AAR Sardynia-Piedmont

Dział na razie prawie świeci pustkami, a więc mając odrobinę czasu postanowiłem dodać coś od siebie. AAR będzie poświęcony królestwu Sardynii-Piedmontu. Nie jestem świetnym graczem, a z pierwszą częścią Victorii miałem szczątkowy kontakt, tak więc nie gwarantuję wielkich podbojów pokroju dominacji nad połową Europy, jednak mam nadzieję, że nikt nie będzie zawiedziony po zajrzeniu do tego tematu.





Patrząc na dwie powyższe mapy zyskujemy nieznaczny wgląd w sytuację panującą na Półwyspie Apenińskim. Dwoma, dominującymi potęgami są Dwie Sycylię, oraz Sardynia, ulokowane odpowiednio na południu i północnym zachodzie rejonów Italii. Logicznym jest więc, iż podstawowym założeniem rozgrywki na najbliższe lata będzie moja próba zdeklasowania najpoważniejszego konkurenta w drodze do zjednoczenia narodu.
W założeniach rozgrywki najprostszą drogą do stworzenia Włoch jest zyskanie statutu wielkiego państwa i włączenie pomniejszych królestw pod swą strefę wpływu w międzyczasie odzyskując Lombardię od Austrii. Co wyniknie z tych założeń i jaka będzie dalsza droga, wiodąca aż do 1936 roku? Jeśli pragniecie się dowiedzieć, zapraszam do poniższej lektury...

Część pierwsza: o dyