Był to wyraz chęci do zjednoczenia państwa Niemieckiego.
Całe wydarzenie znacznie podniosło świadomość populacji niemieckiej.




W kraju dzięki pieniądzom inwestorów oraz częściowemu wsparciu ze strony państwa szybko rozwijała się kolej. Naukowcy zaczęli prace naukowe nad kolejnym etapem rozwoju infrastruktury - Wczesne Linie Kolejowe.




W czerwcu 1840 roku krajem wstrząsnęła smutna wiadomość.
Zmarł król Fryderyk Wilhelm III. Tron po Nim przejął jego potomek.




W kolejnych miesiącach dyplomacja pruska odniosła kolejny sukces przyłączając do strefy wpływów Holstein będący jednak wciąż satelitą Królestwa Danii.




Tymczasem na zachód od Niemiec wybuchła wojna między krajami Beneluksu. Konflikt wisiał w powietrzu już od paru lat. Początkowo obie strony toczyły wyrównany pojedynek jednak po ściągnięciu posiłków przez Holendrów ze swoich kolonii przejęli oni inicjatywę podbijając niemal całą Belgię.
Wojna skończyła się aneksją Belgii przez Holendrów co wywołało oburzenie wśród państw Europy Zachodniej.




W 1841 zakończono pracę nad Wczesnymi Liniami Kolejowymi. Inwestycję ruszyły pełną parą.


Zaraz potem rozpoczęto pracę nad Produkcją Mechaniczną.




W 1841 uchwalono także dwie ważne ustawy. Jedna o przeciwdziałaniu ruchu jakobinów a druga o zakazie pracy dzieci w fabrykach.




W 1842 roku rząd podjął decyzję o poparciu boomu przemysłowego w obszarze Ruhry. Dzięki temu tańsze było stawianie nowych wydajniejszych fabryk.




Jednym z nieszczęść jakie trafiło na Królestwo Prus była epidemia grypy 'hiszpanki', która pochłonęła wiele istnień i znacznie spowolniła przyrost naturalny państwa.
Kraj podjął jednak wszelkie działania aby zminimalizować skutki tragedii.




Koniec roku 1843 przyniósł wreszcie sukcesy. Po zakończeniu badań nad Produkcją Mechaniczną odkryto wiele innowacji mających pozytywny wpływ na gospodarkę i rozwój kraju.




Koniec roku to również sukcesy dyplomatyczne. Udało się wyrwać z austriackiej strefy wpływów Królestwo Bawarii, które jest ważnym partnerem strategicznym Prus w sprawach Niemiec południowych.




Rozkład sił w parlamencie - stan na styczeń 1844:




W roku 1844 odbyło się także bardzo ważne spotkanie najsilniejszych państw Niemiec Pn wraz z przywódcą Bawarii. Dyskutowano o przyszłości zjednoczonych Niemiec. Podpisano tajny protokół o planach imperialnych Niemiec w Europie.
Oto zakładane granice Niemiec - osiągnięcie celu planowane jest na początek XX wieku.

Z pozostałych ziem Cesarstwa Austrii planowane jest utworzenie zależnego Państwa Węgierskiego.​

 

Odcinek III 1844 - 1849

Spoiler

Czerwiec 1844 roku zakończył się pokojem pomiędzy Austrią i Danią. W wyniku traktatu pokojowego Królestwo Duńskie zostało pozbawione regionu Jutlandii. Odtąd państwo to mieściło się tylko na dwóch głównych wyspach: Zelandii oraz Odense. Dania zachowała jednak swoje kolonie - wyspy na północy Atlantyku (Islandia oraz Grenlandia) i Wyspy Dziewicze u wybrzeży Ameryki Południowej.




W sierpniu tegoż roku wybuchł także konflikt pomiędzy Francuzami i Hiszpanami. Ci pierwsi rościli pretensje do Katalonii. Po stronie Hiszpanii opowiedziała się Rosja wysyłając kilka jednostek wojska w kierunku Francji - przez terytorium Prus za dostępem militarnym. Nie osiągnęły one jednak znaczących zwycięstw. Po dwóch latach walk z niewielką przewagą zwyciężyła Francja osiągając tym samym swoje żądania wojenne.





Październik 1844 przyniósł otwarcie pierwszego w Niemczech ogrodu zoologicznego. Dotychczas takie obiekty istniały tylko w Londynie oraz Antwerpii.




W początkach wiosny ‘45 grupa profesorów z prestiżowego uniwersytetu opublikowała rozprawę o filozofii politycznej. Rozprawa dotyczyła głownie Metody Jeffersona – nowej metody wyboru reprezentantów do izby parlamentarnej.




W związku z militarystycznymi planami Prus - w niedalekiej przyszłości - zakończono właśnie prace badawczą nad technologią Mobilności Strategicznej. Następnie przystąpiono do prac nad Planami Militarnymi.




Pod koniec października w Berlinie wybuchło niespodziewanie małe powstanie jakobinów. Szybko jednak zareagowały na to stacjonujące obok stolicy wojska z Cottbus miażdżąc bezwzględnie powstańców.





Nie oznaczało to jednak koniec kłopotów z buntami. W roku 1846 mocno rozszerzyły się poglądy liberalne prowadząc do Wiosny Ludów.



W skutek wzrastającego niezadowolenia ludności w sierpniu ’46 oraz na początku ’47 wprowadzono pierwsze reformy polityczne prowadzące do liberalizacji prawa. Pierwszą z nich była reforma prasy. Zniesiono prasę rządową jednak postanowiono pozostać przy ograniczonej cenzurze. Zalegalizowano też związki zawodowe będące jednak pod częściową kontrolą rządu.



Rewolucja liberalna oficjalnie zakończyła się w 1848 roku nie wywołując przewrotu w państwie co wpłynęło pozytywnie na prestiż monarchii.




Lipiec 1847 przyniósł sławę państwu dzięki odkryciu przez pruskiego astronoma nowej planety układu słonecznego – Neptuna. Była to najbardziej oddalona od Ziemi planeta znana ludzkości.




Wojna z Danią 1847-1848
22 sierpnia ’47 monarchia wypowiedziała wojnę Danii. Powodem było uwolnienie Holsztynu spod satelickiej władzy duńskiej.



Od razu przystąpiono do działań wojennych. Już w październiku wojska pruskie wylądowały w stolicy królestwa – Kopenhadze. Dania osłabiona ostatnimi wojnami z Austrią nie była wstanie stawić oporu wojskom niemieckim. Do maja ’48 zajęto wszystkie posiadłości duńskie w Europie.




Król Danii nie miał wyboru. Musiał bezwarunkowo podpisać kapitulację zgadzając się na warunki Państwa Pruskiego. Księstwo Holsztynu zostało uwolnione spod jarzma duńskiego. Prusy od razu wyszły z inicjatywą sojuszu militarnego w kierunku Holsztynu, która została pozytywnie przyjęta.



Niedługo po przegranej wojnie Dania straciła pozycję Wielkiego Mocarstwa a na jej miejsce wspięło się Królestwo Holandii.




Pod koniec roku Prusy zawarły sojusz militarny ze Szwecja. Było to korzystne posunięcie z punktu widzenia interesów w północnej Europie.




Stan izby parlamentarnej na rok 1849:
Jak widać coraz większe poparcie zyskiwały frakcje liberalne kosztem spadku poparcia dla konserwatystów oraz reakcjonistów.
​

 

Odcinek IV 1850 - 1860

Spoiler

W roku 1850 coraz większe wpływy zyskiwali liberałowie. Efektem tego była reforma polityczna prawa do głosowania. Odtąd głosować mogła klasa najbogatsza do której wliczali się arystokraci oraz kapitaliści.


W wyniku tej reformy Królestwo Prus zerwało monarchią absolutną. Typ rządów został przekształcony na Monarchię Konstytucyjną. W latach ’50 większość państw niemieckich zmieniła swój typ rządów na wzór Prus.



Luty 1851 przyniósł wspaniałą nowinę. Otóż pomyślnie zakończyły się badania nad poszukiwaniem złóż metali szlachetnych w Królewcu. Rozpoczyna się gorączka złota.




Wojna z Cesarstwem Austrii
2 maja 1852 roku Monarchia Pruska wypowiada wojnę Cesarstwu Austrii. Powodem wojny jest zdobycie dwóch prowincji z regionu austriackiego Schleswig-Holstein. Prowincje te Austriacy zdobyli podczas wcześniejszych wojen z Danią. Region ten w większości zamieszkały był przez Niemców Północnych. Kontrola nad nim dawała możliwość utworzenia Federacji Niemiec Północnych.



W wyniku licznych sojuszy Prus i Austrii w wojnę zaplątało się wiele państw Europy. Po stronie Prus opowiedziała się Francja, Szwajcaria, państwa północno-niemieckie oraz Bawaria i Badenia. W konflikt wplątały się także państwa włoskie. Królestwo Sardynii i Piemontu oraz Państwo Kościelne poparły Prusy, natomiast Toskania, Parma i Lucca stanęły za Austrią.



Front Północny. Walki zaczęły się od wkroczenia wojsk pruskich do Flensburga. Z pomocą przybyły także wojska Holsztynu. Z północnej Jutlandii przybyły regularne wojska austriackie, które zatrzymały się w Aabenraa. Rozpoczęto szturmowanie miasta. Niska organizacja wojsk wroga zapewniała brak interwencji Austriaków.



Front Południowy. Na rdzennych ziemiach Austrii brakowało wojska regularnych. Jedyna dywizja stacjonowała w północnych Włoszech. Cesarstwo ogłosiło powszechną mobilizację dzięki czemu pozyskało 50 tys. żołnierzy. Walki toczyły się w regionach Czech oraz Moraw.



Początkowo pruskie wojska odnosiły sukcesy, jednak słaba organizacja wojsk saksońskich doprowadziła do przerwania linii frontu i przedarcia się wojsk Austrii do Liegnitz. Pruskie oddziały szturmujące Hardec Kralove oraz Troppau musiały wycofać się w stronę atakowanego przez wroga miasta. Mimo liczebnej przewagi Austrii stoczoną zwycięską bitwę.



Wojskom stacjonującym w Olomouc udało przedrzeć się pod stolicę wroga - Wiedeń. Rozpoczęto szturm na miasto.



Pozostała część wojsk pruskich rozpoczęła rozbijanie wojsk austriackich na terenach Czech i Moraw. Do jednej z większych bitew doszło pod Trencin’em. Wrogie wojska poniosły stratę prawię 9 tys. żołnierzy.



Pod koniec sierpnia na froncie północnym zakończono szturm na Flensburg – prowincja została zdobyta. Wojska Holsztynu wycofały się na południe. Tymczasem do Kiel przybyły oddziały pruskie mające wspomóc armie okupującą Flensburg.



Po uzupełnieniu zapasów i skoncentrowaniu wojsk w Flensburgu armie pruskie przystąpiły do ataku na wroga. Bitwa toczyła się od końca września do listopada. Walki były ciężkie z powodu ufortyfikowania się Austriaków w Aabenraa. Prusy poniosły znaczące straty – głownie wśród dywizji kawaleryjskich. Ostatecznie bitwę zwyciężono zmuszając Austriaków do odwrotu na północ.



Pod koniec roku prowincja Aabenraa znajdowała się pod okupacją Prus. Jednak dalszy marsz na północ został wstrzymany z powodu dużych strat w organizacji i liczebności wojsk. Rozpoczęto rokowania pokojowe, lecz Austriacy nie chcieli pogodzić się z porażką.



Sytuacja w południowych Niemczech. Tu walki koalicji pruskiej skierowane były przeciw Wirtembergii, która walczyła po stronie Austrii. Wrogie wojska zostały rozbite a całe królestwo znajdowało się pod okupacją Badenii i Bawarii.



Front Włoski. Wojna przybrała tu charakter lokalny. Główne potyczki miały miejsce na terenie Włoch. Sardynia-Piemont zajęły Parmę po czym zwróciły swe wojska na tereny Lombardii rozpoczynając okupacje Mediolanu. Region ten po części okupowany był też przez Szwajcarów. Państwo Kościelne toczyło bój przeciw Lucce i Toskanii – konflikt nie przyniósł rozstrzygnięcia. Wkład Francuzów polegał na zdesantowaniu swoich wojska u wybrzeży Toskanii oraz Wenecji.



W styczniu do sztabu wojennego Prus doszła znakomita wiadomość – zakończono szturm na Wiedeń. Stolica Austrii znajdowała się pod okupacja monarchii. Przyspieszyło to rozmowy nad traktatem pokojowym.



Oficjalnie 21 lutego 1853 roku zaakceptowano prośbę przegranej Austrii o zawarcie pokoju. Austriacy zgodzili się na oddanie regionu Schleswig-Holstein. Wojna zakończyła się zwycięstwem.

Król pruski i rząd zdecydowali się jednak wstrzymać tymczasowo z decyzją utworzenia federacji. Potrzebne były jeszcze reformy ujednolicające prawo w państwach Niemiec północnych.



Po wojnie wszystko wróciło do normy. Prowadzono dalsze inwestycje w gospodarkę. Z dziedziny badań naukowych opracowano Żelazne Linie Kolejowe. Po licznych inwestycjach podnosił się poziom infrastruktury w państwie.



Na początku '55 Ministerstwo Obrony podjęło decyzję o przeprowadzeniu reformy wojskowej, która wyszła z pod inicjatywy generała Helmutha von Moltke'a. Był on wybitnym strategiem i autorem wielu prac z dziedziny wojskowości. Jego działania znacznie usprawniły organizację wojsk pruskich.



Pod koniec roku u wybrzeży Afryki portugalskiej tymczasowo przybiły wojska pruskie. Celem było uzupełnienie zapasów przed dalszą podróżą w kierunku półwyspu arabskiego. Wywiad pruski prowadził od wielu lat tajne badania w tym rejonie w celu poszukiwania złóż ropy, która w rozwijającym się przemyśle zaczynała odgrywać coraz większą rolę.



12 maja 1856 wprowadzono w państwie pierwszą reformę socjalną. Chroniła ona pracowników fabryk. Zapewniała im ubezpieczenia zdrowotne.


Dwa lata później zliberalizowano także reformy polityczne. Zdecydowano się odrzucić dotychczasowy system wybierania reprezentantów w parlamencie i wprowadzić system proporcjonalny. Powiększono również grono społeczeństwa mające prawo do głosowania. Odtąd oprócz klas najwyższych głosować mogła także klasa średnia. Jednak ich głosy odgrywały mniejszy wpływ na wybór rządu.



Wojna z Abu-Dhabi


W latach '58-'60 stoczono wojnę o tereny na półwyspie arabskim. Żołnierze byli pewni, że wojna potrwa kilka miesięcy jednak tak się nie stało. Duże utrudnienia stanowiły głownie warunki naturalne - teren pustynny okazał się morderczy. Brakowało zaopatrzenia. Ostatecznie po prawie dwóch latach walk zajęto cały emirat Abu-Dhabi. Wystąpiono z propozycją bezwarunkowej kapitulacji i bez większych problemów zaanektowano kraj.
​

 

Odcinek V 1860 - 1867

Spoiler

Utworzenie Federacji Niemiec Północnych



Dzień 12 kwietnia 1860 był wielkim dla historii Niemiec. Podjęto wreszcie decyzję o utworzeniu konfederacji. Do Związku Północnoniemieckiego weszły państwa położone na północ od linii Menu oraz Luksemburg. Do Związku nie weszła Austria, Bawaria, Wirtembergia, Badenia. Wydarzenie to było wstępem do zjednoczenia Niemiec pod egidą Prus.



Mapa polityczna Europy Środkowej z Federacją Niemiecką.




Nowo przyłączone tereny były dosyć zacofane infrastrukturalnie w porównaniu do Królestwa Pruskiego. Inwestorzy szybko jednak zaczęli inwestować nowe tereny. Plan był taki by w ciągu 10 lat zniwelować różnice w rozwoju gospodarczym w porównaniu z terenami pruskimi.




Listopad ’60. Zdobyte w niedawnej wojnie tereny Abu-Dhabi otrzymały statut regionu państwowego. Tereny te w ciągu kilku lat znacznie zapełniły się imigrantami. Około 70% społeczeństwa stanowili Niemcy.




W dniu 3 marca 1861 powstała pieśń patriotyczna Die Wacht am Rhein (Straż na Renie). Autorem słów był Max Schneckenburger a melodii Karl Wilhelm. Tłem dla powstania utworu była groźba wybuchu nowej wojny prusko-francuskiej. Rząd francuski uważał linię Renu za naturalna granicę swego państwa. Jednak roszczenia do terenów Alzacji i Lotaryngii mieli również Niemcy.




W październiku 1862 podjęto decyzję o budowie Kanału Kilońskiego. Była to inwestycja na dużą skalę. Kanał łączył Morze Bałtyckie z Morzem Północnym. Miał za zadanie połączyć porty bałtyckie ze światem. Skracał on również drogę w stosunku do tradycyjnej przez cieśniny duńskie.




Wojna z Etiopią
Etiopia była niecywilizowanym państwem leżącym we wschodniej Afryce u wybrzeży Morza Czerwonego. Żądania wobec Etiopii wiązały się z zajęciem regionu Asmary. Wcześniej rejon ten był pod władaniem Egipcjan. Wojna wybuchła 3 września 1863 roku.




Jeszcze w tym samym miesiącu przeprowadzono desant wojsk niemieckich u wybrzeży miast Massawa i Assab. Łącznie zaatakowano z siłą 60 tys. żołnierzy. Chwilowo w desancie przeszkodziła flota etiopska, która jednak nie miała szans w starciu z niemieckimi statkami.




Do końca roku udało się zająć tereny przybrzeżne. Następnie wojska ruszyły w stronę czarnego lądu.




Tymczasem etiopskie wojska wdarły się do okupowanej prowincji Assab. Oddział zajmujący Awsa musiał wycofać się na wybrzeże by wyeliminować wroga. Po tygodniu walk pod koniec lutego ’64 Etiopczycy zmuszeni byli się wycofać. Ponieśli 6-krotnie większe straty niż niemieccy żołnierze.




Oddział prowadził jeszcze krótki pościg za rozbitymi wojskami wroga niszcząc go doszczętnie. Dalej skierował się do Gonder – stolicy. Na miejscu napotkano niewielki opór 3 tys. żołnierzy etiopskich. Po ich wyeliminowaniu rozpoczęto szturmowanie miasta.




Do maja ‘64 pod okupacją niemiecką znajdowała się stolica oraz trzy prowincję. Oprócz niewielkiej grupy partyzantów w Awsa, wróg pozbawiony był wojska.




Dnia 27 maja podpisano pokój na mocy którego Etiopia zrzekła się regionu Asmary. Wojna zakończyła się sukcesem i to szybciej niż się spodziewano.




Pod koniec lata odkryto nurt Misji Cywilizacyjnej. Tłumaczyła ona imperialne zapędy światowych potęg. Misją państw wysoko rozwiniętych jest ucywilizowanie – wiążące się głównie z podbiciem - państw zacofanych. Innowacyjna myśl znacznie zwiększała prestiż oraz zwiększyła wpływy dyplomatyczne.




Podczas kolejnych wyborów doszło do znacznego przetasowania w parlamencie. Po wieloletnich rządach konserwatystów do władzy doszli liberałowie. Łącznie z anarcho-liberałami uzyskali miażdżącą większość w rządzie – ponad 68% . Był to historyczny moment. Oznaczał początek przemian gospodarczych, ideowych nie tylko w Niemczech ale i w całym świecie zachodnim.




Koniec roku to podjęcie decyzji o wysłaniu niemieckiej grupy archeologów na wykopaliska do Egiptu. Badania odbywały się w tzw. Dolinie Króli. W wykopaliskach brały udział ekipy naukowców z całej Europy oraz Stanów Zjednoczonych. Co rusz dokonywano odkryć kolejnych grobowców faraonów. Jednym z nich mogła pochwalić się niemiecka ekipa. Odkrycia przynosiły prestiż państwom i pozytywnie wpływały na rozwój nauki.




Ogromnym sukcesem na arenie międzynarodowej było usunięcie Wirtembergii z austriackiej strefy wpływów. Było to ostatnie państwo niemieckie będące pod wpływem Austrii. Niedługo potem królestwo związało się Federacją Niemiec sojuszem oraz wstąpiło do niemieckiej strefy wpływów.




W maju ’67 ustanowiono prawo o kolonii karnej. Chodziło o wyodrębnienie jakiegoś odległego obszaru swojego państwa – zwykle zamorskiego – i przeznaczeniu go do przetrzymywania skazańców w izolacji od społeczeństwa.




Na jesieni ’67 zliberalizowano prawo prasy. Odtąd prasa pozbawiona była cenzury. Dziennikarze i wydawcy mogli swobodnie pisać o wydarzeniach w państwie i na świecie bez obawy o interwencje organów państwa. Wolną prasę wprowadzono z inicjatywy coraz to większej rzeszy liberałów.
​

W następnym odcinku:
Wojna z Francją - walka o tereny Alzacji i Lotaryngii.

 

Odcinek VI 1868 - 1869 "Wojna francusko-pruska"

Spoiler

O antagonizmie pomiędzy Francją a Niemcami wiadomo było od dawna. Wojna wisiała w powietrzu i była nieunikniona. W marcu 1868 Federacja Niemiecka ogłasza powszechną mobilizację.




Do końca kwietnia udaje się zwerbować prawie 250 tys. żołnierzy. Zmobilizowane oraz regularne wojska dostały rozkaz wymarszu w zachodnią stronę kraju. Oddziały ulokowały się w rejonie Nadrenii oraz Westfalii czekając na dalsze instrukcje.




Wojna wybuchła 1 maja. Była jednym z etapów pośrednich w drodze do zjednoczenia imperium. Oficjalnym ultimatum wysłanym w stronę Francuzów było wyzwolenie terenów Alzacji i Lotaryngii – zamieszkałych przez Niemców. Po stronie Federacji opowiedziały się państwa południowych Niemiec. Za Francją zaś Szwajcaria oraz Sardynia-Piemont.




Już 10 maja pierwsze oddziały niemieckie przekroczyły granicę ustawiając się na linii Verdun-Metz-Strasburg i rozpoczęły walkę. Na niewielki opór francuski natknięto się pod Metz. Francja nie była przygotowana do wojny. Większość wojsk rozproszona była w koloniach. Armie stające do walki składały się głównie ze zmobilizowanych rezerw.




W czerwcu miała miejsce ofensywa sojuszniczych wojsk francusko-szwajcarskich w południowych Niemczech. Doszło do walk w Wirtembergii w prowincji Tubingen. Bój stoczyły ponad stu tysięczne armie. Mimo liczebnej przewagi Francuzów udało się zwyciężyć.




Rozpoczęto pościg za zdezorganizowaną armią koalicji francuskiej. Do kolejnych starć doszło w badeńskim Freiburgu, gdzie do niemieckich oddziałów dołączyły posiłki z zajmowanego Strasburga. Starcie zakończyło się kolejną klęską Francuzów, którzy wycofali się w stronę Konstanz. Tam doszło do ostatecznej bitwy, po której rozbito wojska wrogiej koalicji zmuszając je do wycofania się na tereny Szwajcarii. Do końca lipca udało się wyprzeć wszystkie wrogie wojska z południowych terenów Niemiec.




Do połowy sierpnia zdobyto Metz oraz Strasburg. Linia natarcia przesunęła się na miasta Chalons-Nancy-Epinal. Mimo dużej koncentracji wojsk w Verdun miasto wciąż nie było zdobyte.




W październiku okupowana była Lotaryngia oraz północne tereny Szampanii-Ardeny. Armia zajmująca Chalons skierowała się w stronę Paryża. W Chaumont rozpoczęła się jedna z największych bitew wojny. Francuskie wojska uderzyły z siła prawie 250 tys. żołnierzy. Po stronie Niemiec walczyło około 100 tys. żołnierzy. Z północy jednak napływała pomoc oddziałów z Nancy i Verdun.





17 października do Paryża dotarły wojska niemieckie. Miasto pozbawione było obrony, ponieważ większość francuskich wojsk toczyła walki we wschodniej części kraju.




Pod koniec miesiąca skończyła się zwycięska bitwa pod - sąsiadującą z Szwajcarią prowincją – Besancon. Francuzi ponieśli prawie 3-krotnie większe straty od Niemców.




Do końca roku udało się zdobyć Paryż – zadając tym samym duży cios w morale wojsk francuskich. Zakończyła się także okupacja miasta Colmar w Lotaryngii. Do Badenii wdarły się wojska Piemontu – szybko ponosząc sromotną klęskę. Wciąż nie rozstrzygnięta była krwawa bitwa pod Chaumont, która pochłaniała coraz większą liczbę żołnierzy.




Oprócz walki na kontynencie bój toczył się na półwyspie arabskim w kolonii francuskiej. Niemieckie oddziały zajęły tam dwa miasta – Hufu oraz Al-Ahsa – odcinając Francuzów od dostępu do morza.





W styczniu zakończyła się wreszcie bitwa pod Chaumont. Bitwę ostatecznie wygrano jednak pomiesiono ogromne straty w ludziach. Tym samym rozbito ostatnie francuskie oddziały mogące stwarzać zagrożenie dla osiągnięcia planów wojennych.




Oficjalnie w dniu 11 lutego 1869 podpisano traktat pokojowy. Francuzi uznali wyższość Niemców oraz zmuszeni byli do odstąpienia od regionu Alzacji i Lotaryngii. Prowincje te przeszły na stronę Federacji Niemieckiej. W państwie zapanowała euforia. Na kontynencie budziła się nowa potęga – która ma w przyszłości sprawować zwierzchnictwo nad Europą.




W marcu odmówiono podpisania konwencji genewskiej. Decyzję przełożono na dalszy termin. Zaskoczyło to pozostałe mocarstwa, jednak umowa godziła w imperialne plany niemieckie.




W czerwcu podjęto decyzje o reformach na terenie Alzacji-Lotaryngii. Dotyczyły one głownie przemianowania nazw miast, ulic na język niemiecki.
​

 

Odcinek VII 1870 - 1875

Spoiler

Niedługo po wojnie z Francją zakończyły się pracę nad nową technologią w dziedzinie infrastruktury. Opracowano Stalowe Linie Kolejowe. W całych Niemczech ruszyły inwestycje z ogromnym wsparciem kapitalistów. Według ostatnich badań społecznych to właśnie Niemcy są najbardziej przyciągającym inwestorów państwem w Europie.




W poglądach ideowych populacji od paru lat zaczął wywierać wpływ nowy trend polityczny – socjalizm. Idea wywodziła się z utopijnej filozofii politycznej rozwijanej głownie we Francji oraz Anglii.




W marcu ’71 zreformowano prawo do głosowania. Odtąd głosy klasy średniej były na równi z głosami kapitalistów i arystokratów. Operacja ta umocniła liberalny układ sił w parlamencie.




We wrześniu rząd podjął decyzje o poparciu przedsiębiorstwa Krupp’ów. Rodzina Krupp była rodem o prawie 400-to letniej tradycji. W XIX wiecznych Niemczech Koncern Krupp zajmował się wydobyciem i obróbką stali, produkcją uzbrojenia i amunicji oraz maszyn przemysłowych. Na początku XX wieku firma była największym przedsiębiorstwem w Europie.




Idąc za ciosem po wojnie z Etiopią zdecydowano się na kolonizację terenów Somali. 20 września misja zakończyła się powodzeniem. Wraz z regionem Asmary powstała dystrykt Niemieckiej Afryki.




Zaczęto rozbudowę floty niemieckiej, która dotychczas składała się z niewielkiej liczby frachtowców. Wraz z powiększającym się terenami zamorskimi państwu potrzebna była silna flota mogąca stawiać czoło wrogowi. Na początek zdecydowano na budowę pięciu pancerników oraz monitorów.




Na początku ’73 miała miejsce kolejna reforma polityczna w dziedzinie związków zawodowych. Od tej pory państwo nie miało nad nimi kontroli. Dozwolone były wszystkie oprócz tych o charakterze socjalistycznym.




W 1873 niemieccy inżynierowie zakończyli budowę kanału sueskiego. Było to ogromne osiągnięcie na skalę światową. Kanał rozwiązał odwieczny problem podróży statków z Europy do Indii. Dotąd podróż wiązała się z opłynięciem Afryki.




Wojna z Austrią
9 sierpnia 1874 Federacja Niemiec wypowiada wojnę Cesarstwu Austrii. Jest to ostateczna wojna o przewodnictwo w Niemczech. Ma na celu osłabienie Austrii oraz wyzwolenie narodu węgierskiego.




Do konfliktu wplątały się państwa włoskie. Sardynia-Piemont oraz Państwo Kościelne po stronie Niemiec. Natomiast Parma, Lucca i Toskania wsparły Austrię. Do wojny dołączyła również Szwajcaria.




W kraju ogłoszono powszechną mobilizację. Do wojska garnęły się tłumy. Mobilizacja podwoiła ogólną liczebność armii niemieckiej.




Po stronie wroga walczyło prawie 3-krotnie mniej żołnierzy. W dodatku byli słabo zorganizowani i nie przygotowani do walki na wojnie. Do grudnia część ziem Bohemii była okupowana – jednak nie uległa jeszcze Praga. Wojska niemieckie wkroczyły także do Moravii. Z terytorium Bawarii zaatakowano północny Tyrol. Do koncentracji wojsk Austrii doszło w okupowanym Linz oraz w Monachium.




W Monachium wojskom niemieckim udało odeprzeć się atak wroga. Austriacy ponieśli klęskę zaliczając 2-krotnie większe straty.




W marcu ’75 pod okupacją niemiecką były tereny Bohemii, Moravii oraz północnego Tyrolu. Wojska Federacji ustawiły się na linii Salzburg-Wiedeń-Tarnów. Oddziały austriackie wycofały się na tereny północnych Włoch. Tam walki toczyli sojusznicy niemieccy – Szwajcaria oraz Piemont – jednak przegrywali liczebnością z Austriakami. Rząd zdecydował się wysłać pomoc w postaci dwóch armii.




W maju oraz czerwcu doszło do starć w Parmie. Wojska Federacji zwycięsko wyszły z bitew gromiąc połączone wojska Austrii i Parmy. Niedługo potem miasto-państwo znalazło się pod okupacją Niemiec.

​

W następnym odcinku ciąg dalszy wojny.

 

Odcinek VIII 1875 - 1879

Spoiler

Po bitwach we Włoszech północna część Austrii pozbawiona była praktycznie wojsk wroga. Na początku czerwca padła stolica cesarstwa. Nie zamierzano jednak przeprowadzać rokowań pokojowych. Władze zdecydowały się kontynuować wojnę – celem była totalna klęska Austriaków.




W wyniku zajęcia pierwszych prowincji nad Adriatykiem flota Austriacka zmuszona była do opuszczenia portów. W niewielkim pojedynku udało zniszczyć się transportowce austriackie.




Do końca roku ponad połowa terytorium wroga znajdowała się pod okupacją niemiecką. Z wojny wycofała się Badenia oraz Wirtembergia podpisując z Austriakami biały pokój.




W styczniu ’76 wyzwolona została stolica Węgier. Rząd niemiecki miał za cel wyzwolenie tego narodu by osłabić Austrię. W Budapeszcie wojska niemieckie były witane z wielką euforią. Postał tymczasowy rząd węgierski będący zalążkiem przyszłego w niepodległym państwie.




Do końca tego miesiąca wojska dotarły już do granicy cesarstwa z Mołdawią.




Również na południowym froncie odnoszono kolejne sukcesy. Zbliżono się do granicy z Imperium Osmańskim i zaczęto okupację terenów Chorwacji. Turcy wyszli z inicjatywą dostępu militarnego dla wojsk niemieckich co zostało pozytywnie przyjęte.




Po długich miesiącach wojny zdecydowano się wreszcie na interwencje w duńskich posiadłościach Habsburgów. Desantowano jednostkę w Aarhus by potem móc z dwóch stron zaatakować armię austriacką.




Do końca października ‘76 całe terytorium Austrii – prócz półwyspu Jutlandzkiego – znajdowało się pod okupacją Federacji.




Na Jutlandii szybko uporano się z wrogiem – rozbijając ostatnie oddziały austriackiego wojska. Przystąpiono do zajmowania pozostałych prowincji półwyspu.




Osiągnięto kompletne zwycięstwo. Austria dnia 27 marca 1877 zmuszona była do podpisania bezwarunkowej kapitulacji. Federacja uzyskała tereny Bohemii.




Proklamowano także powstanie niepodległego państwa Węgierskiego. Rządy niemiecki oraz węgierski podpisały pakt o wzajemnej współpracy gospodarczej oraz pomocy militarnej w razie wojny. Węgry wstąpiły do niemieckiej strefy wpływów.




Trzy hura dla Imperium Niemieckiego


Niemal po roku od zakończenia wojny doszło do historycznego wydarzenia. 7 marca 1878 w Pradze ogłoszono powstanie Imperium Niemieckiego. W jego skład oprócz Federacji Północnej weszła Bawaria, Wirtembergia oraz Badenia.


Stan populacji Niemiec po zjednoczeniu:




Po zjednoczeniu rozgorzała dyskusja nad małą wyspą na północnym wybrzeżu Niemiec – Heligoland. Znajdowała się ona pod panowaniem Brytyjczyków, jednak niemiecki rząd rościł sobie pretensje do tych terenów.




W maju ’79 zakończyła się budowa Festspielhaus w Bayreuth. Był to teatr operowy - powstały jako miejsce wystawiania oper Ryszarda Wagnera podczas corocznego Festiwalu w Bayreuth.
​

 

Odcinek IX

Spoiler

Niestety ale miałem małe problemy z dyskiem i straciłem screen'y z lat 1880-1884. Na sczęście zachowały się save'y.

W latach tych nie działo się nic szczególnego. Skupiłem się głównie na rozwoju gospodarczym i rozbudowie portów oraz fortyfikacji. Nie prowadziłem żadnych wojen w Europie. Jedynym konfliktem była wojna z Brunei, po której zająłem to państwo. W rejonach Abu-Dhabi okryto złoża ropy, a w regionie Asmary zaczęto produkować gumę. Jednym z ciekawszych wydarzeń na świecie było utworzenie Włoch. Prowadzę wojnę dyplomatyczną z Francją o wpływy w tym państwie.

W związku z brakiem screen'ów wstawiam krótki odcinek podsumowujący ze statystykami.

Osiem największych mocarstw świata:​

Na czele niezwyciężona (jak na razie) Wielka Brytania, która prawie o 10 000 pkt wyprzedza drugą Francję. Dalsze różnice w pkt nie maja już takiej przepaści. Myślę, że w ciągu 10 lat przegonie Francuzów, a USA raczej mi nie zagraża - dopóki nie połączy się z Południowcami, na co się nie zapowiada. Dosyć dobrze radzą sobie Holendrzy - w pierwszych dekadach gry udawało im się dostać do najlepszej 8, ale zaraz spadali w rankingu. Teraz coraz bardziej się umacniają. Z ósemki na dobre wypadła Austria - głównie dzięki mojej zasłudze

Ranking 21 najsilniejszych państw:​

Klasyfikacja państw pod względem ilości prowincji oraz fabryk.​

W obu przypadkach na czele Wielka Brytania a zaraz po niej Rosja. Imperium Niemieckie odpowiednio na miejscu 7 oraz 4. Po dalszej ekspansji terytorialnej uda mi się wyprzedzić Chińczyków. Fabryk też powstaje coraz więcej ale dogonienie w tej dziedzinie Brytyjczyków wydaje się nierealne.

Przegląd przemysłu i produkcji.​

Najlepiej uprzemysłowione regiony to Alzacja-Lotaryngia, Pomorze, Brandenburgia oraz Hanower. Najliczniej powstają winiarnie, gorzelnie oraz huty szkła. Ostatnio powstało także dużo rafinerii.


Top 5 - produkowane dobra:


Najwięcej produkuje się węgla. Sporo z produkcji dóbr stanowią owce oraz zboże. Dobrze trzyma się przemysł metalurgiczny - wytwarza się duże ilości żelaza i stali. Ogólnie większość produktów dostępnych na rynku wytwarza się na terenie Niemiec co zapewnia umiarkowaną samowystarczalność. Kraj wiedzie światowy prym w produkcji paliwa co zapewnia mu prawo do dyktowania cen tego pożądanego surowca.

Sytuacja finansowa.​

W państwie żyje się dobrze. Podatki od paru lat są systematycznie obniżane. Obecnie wynoszą: 20%-klasa biedna, 15%-klasa średnia, 0%-klasa bogata. Duże dochody przynoszą zyski z kopalni złota. Kraj stać na wprowadzenie 5% ulg na cła. Największe wydatki dotyczą administracji oraz edukacji. W budżecie udało zgromadzić się do tej pory ponad 1,5M.

Przegląd parlamentu.

​

Największą siłę stanowią partie liberalne jednak - od narodzin idei marksistowskich - odnotowują straty na rzecz socjalistów. Wśród szarej ludności wciąż dominują poglądy konserwatywne.

W dziedzinie reform największe zmiany dokonały się w dziale polityki. Zmiany te miały iść dalej do przodu jednak sprawę komplikują socjaliści. Ich rosnąca siła zapowiada szereg zmian w dziedzinie reform socjalnych, które dotąd nie były zbytnio uwzględniane przez rząd.

Stan infrastrukturalny.​

Jak widać całe państwo pokryte jest gęstą siecią kolei stalowej (poziom 4). Na granicy powstają nowe fortyfikację a prowincję nadmorskie regularnie rozbudowują swoje porty.

 

Odcinek X 1885 - 1892

Spoiler

W maju '85 władze niemieckie poparły Schwabing Circles. Schwabing było bawarskim miastem, które stało się sławne głównie dzięki uniwersytetowi oraz uczęszczającym tam studentom. Uczelnia przyciągała wielu znakomitych artystów modernistycznych i zwiększała prestiż państwa na międzynarodowej arenie.




Pod koniec roku w Kilonii powstała stocznia Germaniawerft - z inicjatywy rodziny Krupp. Ośrodek ten był największą stocznią w Niemczech. Powstawały w nim wiele okrętów zarówno handlowych jak i wojennych.




Na początku następnego roku z grona wielkich mocarstw wypadło Imperium Osmańskie. Miejsce Turków zajęli Hiszpanie.




W sierpniu - zdobyty parę lat wcześniej - region Brunei otrzymał od państwa statu pełnoprawnego stanu. Większość na terenach tej wyspy stanowili Niemcy. Ponad rok później w jednej z prowincji natrafiono na złoża ropy naftowej. Kraj posiadał kolejną już prowincję wydobywającą czarne złoto.




W lecie 1887 niemieccy badacze wyruszyli z ekspedycją na daleki wschód do rosyjskiego regionu Shumshu - graniczącego z Japonią. Wyprawa dotyczyła badań w zakresie botaniki. Odkryte zostały nowe gatunki roślin. Całe wydarzenie przyniosło prestiż państwu niemieckiemu.




Terytorium Niemiec w '88 rozszerzyło się o Wyspy Bożego Narodzenia oraz Wyspy Kokosowe. Tereny te znajdują się na oceanie Indyjskim niedaleko wybrzeży Jawy. Stanowią ważny przystanek dla niemieckich statków podróżujących na Daleki Wschód oraz do Oceanii.




W grudniu ruszył plan rozbudowy wojennej floty niemieckiej. Na początek zaplanowano budowę 20 krążowników. Niemcy zdawały sobie sprawę, że bez silnej floty nie będą w stanie zagrozić Brytyjczykom.




Parlament zdecydował się na zliberalizowanie praw związków zawodowych. Do tej pory obowiązywał zakaz istnienia związków o charakterze socjalistycznym. Po reformie w państwie mogły istnieć związki o dowolnych poglądach.




Na przełomie '91 i '92 kraj borykał się z niewielkim kryzysem gospodarczym. Kryzys szczególnie dotknął przemysł produkujący dobra luksusowe. Wiele fabryk upadło a inwestorzy ogłaszali bankructwo. Wywołało to znaczne niezadowolenie klas robotniczych w państwie. Jednak po kilku miesiącach stan gospodarki ustabilizował się.





Wojna z Szwajcarią

3 stycznia 1892 roku Imperium Niemieckie wypowiada wojnę Szwajcarom. Powodem jest przejęcie Wschodniej Szwajcarii - po części zamieszkałej przez Niemców. Francuzi mający sojusz ze Szwajcarami obawiali się niemieckiej machiny wojennej przez co zdecydowali nie angażować się w wojnę. Niemcy postanowiły również nie wzywać swoich sojuszników - tj. Włochy oraz Węgry.




Mimo ogłoszenia mobilizacji szwajcarskich wojsk oddziały niemieckie do połowy lutego zalały terytorium przeciwnika zmuszając wroga do odwrotu na południowo-zachodnie prowincje.




Do pierwszych starć doszło w Genewie, gdzie bez trudu pokonano wrogie wojska.




Do połowy roku udało zająć się niemal całą wschodnią część kraju - bez prowincji Chur - oraz północne ziemie Zachodniej Szwajcarii. Wojska niemieckie wkroczyły także do stolicy wroga - Bern - gdzie opór stawiał niewielki oddział.




Pod koniec czerwca zakończyła się bitwa pod Neuchatel. Mimo liczebnej przewagi Szwajcarzy stracili prawie 16 tys. żołnierzy przegrywając tym samym walkę. Niemcy stracili prawie 7 tys. wojska.




W lipcu pod okupacją była ponad połowa terytorium wroga. Bliskie poddania były też miasta Genewa oraz Bern. Pozostałości ze szwajcarskich wojsk skoncentrowały się w ostatniej wolnej prowincji - Siegen.




17 lipca Szwajcaria skapitulowała zgadzając się na niemieckie warunki. Wschodnia część kraju stała się teraz terytorium Niemiec.
​

 

Odcinek XI 1893 - 1896

Spoiler

W maju '93 w wyniku wielu reform politycznych na przestrzeni ostatnich lat monarchia niemiecka przekształciła się Monarchię Konstytucyjną. Król od tej pory nie sprawował pełnej władzy nad państwem a stanowił organ reprezentacyjny. Krok ten wprowadził Niemcy w okres "ograniczonej demokracji".




Państwo niemieckie poparło idee wznowienia Igrzysk Olimpijskich stając się członkiem Komitetu Olimpijskiego. Pod koniec XIX wieku ponownie zorganizowano te wydarzenie. Pierwsze nowożytne igrzyska miały odbyć się w 1896 w kolebce starożytnych igrzysk - Grecji.




W 1894 na świecie miało miejsce ważne wydarzenie w Azji. Dzięki światłym rządom cesarza Mutsuhito, licznym reformom oraz modernizacją kraju na wzór zachodni - Japonia wkroczyła w świat cywilizowanych państw. Na dalekim wschodzie rodził się azjatycki tygrys o ogromnym potencjale przemysłowym i militarnym.




Wojna z Austrią


Po ogłoszeniu mobilizacji wojska niemieckie skoncentrowały się w przygranicznych regionach z Austrią. Łącznie do walki było gotów prawie milion żołnierzy.




Dnia 5 maja oficjalnie wypowiedziano wojnę Austriakom. Walka toczyć się miał głownie o wyzwolenie pozostałych terenów Węgier. Niewykluczone jednak były także zdobycze terytorialne dla Niemiec.




Na przełomie czerwca i lipca do wojny po stronie Niemieckiej włączyły się Włochy oraz Hiszpania. Francuzi mający sojusz z Austriakami postanowili zerwać swoje zobowiązania i nie ingerować w konflikt.




Do pierwszych starć doszło nad Adriatykiem z zatoce weneckiej. Niemieckie krążowniki stacjonujące u wybrzeży Włoch zostały zaatakowane przez austriacką flotę. Morska bitwa zakończyła się całkowitą klęską wroga i zatopieniem wszystkich okrętów. Niemieckie statki wyszły z pojedynku bez większych szwanków.




Letni okres wojny to głównie walki w północnych Włoszech. Do krwawej bitwy doszło pod Mediolanem. Obie strony poniosły straty ale to Niemcy wyszły zwycięsko. Kolejne starcie miało miejsce w Brescii. Połączone wojska niemiecko-włoskie wyszły na przeciw zdezorganizowanym Austriakom. Zwycięstwo przyszło już po paru dniach walki. Dalsze potyczki w na froncie włoskim polegały głównie na rozbijaniu osłabionych oddziałów wroga i zmuszaniu do kapitulacji.





W połowie listopada zajęto stolicę Austrii - Wiedeń.




Front włoski pod koniec roku '95. Po zakończeniu zajmowania terenów Lombardii oraz Tyrolu wojska przemieściły się w region Wenecji. Część wojsk pozostała za linią frontu na okupowanych terenach w celu uzupełnienia zapasów przed dalszą ekspansją.




Front północny. Pod okupacją wojsk znajdowały się już całe Morawy oraz region Wiedeński. Po zajęciu Bielska i Tesina zajęto tzw. przesmyk krakowski, odcinając tym samym wschodnie prowincję austriackie od macierzystych. Niewielki opór wrogich wojsk stawiany był jeszcze Krems. Front przesuwał się dalej na południe ustawiając się na linii Judenburg-Gyor.




Na front wschodni pierwsze oddziały niemieckie dotarły dopiero w grudniu. Tereny te odcięte od reszty państwa pozbawione były jakiegokolwiek wsparcia. Stanowiły łatwą zdobycz wojenną. Ludność je zamieszkująca - głównie węgierska - była pozytywnie nastawiona do niemieckich wojsk.




W marcu '96 doszło do ofensywy skoncentrowanych w Transdanubii wojsk Austrii. Wróg przypuścił atak na stolicę węgierską - Budapeszt. Początkowo samotnie broniący się Węgrzy ponosili straty jednak po przybyciu niemieckiego wsparcia wojska Austriackie zmuszone były się wycofać.




Tereny pod niemiecka okupacją - stan na 11 kwietnia 1896.




Do końca czerwca niemiecka armia dotarła do regionu Chorwacji, rozpoczynając szturmowanie ostatnich wolnych miast w zachodniej części Austrii. Wciąż opór stawiał - niewielki już - oddział wroga w prowincji Dubrovnik. Pozostałe wrogie wojska musiały wycofać się na teren Imperium Osmańskiego, gdzie w rejonie Bośni trwały nacjonalistyczne bunty.




We wschodniej części Austrii pod okupacją była już zachodnia Galicja oraz zachodni Siedmiogród. Pozostałe ziemie znajdowały się w fazie szturmowania. Klęska Austrii była już nieunikniona.




Do końca listopada '96 pod niemiecką okupacją - prócz dwóch chorwackich prowincji - była cała Austria. Armia wroga została całkowicie rozbita a pozostałe niedobite oddziały uciekły na tereny tureckie.




Dnia 8 grudnia 1896 po ponad 1,5 roku walk strona austriacka akceptuje warunki pokojowe. Spod panowania Austrii wyzwolone zostają pozostałe węgierskie tereny. Dodatkowo pod władze Niemiec przechodzą regiony Moravii oraz tereny półwyspu Jutlandzkiego. Wygrana wojna zacieśniła dobre stosunki z Węgrami.




Europa Środkowa po wojnie.


Niedługo po wojnie odbył się kongres zwycięzców w Pradze. Dyskutowano o dalszym losie Austrii i Europy Środkowo-Wschodniej. Z ziem Austrii zdecydowano w najbliższym czasie wyswobodzić naród Chorwacki. Tereny wschodniej i zachodniej Galicji zamierzano przyłączyć do Krakowa tworząc niepodległe państwo - Galicję, które było by ostoją dla Polaków i po części dla Ukraińców. Pozostałe ziemie Austrii - zamieszkałe w większości przez Niemców - miały by być bezpośrednio włączone do Imperium Niemieckiego. Tym samym był to plan ostatecznego rozprawienia się z dynastią Habsburgów.​

 

Odcinek XII 1897 - 1900

Spoiler

Rząd podjął decyzje o stworzeniu Banku Narodowego. Rządzący zapewniają, że nowy organ zapewni w przyszłości większą stabilność ekonomiczną. Najbardziej skrajni liberałowie uważają jednak to posunięcie za niezgodne z doktryną Wolnego Handlu.




Do końca roku w polityce zagranicznej miały miejsce dwa wydarzenia. Pierwszym było wcielenie Grecji do strefy wpływów. Władze na najbliższe lata przyjęły politykę pro-bałkańską. Za cel przyjęto przejęcie wpływów tureckich - głownie w Serbii, Mołdawii i Wołoszczyźnie.
Drugim wydarzeniem było wstąpienie Japonii do ósemki Wielkich Potęg. Japonia od momentu Restauracji coraz szybciej rosła w siłę. Swój status utraciła Szwecja.





Zintegrowany System Kolejowy

Na świecie było to szczytowe osiągnięcie w rozwoju Systemu Kolejowego. W kraju pełną parą ruszyły inwestycje.


Pierwsze regiony, które stały się celem kapitalistów to oczywiście Brandenburgia wraz ze stolicą, tereny na północ - Pomorze oraz region Nadrenii.




W 1898 - głównie za sprawą liberałów - przegłosowano poprawkę do ustawy o wyznaczaniu reprezentantów do Izby Wyższej. Odtąd na każdy stan państwowy przypadało dwóch reprezentantów, wybieranych w lokalnych wyborach.




Pod koniec roku po niedawnym wypadnięciu z G-8, Szwecja wstąpiła w niemiecką strefę ekonomiczną. Powstał pakt trzech mocnych państw Szwecja-Niemcy-Włochy na osi północ-południe. Do paktu należały także Węgry i Państwo Krakowskie, a przyszłości planowano włączenia państw bałkańskich.




Reforma polityczna z zakresu Izby Wyższej w ciągu paru miesięcy doprowadziła do znacznego przetasowania w rządzie. Ogromnie swoje wpływy zwiększyli socjaliści. Stracili przede wszystkim Konserwatyści oraz w mniejszym stopniu - Liberałowie.




Dzięki większym wpływom socjalistów przeforsowano ustawę o emeryturach. Nowa reforma wprowadzała budowę pierwszego Systemu Emerytalnego.




Odkrycie elektryczności. Zapowiedź nowych kierunków w dziedzinie przemysłu.




Po odkryciu elektryczności znacznie nasiliły się badania w tym kierunku. Zaowocowało to odkryciem promieni Rentgenowskich.
Wynaleziono także światła elektryczne, które zrewolucjonizowały pracę w fabrykach.
Zbudowano pierwszą linię telefoniczną - zaczął powstawać przemysł elektroniczny.






W kraju od paru lat nasilają się ruchy imigracyjne. Najwięcej przybywa Niemców zamieszkałych w Austrii. Dalej plasują się Włosi oraz - co może wydawać się dziwne - Japończycy oraz Francuzi.
Emigracja znacznie zmalał w przeciągu ostatniej dekady ale wciąż chętnie podróżowano do krajów Ameryki Południowej oraz CSA.




W połowie 1900 roku skonstruowano pierwszy silnik spalinowy mogący mieć zastosowanie do produkcji pojazdów mechanicznych. Rozpoczęto m.in. pracę nad konstrukcją traktora - pojazdu mającego zmechanizować niemieckie rolnictwo.




Pod koniec wieku Chiny zdecydowały zerwać z polityką izolacjonizmu. Otworzyło to ogromny rynek dla europejskich rynków. Chińczycy dzięki modernizacji przemysłu na wzór zachodni szybko doszli do 10-tki największych potęg, a w oczach świata stali się cywilizowanym państwem.
​

W następnym odcinku: Wojna z Austrią - ostateczna rozgrywka.

 

Odcinek XIII 1901-1903 "Wojna z Austrią - ostateczna rozgrywka"

Spoiler

Na początku XX wieku nikt na zachodzie nie miał złudzeń co do dalszych planów niemieckich odnośnie Austrii. Sprawą przesądzoną było ujarzmienie państwa Habsburgów i wcielenie go do Imperium Niemiec. W lecie 1901 władze ogłosiły powszechną mobilizację. Niemcy zaczęły przygotowania do ostatecznego starcia z Austrią.




Pod koniec roku stało się to co nieuniknione - po wygaśnięciu traktatu pokojowego z przed 5 lat, Niemcy oficjalnie wypowiadają wojnę Austrii. Celem jest 'Anschluss' z dwoma jednak wyjątkami. Ziemie Galicji mają zostać włączone do Krakowa i utworzyć nowe państwo. W planie jest także utworzenie zależnego państwa Chorwackiego.




Główny front. Niemcy przypuściły atak wzdłuż całej granicy z Austriakami. Dwie dywizje zaatakowały także od terytorium Węgier wkraczając do Chorwacji. Wrogie wojska odepchnięte zmasowanym atakiem skoncentrowały się na południe od Wiednia oraz w Wenecji przy granicy włoskiej.




Front wschodni. Galicję zaatakowano od skrajnych stron. Większość wojsk przypuściła atak od terenów niemieckich. Pozostała część od węgierskiego Siedmiogrodu.




Po ponad pół roku wojny niemal wszystkie przygraniczne tereny znalazły się pod okupacją Niemiec. Główne bitwy toczyły się na terenie Wenecji. W Veronie rozpoczęła się długa i krwawa bitwa. Trudności z pokonaniem Austriaków spowodowane były mocnym okopaniem się wroga w tym rejonie.



Po paru miesiącach walk Austriacy zmuszeni byli do wycofania się z prowincji Verona. Rozpoczął się pościg za wrogiem. Do drugiej potyczki doszło pod Brescią. Zdezorganizowane i pozbawione wsparcia oddziały wroga szybo zostały rozbite i pokonane przybliżając coraz bardziej zwycięstwo Niemiec.




Na jesieni 1902 doszło do ostatecznego porozumienia z przedstawicielami Krakowa w wyniku którego podpisano umowę. Państwo to będące pod gospodarczą kontrolą Niemiec miało zostać rozszerzone o tereny Galicji. Kraków oficjalnie dołączył do wojny po stronie Niemiec. Przystąpienie do wojny miało jednak charakter symboliczny biorąc pod uwagę potencjał militarny sojusznika.




Front główny 1 października 1902. Prócz ostatnich oddziałów stawiających jeszcze opór w Wenecji, Austria pozbawiona została armii. Dalsze działanie wojenne polegały już tylko na szturmowaniu kolejnych prowincji wroga. Nad Adriatyk przybyły wojenne okręty niemieckie by zniszczyć ostatnie statki floty austriackiej.




Do listopada pod okupacją było już całe terytorium Galicji. Na terenach tych zamieszkałych głównie przez Polaków i Ukraińców nie było kłopotów z partyzanckimi oddziałami. Miejscowa ludność witała z euforią niemieckie wojska tym bardziej, że znane były plany co do dalszych losów Galicji.




Po rozbiciu wojsk Austrii pod Stanislavov'em do Krakowa przybyła specjalna delegacja z głównych miast regionu. Zaczęto przygotowywać dokumenty i umowy, które miały za cel proklamacje nowego państwa.



Utworzenie Galicji


24 grudnia 1902 przedstawiciele regionu pod przewodnictwem Niemiec podpisali Proklamację Powstania Galicji. Nowe państwo posiadało niezależną, samorządną władzę - jednak wciąż pozostawało pod gospodarczą kontrolą Imperium. Nowy twór był państwem akceptującym zarówno ludność Polską jak i Ukraińską. Istnienia Galicji nie uznał przebywający w Stambule rząd Austriacki. Nie miało to jednak najmniejszego znaczenia gdyż dni Austrii były już policzone.




Przez pierwszy kwartał roku 1903 pod okupacją Niemiec było już całe Cesarstwo Austrii. Rząd przebywający już na emigracji rozpoczął rokowania pokojowe ze stroną niemiecką. Władze Niemiec były jednak nieustępliwe i cel wojny - aneksja - miał zostać bezwzględnie osiągnięty.



Victory
Pod koniec miesiąca wojna zakończyła się sukcesem Niemiec. Austria została wchłonięta do Imperium a cesarz Austrii abdykował i zrzekł się jakichkolwiek praw i roszczeń do tronu oraz ziem austriackich.




Zgodnie z założeniami z przed wojny proklamowano utworzenie Chorwacji. Nowe państwo było pod pełną kontrolą Imperium jako satelita Niemiec. Chorwatom przydzielono dwa regiony w większości zamieszkałe przez tę właśnie ludność. Istria pozostała pod kontrolą Niemiec.




Mapa Europy Środkowej po wojnie.




Okres powojenny to powrót do normalności. Zaczęto dofinansowywać rozwój nowo włączonych terenów. Wznowiono badania nad nowymi technologiami. Niemieccy naukowcy skonstruowali pierwszą żarówkę wykorzystującą energię elektryczną do oświetlania. Nowy wynalazek przyczynił się do niemałej rewolucji w przemyśle wprowadzając możliwość pracy również w nocy.



Drugim wielkim sukcesem niemieckich inżynierów było skonstruowanie pierwszego mechanicznego pojazdu do użytku w rolnictwie - traktora. Dzięki zastąpieniu koni traktorami znacznie wzrastała wydajność farm. Drugą stroną medalu było jednak zmniejszenie zapotrzebowania na pracę ludzkich rąk co powodowało masową migrację rolników do miast i szukania zatrudnienia w fabrykach.




We wrześniu jeden z niemieckich naukowców został uhonorowany nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki. Wydarzenie podniosło prestiż kraju i znacznie zwiększyło intensywność badań w tej dziedzinie.




Pod koniec roku doszło do znaczących zmian w Izbie Wyższej. Zmiany były skutkiem nadania praw głosu Niemcom zamieszkałym na terenach byłej Austrii. Wzrost zanotowali Konserwatyści, natomiast Socjaliści oraz Liberałowie odnotowali znaczny spadek poparcia. W kraju zaczęły szerzyć się również nowe idee. Coraz więcej sympatyków zyskiwali Komuniści mogący stwarzać zagrożenie dla przyszłości Niemiec.
​

 

Odcinek XIV 1904 - 1908

Spoiler

W 1904 roku niemiecki konstruktor i przemysłowiec – Gottlieb Daimler - skonstruował pierwszy komercyjny pojazd wykorzystujący silnik spalinowy. Niedługo potem powstała pierwsza fabryka produkująca silniki spalinowe i pojazdy mechaniczne do użytku publicznego. Pierwsze samochody były dość powolne ale rozwój technologii w tej dziedzinie zapowiadał wprowadzenie coraz większych udoskonaleń tego przełomowego wynalazku.




Kolejnym sukcesem niemieckich naukowców było zdobycie nagrody Nobla w dziedzinie chemii. Te prestiżowe wyróżnienie przyniosło chwałę państwu i ożywiło rozwój badań.




Tymczasem u wschodnich sąsiadów Niemiec – Rosji – doszło do obalenia władzy cesarskiej. Od wielu lat kraj ten pogrążony był w ciągłych buntach i rewoltach. Po wielu latach walk o władzę zwyciężyli Anarchio–Liberałowie. Car wraz z rodziną został pozbawiony życia podczas publicznej egzekucji. Nowi rządzący wprowadzili rygorystyczne reformy polityczne zakazujące istnienia jakiejkolwiek opozycji.




Zgodnie z wcześniejszymi założeniami polityki pro-bałkańskiej to właśnie w tym rejonie Europy od paru lat skutecznie działała dyplomacja niemiecka. Efektem tej polityki było włączenie do strefy gospodarczo-militarnej trzech nowych państw: Serbii, Wołoszczyzny oraz Mołdawii.


Plany niemieckie na Bałkanach sięgały jednak dalej. Celem było całkowite wyparcie Turków z Europy i przejęcie tych ziem poprzez tworzenie zależnych gospodarczo państw. Według niemieckiego planu swoje terytorium powiększyć miał Grecja, Serbia oraz Czarnogóra. Oprócz tego powstać miały trzy nowe państwa: Bośnia, Albania i Bułgaria.

Mapa: Plany bałkańskie.



We wrześniu 1906 potwierdziły się obawy niemieckich władz co do komunistycznych ruchów propagandowych w państwie. W kraju liczne ugrupowania pro-komunistyczne wszczęły niewielkie rebelię w wielu miastach.


Bunty ogarnęły głownie północną część kraju. Problemem nie była liczebność pojedynczych grup rewolucjonistów lecz ich rozproszenie na terenie państwa. Na szczęście do końca roku sytuację udało się opanować a wobec przywódców rebelii zastosowano surowe kary, które zniechęciły większość społeczeństwa do dalszego popierania ruchu komunistów.




Na początku 1907 w kraju skonstruowano pierwszą maszynę mogącą wznieść się w powietrze. Wynalazek był niezwykle drogi i wymagane były dalsze badania nad jego konstrukcją by w przyszłości można go było wykorzystać w produkcji masowej, tzn. w transporcie oraz wojsku.




Kolejnym dyplomatycznym sukcesem niemieckich władz na arenie międzynarodowej było ocieplenie stosunków z Japonią co zaowocowało zawarciem sojuszu z Krajem Kwitnącej Wiśni oraz włączeniem go do gospodarczej strefy wpływów. Sojusz z Japonią był przeciwwagą dla polepszających się coraz bardziej stosunków rosyjsko-francuskich.




Wojna z Szwajcarią

Niemiecki rząd postanowił wcielić tereny szwajcarskie zamieszkałe przez ludność niemiecką by ostatecznie zjednoczyć wszystkich Niemców mieszkających w Europie pod władzą Imperium.

Do wojny przystąpili także południowi sojusznicy – Włosi – zachęceni obietnicami rozszerzenia swojego terytorium. Na Szwajcarię zarówno z północy jak i z południa spadła lawina wrogich wojsk.




Po upadku stolicy – Berna – większość wojsk szwajcarskich skoncentrowała się w Genewie. Doszło tam do największej bitwy tej wojny. Wojska Szwajcarii mimo liczebnej przewagi nie były wstanie stawić czoła połączonym siłom niemiecko-włoskim. Po stracie prawie 30% swoich wojsk i przegraniu bitwy Szwajcarzy stracili nadzieję na jakiekolwiek szanse wygrania tej wojny. Pozostałe oddziały wycofały się - za militarnym pozwoleniem – na terytorium Francji.




Zawarcie pokoju


Szwajcaria na mocy traktatu została pozbawiona prestiżu oraz większości swoich ziem. Według nowej umowy prowincje Basel oraz Bern były teraz częścią Imperium Niemiec. Włosi natomiast otrzymali prowincję Sitten.
Szwajcaria nie została jednak w całości wchłonięta przez zwycięskie państwa. Proklamowano utworzenie Wolnego Miasta Genewskiego, będącego niezależnym krajem kultury szwajcarskiej. Nowy twór otrzymał gwarancję wiecznej neutralności oraz nienaruszalności swoich granic.

Mapa: Podział ziem Zachodniej Szwajcarii.



Niedługo po zakończeniu wojny niemieccy naukowcy zakończyli badania nad Infiltracją. Przyczyniło się to do rozpoczęcia pracy nad projektem nowego, przełomowego pojazdu bojowego – czołgu. Dzięki ostatnim postępom w dziedzinie elektryczności i konstrukcji silników coraz częściej zaczęto wykorzystywać te osiągnięcia w wojsku.




W grudniu 1908 roku miało miejsce spotkanie najważniejszych głów w państwie. Do stolicy zjechali liczni przedstawiciele i doradcy. Celem spotkania była dyskusja nad dalszą ekspansją Niemiec w Europie. Dalsze plany skierowane były głównie na Bałkany (zgodnie z wcześniejszą polityką) oraz terytoria rosyjskie.
Podsumowując sytuację polityczną w Europie, na początku XX wieku wyodrębniły się dwa skrajne obozy militarno-gospodarcze.
Niemcy wraz ze swoimi gospodarczo zależnymi państwami utworzyli Przymierze Mitteleuropa, do którego włączone zostały także Włochy oraz Szwecja, a w późniejszym czasie dołączyła również Hiszpania i Japonia.
Drugim obozem było Porozumienie Francusko-Rosyjskie rozszerzone o Imperium Osmańskie. Turcy dołączyli po ich wcieleniu do francuskiej strefy wpływów.





Taki układ sił zmuszał Niemcy do rozpoczęcia planów wojny na dwa skrajne fronty. Podpisano umowę o rozbudowie potencjału militarnego państw sprzymierzonych. Cel miał być osiągnięty w przeciągu 5 lat.
​

 

Odcinek XV 1909 - 1916

Spoiler

Eksperymenty z Czołgami

Pod koniec pierwszej dekady XX wieku niemieccy inżynierowie skonstruowali pierwszy czołg mogący brać udział w walkach na polu bitwy. Pierwsze prototypy były dosyć prymitywne jednak stalowy potwór zyskiwał coraz więcej zwolenników i starano się udoskonalać konstrukcje nowego wynalazku. Niemieccy generałowie widzieli wielkie możliwości dla wykorzystania czołgów w niedalekiej przyszłości.




W dziedzinie wojskowości opracowano także inną nowatorską broń zagłady. Była to zdolność ataku gazowego. Pierwsze badania nad bronią chemiczną rozpoczęto już parę lat wcześniej jednak dopiero teraz osiągnięto zadowalające efekty użycia tego rodzaju broni.
Niemiecki sztab wojskowy twierdził, że gaz to nowa broń, która potrafi przełamać najlepiej umocnione pozycje obronne i przyniesie zwycięstwo w wojnie pozycyjnej.




W życiu politycznym Niemiec doszło do oczekiwanej już od dawna reformy politycznej z zakresu prawa do głosowania. Parlament uchwalił poprawkę do Konstytucji, która dawała prawo głosu najniższym warstwom społeczeństwa. Odtąd w państwie mógł głosować każdy bez względu na zajmowano pozycję w społeczeństwie. Wciąż jednak wpływy klas najbogatszych wyraźnie przewyższały wpływy najbiedniejszych.





Wojna z Etiopią

W maju 1911 wybuchł konflikt w niemieckiej kolonii afrykańskiej. Niemcy wypowiedziały wojnę państwu Etiopskiemu. Powód był jednoznaczny – powiększenie terytorium kolonii.
W tym samym czasie Etiopczycy wplatani byli w konflikt zbrojny z Egiptem, z którego wychodzili dotychczas zwycięsko. Agresja Niemiec pokrzyżowała jednak całkowicie te plany.




Niemieckie wojska bez mniejszego oporu wkroczyły na terytorium wroga szturmując kolejne prowincje. Jedyną przeszkodą w dalszym etapie wojny byli buntownicy etiopscy, którzy wszczęli rebelię w targanym wojnami kraju. Przyczyniło się to tylko do przedłużenia niemieckich działań zbrojnych w tym kraju.




Po ponad roku walk Etiopczycy sami wyszli z inicjatywą zawarcia pokoju, zgadzając się tym samym na niemieckie warunki.

Pod niemiecką kontrolę trafiły dwa bogate w surowce regiony: Matamma oraz Werder. Etiopczycy zawarli również biały pokój z Egipcjanami.
Tereny niemieckiej Afryki Wschodniej uległy dwukrotnemu powiększeniu i stanowiły nowy cel imigrantów z Europy.

Mapa: Zdobycze terytorialne po wojnie.



W 1913 roku ruszył nowy plan modernizacji wojska. Zdecydowano zainwestować w nowe wynalazki jakim były czołgi i utworzyć sieć pancernych dywizji.




Również flota niemiecka regularnie powiększała swój potencjał. W 1914 zaczęto budowę nowej generacji pancerników – drednotów. Były to nowoczesne okręty wojenne znacznie szybsze od swoich poprzedników oraz znacznie lepiej wyposażone w działa artyleryjskie.




Tymczasem w Europie pomiędzy zachodnimi sąsiadami Niemiec doszło do zbrojnego konfliktu. Agresorem była Francja, która zażądała od Holendrów terenów Walonii.
Niemcy jako odwieczny wróg państwa francuskiego nie mógł bezczynnie patrzeć na przebieg tej wojny. Rząd zdecydował wstrzymać się ze zbrojną interwencją w konflikt. Postanowił natomiast finansowo wesprzeć stronę Holenderską oferując jej subsydia wojenne.




Mimo finansowego oraz dyplomatycznego wsparcia Niemiec, Holendrzy ponieśli klęskę w wyniku której zmuszeni byli do oddania terenów Walonii oraz Flandrii pod władzę francuską.

Wynik wojny znacznie powiększył antagonizm pomiędzy Niemcami a Francją. Niemieckie społeczeństwo uznało to za dyplomatyczną porażkę rządu i domagało się ukarania Francji za naruszenie granic państw w zachodniej Europie.



Do końca 1915 zgodnie z planami sztabu wojskowego powstało 8 dywizji pancernych o sile 30 tysięcy każda. Nowe armie mają być kluczowe w walkach na przyszłych frontach.




Tym samym władze wydały rozkaz niemieckim generałom do opracowania planu ataku na Rosję oraz Francję. Plan nie był łatwy do zrealizowania. Wojna wymagała walki na dwóch frontach z dwoma silnymi wrogami.
Wojna z Rosjanami miała na celu pozyskanie części ziem Kongresówki oraz ewentualne utworzenie zależnych bałtyckich republik.

Zgodnie z mapą północno-zachodnia część Kongresówki ma być włączona do Niemiec. Południowe tereny wejdą zaś w skład Galicji.
​

Ranking 30 najsilniejszych państw:

O – państwa związane gospodarczo-militarnie z Niemcami

 

Odcinek XVI 1917 - 1919 "Wielka Wojna cz.1"

Spoiler

W końcu doszło do nieuniknionego wydarzenia w Europie. Wczesną wiosną 1917 Niemcy wypowiadają wojnę Francji a zarazem jej sojusznikowi - Rosji.



Konflikt wywołał istną burzę polityczną w Europie. Niemal cały kontynent pochłonięty został wojną. Po stronie Niemiec opowiedziała się również Japonia. Sojusz Mitteleuropa posiadał znaczną przewagę militarno-technologiczną nad przymierzem francusko-rosyjskim. Szczególnie nad Rosjanami.




Jednym z pierwszych starć na froncie wschodnim, który udowodnił wyższość sił niemieckich była bitwa pod Rovne. Wraz z wojskami Galicji odniesiono zwycięstwo nad rosyjskimi żołnierzami.




W połowie roku 1917 wojska sojuszu szturmowały już ziemie Kongresówki, Litwy i zachodniej Ukrainy. Oddziały rosyjskie nie stanowiły groźnej przeszkody. Składy się głównie z wojsk mobilizacyjnych, które nie miały takiego doświadczenia jak regularne oddziały niemieckie.




W tym czasie na froncie zachodnim jak dotąd wszystko szło po myśli niemieckiej. Wszystkie prowincje francuskie graniczące z Niemcami były już szturmowane. Od południa atak przypuścili Włosi. Wojska Francji to głównie ludność zmobilizowana. Większość swoich regularnych sił Francuzi skoncentrowali w obszernych koloniach - przeważająco w Afryce.




Jedna z większych batalii tej wojny miała miejsce pod Besancon. Francuzi mimo prawie 100 tys. przewagi ponieśli sromotną klęskę tracąc ponad 40 tys. ludzi. Ocalały wrogi oddział był całkowicie rozbity organizacyjnie i niedługo po pościgu za nim został całkowicie rozwiązany.




Front wschodni w grudniu 1917. Pod okupacją Niemiec i ich sojuszników były już znaczne połacie ziemi. Okupowane były ziemie nadbałtyckie, Białoruś i zachodnia Ukraina. W tym czasie rosyjskie odziały zostały prawie całkowicie rozbite. Ocalali wycofywali się na wschód w kierunku gór uralskich, które szczególnie zimą były bardzo trudno dostępne. W trakcie zimy natarcie frontu zwolniło jednak wciąż poruszano się naprzód.




Front zachodni w grudniu 1917. Tutaj również duża część wojsk francuskich była już pokonana. Północno-zachodnia Francja zajmowana była przez Niemcy i nic nie zapowiadało by front miał się zatrzymać. Na południu Włosi zdobyli Prowansję i nie ustępowali w dalszym natarciu.


W końcówce roku Turcy wyszli z inicjatywą zawarcia białego pokoju. Rząd Niemiec przystał na to. Front turecki i tak był bierny a władze Niemiec nie miały na razie możliwości podjęcia skutecznej walki. Tym samym plany bałkańskie kosztem wojny z Rosją i Francją zostały odłożone na dalszy termin.


Na przełomie lutego i marca 1918 ostanie francuskie oddziały obecne na kontynencie zostały zepchnięte na Półwysep Bretoński, gdzie ostatecznie się nimi rozprawiono.




W kwietniu zdobyto Sankt Petersburg - stolicę Rosji. Władze rosyjskie już dawno zbiegły za granicę pozostawiają kraj w chaosie na pastwę Niemiec. Zdarzenie to bardzo obniżyło morale resztek wojsk rosyjskich jak i zwykłej ludności.




Front na dalekim wschodzie. Japończycy mimo początkowych klęsk i problemów powodowanych głównie przez rosyjską flotę przełamali linię frontu wdzierając się na tereny Rosji. Po kilku zwycięstwach udało przedrzeć im się na południowe krańce Syberii.
Opinia publiczna w Japonii od dawna domagała się wojny z Rosją uważając wyspę Sachalin za swój narodowy region.



Rząd niemiecki znając gospodarcze problemy Japonii, jako jej sojusznik zobowiązał się do udzielania subsydii wojennych. Miały one pomóc japońskiej gospodarce wyjść z kryzysu i rozbudować siłę militarną.




W lipcu wojska niemieckiego sojuszu dotarły do gór Uralskich. Góry te były geograficzną granicą Europy. Tak więc odtąd zaczął się podbój azjatyckiej Rosji - terenu szczególnie ciężkiego ze względu na swoje warunki naturalne.




Tymczasem wojska Galicji i Węgier skutecznie prowadziły kampanie na południu Rosji co doprowadziło je do gór kaukaskich - granicy z Turkami. Zdobycie tych terenów - ze względu na obecność ropy na nich - znacznie pogorszyło kondycje rosyjskiej gospodarki.




Front wschodni w grudniu 1918. Niemalże połowa Rosji znajdowała się pod okupacją Niemiec. Front przesuwał się stale do przodu, rzadko już napotykając na opór rosyjskich wojsk. Wojna trwała dalej i miała pogrążyć Rosję w głębokim kryzysie gospodarczym.




Na zachodzie poddała się w końcu stolica wroga - Paryż. Szturmowanie miasta po pokonaniu obecnych w nim wojsk trwało ponad dwa i pół miesiąca. Zwycięstwo w Paryżu pozytywnie wpłynęło na morale niemieckiej armii. Żołnierze niemieccy zdali sobie sprawę, że mogą zwyciężyć każdego.




We wrześniu 1919 cała kontynentalna Francja znalazła się pod okupacją Niemiec. Wszędzie świętowano to zwycięstwo. Nie oznaczało to jednak końca wojny. Dalsze plany przewidywały desant wojsk niemieckich na kontynent afrykański, gdzie wciąż przebywało wiele oddziałów wroga.
Rozpoczęto też rozmowy ze stroną Hiszpańską (która dotąd neutralnie odniosła się do konfliktu) oraz Holenderską. Szukano w tych państwach sojusznika do wojny we francuskich koloniach.




Zgodnie z oczekiwaniami niemieckiej strony Rosja utraciła status światowego mocarstwa. Do tej prestiżowej grupy weszła sprzymierzona z Niemcami Szwecja.
Incydent ten był zapowiedzią gospodarczego i politycznego upadku Rosji.




Front wschodni w grudniu 1919. Wojska Przymierza już dawno dotarły do granicy z Chinami i posuwały się dalej na wschód. Dzięki sukcesom Japończyków Rosja znalazła się w kleszczach machiny wojennej. Dni dawnej potęgi rosyjskiej minęły bezpowrotnie a kraj czekała sromotna porażka.
​

 

Odcinek XVII 1920 - 1922 "Wielka Wojna cz.2"

Spoiler

Po podbiciu kontynentalnej części Francji przyszła kolej na przeniesienie walk do koloni wroga. Francuzi są w posiadaniu znacznej części Afryki Zachodniej. Ponadto posiadają także zamorskie terytoria na Półwyspie Arabskim oraz Madagaskarze.


Bliskie celu były także działania dyplomatyczne skierowane w stronę Hiszpanii, w której szukano sojusznika do wojny w Afryce.



Tymczasem w czerwcu 1920 w Rydze podpisano pokój ze wschodnimi wrogami - Rosją.
Rosjanie byli całkowicie wyczerpani wojną a ich gospodarka stała na skraju bankructwa. W związku z tym zmuszeni byli do przyjęcia niemieckich warunków traktatu pokojowego.
​

Najważniejsze postanowienia traktatu ryskiego:

- ziemie Litwy, Łotwy i Estonii zostają wyzwolone z pod rosyjskiego panowania i wspólnie utworzą Autonomię Bałtycką z niezależną władzą jednak pod gospodarczą kontrolą Niemiec

- do Mołdawii zostaje włączony region Budziaku

- Szwedzi przejmują od Rosji północną oraz południową Finlandię

- Galicja przejmuję kontrolę nad zamieszkałym przez Polaków i Ukraińców okręgiem Rovne

- ziemie zachodniej Kongresówki zostają włączone do Niemiec a południowe prowincje do Galicji

- Rosja traci kontrolę nad regionami Primorye oraz Shumshu na rzecz Japonii

16 czerwca 1920 rząd niemiecki wydaję ostateczną zgodę na podpisanie
Deklaracji Powstania Autonomii Bałtyckiej




Mapa Europy Środkowo-Wschodniej po podpisaniu pokoju:


Rosjanie utracili znaczną część Europejskiego terytorium. Tym samym Niemcy poszerzyły swoje wpływy na wschodzie i zniszczyły dawną potęgę Rosji degradując ich z pozycji mocarstwa do kraju pogrążonego w politycznym i gospodarczym chaosie.



Wojna jednak wciąż trwała. Po sukcesach w Rosji i Francji przyszedł czas na Afrykę. Sukcesem zakończyły się rozmowy z Hiszpanami, którzy pod koniec 1920 roku zawarły sojusz z Niemcami i przystąpiły do wojny przeciw Francji.




Do hiszpańskiego Maroka zaczęły przybywać niemieckie wojska gotowe do ofensywy na francuskie kolonie. Początki nie były jednak łatwe - głównie z powodu warunków naturalnych panujących w tej części świata. Zabójcze temperatury i pustynne tereny mocno dawały się we znaki niemieckim oddziałom.




W późniejszym czasie do wojny udało się wciągnąć Brazylię, która przypuściła atak na Francuską Gujanę oraz desantowała część wojsk na Madagaskarze.




Jedno z pierwszych większych starć miało miejsce pod Bechar. Do zajmowanego przez Niemcy miasta z odsieczą wkroczyli Francuzi. Mimo przewagi liczebnej wroga dzięki dobremu okopaniu oraz wybitnemu dowódcy bitwa zakończyła się zwycięstwem.




Największą bitwą było starcie pod Tindouf. Początkowo Francuzi zdobyli przewagę nad niemieckimi huzarami, jednak z pomocą przybyły pancerne brygady. Rozgromiły one francuską piechotę rozbijając niemal połowę wojsk wroga. Wygrana bitwa znacznie przyczyniła się do osiągnięcia ostatecznego zwycięstwa.




Do końca 1921 wraz z sojuszniczą Hiszpanią udało opanować się znaczną część Półwyspu Arabskiego.




W lutym 1922 niemal cała francuska Afryka znajdowała się pod niemiecką okupacją. Niemieccy żołnierze dotarli do granicy z Brytyjczykami oraz do koloni Holenderskich.
Francuzi stawiali coraz mniejszy opór topniejącymi zasobami żołnierzy. Schyłek konfliktu był już bliski.




Podpisanie pokoju


W czerwcu 1922 - dwa lata po zakończeniu wojny na wschodzie - podpisano traktat pokojowy. Francuzi jako przegrani przyjęli niemieckie warunki.​

Postanowienia traktatu:

- państwo francuskie zostaje upokorzone na arenie międzynarodowej i traci część swojego prestiżu

- Francja zmuszona jest do redukcji swojego wojska i floty oraz podpisuje umowę o zaprzestaniu inwestycji wojskowych na najbliższe 5 lat

- Niemcy jako zwycięscy nakładają na Francję nakaz płacenia kontrybucji wojennych

- Francuzi zmuszeni są oddać zajętą wcześniej Flandrię w posiadanie Holandii

- Hiszpanie odzyskują utraconą ponad 60 lat temu Katalonię

 

Odcinek XVIII 1923 - 1925

Spoiler

II Kongres Wiedeński



Po wojnie w Europie przyszedł czas na uporządkowanie spraw. Z tego powodu w styczniu 1923 roku we Wiedniu odbył się kongres zwycięskiego sojuszu Mitteleuropa.
Można powiedzieć, że historia zatoczyła koło. Ponad 100 lat temu to właśnie tutaj odbyła się międzynarodowa konferencja państw po zwycięstwie nad Napoleonem. Teraz jednak sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Po zwycięstwie nad Francją oraz Rosją niekwestionowanym liderem w Europie były Niemcy i to one dyktowały warunki nowego ładu na kontynencie.

Na konferencji prócz zacieśnienia stosunków państw sojuszniczych podjęto dwie ważne decyzje. Pierwsza dotyczyła ekspansji terytorialnej Niemiec w Europie. Ze względu na szybko rosnącą i rozwijającą się populacje niemiecką tereny Imperium wchłonęły do swych granic ziemie Chorwacji oraz zachodnie terytorium Węgier, które w dużej części zamieszkiwali Niemcy.

Mapa: Ziemie wcielone do Niemiec



Drugą ważną kwestią była sprawa bałkańska. Podjęto decyzje o utworzeniu pod przewodnictwem Serbii państwa Jugosłowiańskiego, do którego wejść miały także chorwacka Dalmacja, Czarnogóra oraz Albania.

Mapa: Plany powstania Jugosławii

Ponadto powstać miała także Bułgaria - jako kolejne państwo w niemieckiej strefie. Prócz tego postanowiono wyzwolić tereny Greckie. Osiągnięcie celów bałkańskich wiązało się z wojną z Turkami. Tak więc rozpoczęły się przygotowania do nowej kampanii w Europie. Rosja oraz Francja mocno osłabione po wojnie nie były wstanie interweniować w niemieckie plany. Wielka Brytania - z którą utrzymane są dobre stosunki - postanowiła nie ingerować. Tym samym Niemcy miały całkowicie wolną rękę do urzeczywistnienia swoich zamiarów.




U zachodnich sąsiadów przegrana wojna mocno odbiła się na niezadowoleniu tamtejszej społeczności. Wynikiem tego była fala buntów jaka przeszła przez Francję. Były to największe ruchy rebelianckie od czasów rewolucji. Niemal nie doszło do zamachu stanu jednak ostatecznie udało się utrzymać starą władze.




Dzięki rosnącym wpływom socjalistów w parlamencie na początku lat 20 udało wprowadzić się reformę prawa pracy. Nowa ustawa wprowadzała ograniczenie maksymalnej ilości godzin pracy. Odtąd wszelkie fabryki i przedsiębiorstwa musiały zreformować swoje systemy według nowego przepisu.




W latach 20 z powodu wzrastającego znaczenia transportu samochodowego opracowano nowy system infrastruktury. Inżynierowie w całym kraju rozpoczęli budowę sieci dróg mającej połączyć miasta i usprawnić komunikację w państwie. Był to całkowicie nowoczesny projekt, niespotykany dotychczas w Europie.




Niewątpliwie wielkim politycznym wydarzeniem w Niemczech było uchwalenie poprawki do konstytucji dotyczące prawa do głosowania. Dyskryminowane dotąd w tej sprawie kobiety otrzymały możliwość głosowania w wyborach co oznaczało nadanie im praw takich jakie posiadają mężczyźni.





Wojna z Imperium Osmańskim


Zgodnie z postanowieniami z kongresu latem 1923 wszedł w życie plan bałkański oznaczający wypowiedzenie wojny Turkom. Tak jak sądzono wcześniej żadne z europejskich państw nie opowiedziało się po stronie Turcji.



Turcy nie byli zaskoczeni wojną. Od dawna wiedzieli o wrogich planach Niemiec. Jednak przepaść technologiczna między Sojuszem a Imperium Osmańskim była ogromna co widać było już w pierwszych bitwach. Niemieckie wojsko przypuściło atak zarówno ze swojego terytorium jak i z terenów Serbii i Wołoszczyzny. Dwa pierwsze pojedynki pokazały kto jest górą. Pod Warną oraz Shumen tureckie wojska musiały uznać niemiecką wyższość i poniosły klęski tracąc znaczną część żołnierzy.





Do końca roku udało się wyzwolić tereny przyszłej Jugosławii. Walki przeniosły się na Bułgarię oraz Macedonię. Uciekające wciąż tureckie oddziały nie miały najmniejszych szans z wojskiem niemieckim.




Do kolejnej dużej bitwy tej wojny doszło pod Plovdiv. Połączone oddziały piechoty oraz artylerii niemieckiej zadały dotkliwy cios armii tureckiej, która poniosła w tej bitwie 10-razy większe straty od Niemiec.




Po serii zwycięstw na półwyspie bałkańskim przyszedł czas na otwarcie nowego frontu. Zdecydowano na desant żołnierzy u wybrzeży Libanu co odetnie Azję Mniejszą od dostaw z terenów arabskich. Dwie dywizje pancerne rozpoczęły okupacje nadmorskich prowincji.




Tymczasem dalej na północ armia niemiecka wkroczyła już wgłąb półwyspu Azji Mniejszej. Nie napotykano na zmasowany opór, gdyż rdzeń armii tureckie już nie istniał. Jedynie małe oddziały od czasu czasu organizowały się w niezajętych jeszcze prowincjach - szybko jednak były unicestwiane.




W lipcu 1924 po niemal 170 dniach walk poddała się stolica Imp. Osmańskiego - Istambuł. Od tej pory Turcy nie mieli już złudzeń co do losów wojny. Zwycięstwo Niemiec było kwestią czasu.




Po przejściu stolicy wroga pod okupację Niemiec flota turecka zmuszona była do ucieczki na otwarte morze. Czekały tam jednak połączone siły niemiecko-włosko-greckie zadając śmiertelny cios. W wyniku bitwy na Morzu Egejskim cała flota wroga spoczęła na dnie.




W maju 1925 ostatnie walki trwały przy granicy z Persją. Tureckie państwo już niemal w całości znajdowało się pod kontrolą Niemiec i Sojuszu.




Podpisanie pokoju.
Po zajęciu całego państwa tureckiego wróg zmuszony był do podpisania bezwarunkowej kapitulacji godząc się tym samym na niemieckie żądania.




Postanowienia pokoju:

- Serbia wciela do swego terytorium regiony Bośni, Pd Serbii, Czarnogóry, Pn Macedonii oraz Albanii - tym samym proklamuje powstanie Jugosławii

- do Jugosławii wstępuje chorwacka Dalmacja oraz prowincja Czarnogóry

- Grecja przyłącza do siebie Tesalię oraz wschodnią i zachodnią Macedonię

- pozostała część półwyspu tworzy Bułgarię



Tak więc wynik wojny i postanowienia pokojowe prowadzą do rozszerzenia niemieckiej strefy wpływów o półwysep bałkański.

Mapa: Europa Środkowa i Bałkany po wojnie.
​

 

Odcinek XIX 1926 - 1930

Spoiler

Po dwóch wielkich wojnach na kontynencie ostatnim państwem mogącym zagrozić potędze Niemiec była Wielka Brytania. A więc wiadome było, że konflikt między tymi mocarstwami jest nieunikniony. Niemcy potrzebowały jednak jeszcze trochę czasu by przygotować się do tej wojny.

Pierwszym etapem przygotowań była oczywiście rozbudowa floty wojennej Niemiec. Jak wiadomo Brytyjczycy stanowili niezwyciężoną potęgę na morzach to też rząd Niemiec wcielił w życie plan rozbudowy floty. Na początek postanowiono zbudować 25 nowoczesnych drednotów. Były to okręty pancerne silnie uzbrojone w artylerię o dużym zasięgu. Dzięki zastosowaniu nowych turbin parowych charakteryzowały się także dużymi prędkościami.




Drugi etap przygotowań do wojny miał na celu budowę dywizji lotniczych. Pierwsze samoloty powstały w Niemczech już na początku lat 20 i z czasem stawały się coraz bardziej zaawansowane technologicznie dzięki czemu mogły dawać znaczną przewagę na polu bitwy. W 1926 rozpoczęto budowę 10 jednostek.




Dzięki rosnącemu zapotrzebowaniu na przemysł wojskowy prężnie rozwijały się także badania w tym kierunku. W latach 1927 - 1930 opracowano wiele nowych technologii, które znacznie usprawniały niemiecką machinę wojenną.

Jednym z nowych odkryć była Doktryna Strategicznego Zniszczenia. Zakładała ona nie tylko niszczenie miast i fabryk wroga by pozbawić go zdolności wytwarzania zbrojeń ale również miała na celu złamanie woli przeciwnika a tym samym wywieranie presji poddania się na wrogim rządzie.




Inne militarne badania dotyczyły wojsk lądowych. Nowe teorie zakłady tworzenie specjalistycznych jednostek, które skutecznie działały na określonym terenie. Promowano także budowę jednostek zmotoryzowanych, mogących szybciej poruszać się na na terenach wroga.




Kolejnym sukcesem w badaniach militarnych było opracowanie dwóch teorii bojowników co pozytywnie wpłynęło na skuteczność lotnictwa. Zastosowano nowe silniki oraz poprawiono konstrukcję maszyn. Polepszona widoczność oraz atak artyleryjski sprawiły, że nowe samoloty stały się naprawdę groźne.





Druga połowa lat 20 przyniosła w Niemczech wiele zmian w dziedzinie reform społecznych. Było to skutkiem rosnącej siły socjalistów w parlamencie. Pierwszą zmianą było podniesienie kwoty płacy minimalnej co spowodowało wzrost wydatków dla kapitalistów będących właścicielami fabryk. Druga reforma wprowadzała w kraju minimalne zasiłki dla bezrobotnych co wiązało się z poniesieniem przez państwo dodatkowych kosztów. Ostatnią ważną zmianą było kolejne skrócenie maksymalnej ilości godzin pracy do 12 h na dobę.






W grudniu 1929 w Danii miał miejsce zamach stanu dokonany przez komunistów. Mocno nie spodobało się to niemieckiemu rządowi, według którego taka sytuacja może powodować wzrost znaczenia komunistów w północnych Niemczech. Całe wydarzenie znacznie pogorszyło dobre dotychczas stosunki między tymi państwami. Rząd Niemiec zaplanował zbrojną interwencję by przeciwdziałać ekspansji komunizmu w Europie.




Wojna z Danią

Droga dyplomatyczna, według której Komunistyczna Partia Danii miała zrezygnować z władzy i przywrócić dawny ład nie przyniosła skutku. Z tego powodu Niemcy - pod pretekstem ochrony niemieckich obywateli mieszkających na terenie Danii - wypowiedziały wojnę duńskiej dyktaturze.



Miesiąc po wypowiedzeniu wojny niemieckie wojska dotarły do Kopenhagi. Stacjonowały tam jedyne komunistyczne oddziały duńskie. Bez większych problemów wróg został całkowicie pokonany a miasto znalazło się pod niemiecką okupacją.






Po niespełna pół roku wojna dobiegła końca a Dania została wchłonięta do Imperium Niemieckiego. Komuniści odpowiedzialni za przewrót zostali pojmani i skazani na śmierć co miało pokazać reszcie społeczeństwa skutki rebelianckich zapędów.




Po wojnie więc tereny Niemiec powiększyły się o trzy wyspiarskie prowincje: Kopenhagę, Odense oraz Bornholm. Cały region w większości zamieszkiwali Duńczycy jednak Niemcy stanowili tu znaczną mniejszość.





W roku 1930 założenia planu militarnego zostały osiągnięte. Niemcy miały do dyspozycji 5 nowoczesnych dywizji lotniczych. Prócz tego znacznie zwiększył się potencjał floty niemieckiej. W przeciągu pięciu lat zbudowano 100 nowoczesnych okrętów pancernych - Drednotów. Nowe statki utworzyły pięć flot o sile 20 okrętów każda.




Władze Niemiec wydały rozkaz swoim dowódcom do opracowania planu ataku na wyspy brytyjskie. Tajny plan nosił kryptonim Świt Odysei Miał być gotowy w przeciągu paru miesięcy. Ogólny plan zakładał atak na wyspy z dwóch frontów: od wybrzeży wschodniej Anglii oraz z północnej Szkocji.
​

 

Odcinek XX 1931 - 1932

Spoiler

Na początku lat 30 coraz szersze poparcie zyskiwała idea Autarkii, czyli samowystarczalności gospodarczej. Dla Niemiec i ich sojuszników oznaczała ona zaspokojenie wszelakich potrzeb poprzez rozwój własnych, wewnętrznych gospodarek. Polityka ta miała zapewnić Niemcom jak najwyższy stopień samowystarczalności. System Autarkii szczególnie ujawniał swe zalety podczas prowadzenia wojen, kiedy to handel zagraniczny jest częściowo zablokowany.




W styczniu '31 elita niemieckich wojsk skoncentrowała się w północno-zachodnich Niemczech. Rozpoczęto ostatnie przegrupowanie i uzupełnianie zapasów przed planowanym atakiem na Wielką Brytanię. Również flota transportowa oraz wojenna stacjonująca w pobliskich portach była gotowa do podjęcia działań wojennych.




Przed wypowiedzeniem wojny udało się osiągnąć porozumienie z Chińczykami. Od niemal roku w Państwie Środka przebywali niemieccy dyplomaci negocjujący sojusz przeciw Wielkiej Brytanii. Chińczycy od dawna byli wrogo nastawieni do Brytyjczyków. Władze Chin domagały się zwrócenia regionu Yunnan, zagarniętego przez Anglików podczas ostatniej wojny z przed ponad 40 lat.





Wojna z Wielką Brytanią



W marcu '31 wszystkie wojska zostały postawione w stan najwyższej gotowości. Niemcy wypowiedziały wojnę Wielkiej Brytanii. Zgodnie z porozumieniem do konfliktu po stronie niemieckiej przystąpiły Chiny, natomiast za Wielką Brytanią stanęły głownie jej państwa satelickie. Potencjały militarne obu stron były wyrównane.




Pierwszy etap wojny zakładał całkowite podbicie wysp brytyjskich. Ogrom Imperium Brytyjskiego będący dumą królestwa był również zaletą dla Niemiec. Duże terytorium jakie mieli pod sobą Brytyjczycy powodował rozproszenie wojsk. Większość stacjonowała w Indiach co ułatwiało szybkie podbicie wysp przez niemieckie wojska.


Pierwszy desant miał miejsce w północnej Szkocji. Oddziały wraz ze wsparciem floty bez trudu wkroczyły na wybrzeża skąd rozpoczęły szturm na pobliskie miasta. Brytyjczycy byli całkowicie zaskoczeni atakiem co jeszcze bardzie zwiększało skuteczność natarcia.




Drugi front rozpoczął atak u wybrzeży wschodniej Anglii. Pancerne dywizje wkroczyły do miast Ipswich oraz Chelmsford totalnie zaskakując wroga.




Do pierwszego większego oporu Brytyjczyków doszło w bitwie pod Canterbury. Podczas desantowania kolejnych oddziałów wróg zdołał zebrać żołnierzy i podjął próbę odparcia ataku. Ostatecznie - dzięki wparciu czołgów - szala zwycięstwa przechyliła się na stronę Niemiec. Wygrana nie obyła się jednak bez strat.




Już w połowie roku pod okupacją znajdowała się niemal cała Szkocja. Zajęcie miasta Glasgow pozwoliło na odcięcie Brytanii od dostaw z Irlandii. Część wojsk skierowała się dalej na południe a część ruszyła w stronę Belfastu.




Latem '31 flota niemiecka pod dowództwem admirała Franza von Bismarcka bez trudu rozgromiła brytyjskie okręty. W bitwie w zatoce Dogger Bank niemieckie Drednoty zatopiły aż 42 wrogie statki.




We wrześniu niemieckie oddziały pancerne stoczyły bój pod stolicą wroga. W bitwie o Londyn - mimo poniesienia większych strat od przeciwnika - udało się osiągnąć zwycięstwo. Wygrana otworzyła drogę do szturmu na miasto. Rodzina królewska zmuszona była do ucieczki co wywołało ogromny chaos w stolicy.




Tymczasem sukcesem zakończyła się również bitwa o Gibraltar. Walka ze względu na trudne ukształtowanie terenu nie była łatwa. Zajęcie tego strategicznego punktu było od początku wojny priorytetem. Dzięki kontroli nad Cieśniną Gibraltarską oraz kanałem Sueskim Niemcy mogły kontrolować ruch na morzu Śródziemnym. Sytuacja taka zmusiła brytyjską flotę - podróżującą do Indii i z powrotem - do opływu Afryki co znacznie wydłużało czas żeglugi.




Na jesieni '31 wyspy brytyjskie zalane były żołnierzami niemieckimi. Większa część była już okupowana a zajęcie pozostałych terenów było kwestią czasu. Anglicy niebyli już wstanie zorganizować większego kontrataku. Pozostałe oddziały wroga łatwo padały pod naporem niemieckich wojsk.




Ostatnie większe starcia miały miejsce w miastach Manchester i Liverpool. Niemieckie oddziały piechoty wraz ze wsparciem dywizji lotniczych zmusiły wrogich żołnierzy do kapitulacji.




Po niemal 200 dniach walk w Londynie stolica ostatecznie się poddała. W Pałacu Buckingham zawisły niemieckie flagi. Upadek stolicy mocno uderzył w morale wojsk brytyjskich. Jednocześnie na terenach Imperium Brytyjskiego zaczęły szerzyć się rebelie o charakterze wyzwoleńczym.




We wrześniu 1932 europejska część Imperium Brytyjskiego zajęta była przez Niemcy. Oznaczało to, że pierwszy etap wojny zakończył się sukcesem. Rodzina królewska początkowo zbiegła do Ameryki Północnej, jednak z powodu tamtejszych ruchów narodowo-wyzwoleńczych zmuszona była do dalszej ucieczki. Według niemieckich szpiegów najbardziej prawdopodobnym miejscem obecnego pobytu była wyspa Św. Heleny na Atlantyku.


Dalszy ciąg wojny zakładał realizację drugiego etapu, czyli desant wojsk na Indie. Oznacza to o wiele większy nakład wojsk i sprzętu. Półwysep indyjski jest trudnym geograficznie terenem. Ponadto jest gęsto zaludniony co zapowiada większy opór wroga. Przewagą Niemiec jest jednak pakt z Chińczykami.



Niepodległość Kanady


Ludność zamieszkująca Amerykę Północną już od wielu pokoleń nie czuła się Brytyjczykami. Od dziesiątek lat rozwijała się idea powstania niezależnego państwa i uwolnienie się od kolonizatorów angielskich. Dzięki kolejnym porażkom Brytyjczyków w wojnie z Niemcami marzenie o niepodległym państwie stawało się faktem. W grudniu 1932 ogłoszono powstanie Kanady. Rząd brytyjskich przebywający poza granicami Anglii nie był wstanie zanegować tej decyzji. Wydarzenie osłabiło Imperium Brytyjskie co jak najbardziej satysfakcjonowało rząd Niemiec.



Całe zdarzenie było inspiracją dla innych narodowości zamieszkujących terytorium Wielkiej Brytanii. Dalsze niepowodzenia w wojnie mogą skończyć się prawdziwym upadkiem dawnej potęgi.​

 

Odcinek XXI 1933- 1934

Spoiler

W styczniu 1933 Chiny pod pretekstem ochrony przed Brytyjczykami podjęły decyzje o wcieleniu Tybetu do granic swego państwa. Dzięki temu manewrowi Chińczycy uzyskali bezpośredni dostęp do granic z Wielka Brytanią.




Pierwszy desant na Indie Brytyjskie miał miejsce na zachodnim wybrzeżu półwyspu. Zaraz po wyjściu żołnierzy na ląd zostali oni natychmiast zaatakowani przez wrogie wojsko. Również na morzu okręty niemieckie toczyły walkę z brytyjską flotą.




Od wschodu na Brytyjczyków zaczęli napierać Chińczycy. Po zajęciu przez nich regionu Yunnan, wszystkie siły skierowali w kierunku delty Gangesu.




Na zachodzie zakończyła się bitwa morska. Niemiecka flota bez strat rozbiła niemal 2/3 okrętów wroga.




Pierwsze miesiące walk na półwyspie indyjskim pokazały wyższość niemieckich wojsk nad brytyjskimi. Szereg bitew wzdłuż indyjskiego wybrzeża zakończył się zdecydowanym zwycięstwem Niemiec. Rozbiciu uległa znaczna część brytyjskiego wojska. Dzięki sprawnej operacji na wybrzeżu, dalsze natarcie na Indie nabrało jeszcze większego tempa.




We wrześniu przybrzeżne tereny znalazły się już pod okupacją Niemiec. Pod kontrolą było także Księstwo Berody. Równocześnie wojska szturmujące posuwały się systematycznie na zachód.




Na froncie wschodnim dużymi sukcesami mogli pochwalić się Chińczycy. Ich wojska zalały deltę Gangesu i Brahmaputry. Armia Chin - mimo iż słabiej wyszkolona od brytyjskiej - korzystała ze znacznej przewagi liczebnej.




Do końca roku udało się całkowicie zniwelować opór Księstwa Hyderabadu. W bitwie pod Nizamabadem wojska tego kraju zostały zmuszone do całkowitej kapitulacji i rozbrojenia. Armie te składały się głównie z tubylców, którzy nie widzieli sensu walki w tej wojnie.




W styczniu '34 Chiny podpisały pokój z Wielką Brytanią. Głównym postanowieniem tego traktatu było oddanie kontroli nad regionem Yunnan Chińczykom. Tym samym Chiny dały wolną rękę Niemcom do zajęcia całych Indii.




Linia frontu 30 stycznia 1934:




Do kolejnej dużej morskiej bitwy doszło u wybrzeży Orissy. Niemieckie Drednoty zatopiły całą broniącą się flotę brytyjską. Był to ogromny cios w morale wroga.




Tymczasem w środkowych Indiach rozpoczęła się operacja okrążenia wojsk wroga atakujących w prowincji Raigarh. Manewr odcinał jedyną drogę ucieczki wroga, zmuszając go tym samym do zabójczej walki na wyczerpanie.




Koniec bitwy pod Raigarh zakończył się znakomitym sukcesem Niemiec. Brytyjczycy ponieśli druzgocącą porażkę tracąc niemal 1/3 swoich wojsk. Pozostali przy życiu byli całkowicie zdezorganizowani co tylko ułatwiło ich ostateczną klęskę.




Do końca roku '34 całe Indie Brytyjskie znalazły się pod niemiecką okupacją. Porażka w Indiach zmusiła Wielką Brytanię do rozpoczęcia rozmów pokojowych.




Podpisanie pokoju - upadek Imperium Brytyjskiego



Dnia 20 grudnia wojna ostatecznie się zakończyła. Na mocy traktatu pokojowego Niemcy jako zwycięscy zażądali od Brytyjczyków półwyspu gibraltarskiego. Ponadto Wielka Brytania została upokorzona w oczach całego świata oraz zmuszona do redukcji swoich wojsk.

Przegrana wojna mocno odbiła się na kondycji Wielkiej Brytanii. Dawne imperium traciło na znaczeniu. W czasie wojny niepodległość ogłosiła Kanada. Po wojnie całkowitą kontrolę nad Indiami przejęli Niemcy. Rząd zdecydował na utworzenie z całego półwyspu protektoratu indyjskiego, będącego pod ścisłą zależnością Niemiec.



Utrata wielu terenów przez Brytyjczyków oraz duże straty wśród ludzi przyczyniły się do ogromnego załamania gospodarczego w tym kraju. W koloniach brytyjskich szerzyły się rebelie o charakterze wyzwoleńczym. Przegrana wojna doprowadziła do spadku znaczenia Wielkiej Brytanii. Niemcy za to stały się bezkonkurencyjnym liderem na światowej arenie. Przemysł niemiecki oraz technologia wojskowa zapewniały ogromną przewagę nad pozostałymi państwami.​

c.d.n.

 

Odcinek XXII 1935

Spoiler

Europa w 1935. Po stu latach kampanii pełnych wojen i konfliktów z niewielkiego Królestwa Pruskiego powstało duże i silne państwo niemieckie. Lata '30 ostatecznie wyłoniły bezkonkurencyjnego, światowego lidera - Niemcy. Germańska potęga zajmuje całą Europę Środkową.




Prócz terenów narodowych pod polityczną kontrolą Niemiec znajdowały się także wszystkie państwa po wschodniej granicy, państwa bałkańskie, Włochy oraz Szwecja. Wszystkie te kraje tworzą ściśle powiązany - zarówno gospodarczo jak i militarnie - sojusz Mitteleuropa. Na czele sojuszu stoi oczywiście Imperium Niemiec.




Rozwój terytorialny Niemiec
Początkowa ekspansja Prus nakierowana była na tereny Związku Niemieckiego oraz na państwo Habsburgów. Dzięki skutecznie prowadzonej dyplomacji udało się utworzyć Federację Niemiec Północnych. Silna armia pozwoliła na zbrojne rozprawienie się z Austrią co zaowocowało zjednoczeniem Niemiec. Główne działania wojenne skierowane były także na Francję oraz Rosję. W XX wieku anektowano również państwo duńskie.






Produkcja i przemysł
W roku 1935 niemiecki przemysł zajmował pierwsze miejsce na świecie. Większość produkcji stanowiły towary przemysłowe o charakterze maszynowym oraz elektrotechnicznym. Niemcy były światowym potentatem w produkcji m.in. samochodów, samolotów oraz czołgów. Bardzo dobrze trzymał się także przemysł petrochemiczny. Dzięki wydobyciu ropy (w koloniach niemieckich) fabryki na kontynencie wytwarzały niemal 50% światowych zasobów paliwa. Szeroko rozwinięta gospodarka pozwoliła na znaczne uniezależnienie się od dostaw z zagranicy.



Jedne z najbardziej rozwiniętych regionów w państwie:





Budżet
Stały dochód państwu przynosiły przede wszystkim podatki. Wynosiły one 12% zarówno dla klasy najniższej jak i średniej. Klasa najbogatsza była zwolniona z ich płacenia co nakręcało gospodarkę i umożliwiało kapitalistom inwestycję w kolejne fabryki. Niezły zysk generowały także kopalnie złota. W latach '30 duży zastrzyk gotówki zapewniały kontrybucje wojenne płacone przez Wielką Brytanię. Główne wydatki państwa obejmowały koszty administracyjno-socjalne oraz opłacenie armii.





Przegląd populacji
Przeważającą narodowość w kraju stanowili Niemcy. Mniejszości stanowiły niespełna 8%. Główną religią państwa był protestantyzm (70%). W strukturze zatrudnienia przeważali robotnicy, tuż po nich plasowali się rzemieślnicy oraz rolnicy. Jeśli chodzi o poglądy polityczne ludności to od początków XX wieku coraz większe poparcie zyskiwał socjalizm. Wciąż jednak duża część społeczeństwa popierała umiarkowany liberalizm.





Polityka i reformy
Przeważającą większość w Izbie Wyższej posiadali socjaliści jednak od lat '60 XIX wieku nieprzerwanie rządziły ugrupowania liberalne. Ich rządy pozwoliły na swobodny rozwój gospodarki oraz zapewniały względny spokój w państwie.



Wśród reform największe postępy miały miejsce w dziedzinie politycznej. Państwo zapewniało powszechne prawo wyborcze oraz pozwalało na istnienie wszystkich związków zawodowych. Obowiązywała również wolność prasy i słowa. Mimo tak liberalnych ustaw w kraju utrzymał się system Monarchii Konstytucyjnej. Społeczeństwo nie miało zastrzeżeń do rządzących i kochało swego króla. W XX wieku wprowadzono też sporo reform socjalnych zwiększających bezpieczeństwo i zadowolenie obywateli.





Statystyki państw
Po pokonaniu Imperium Brytyjskiego państwo niemieckie automatycznie awansowało na pierwsze miejsce wśród narodów świata. Za Niemcami plasowały się coraz szybciej rozwijające się Chiny. Brytyjczycy po wojnie spadli z pozycji lidera na piąte miejsce - głównie za sprawą zniszczonego w konflikcie z Niemcami przemysłu. Jak widać przewaga Niemiec nad resztą państw jest znaczna.



Liczba ludności



Liczba prowincji



Liczba fabryk





Mapa Świata w 1935





Świat w 1935



Koniec

_______________________________________________
​

Tak więc udało mi się wytrwać do końca Nie jestem jakimś specem od AAR'ów (jest to w sumie mój pierwszy) ale mam nadzieję, że paru osobom się spodobało. Dziękuje wszystkim czytelnikom za śledzenie mojej pracy.

Zgodnie z obietnicą udostępniam save z końca gry. Życzę udanej zabawy na HoI

Pobierz Save - wersja gry 1.2

Wyczyszczone i zamknięte.

Elaith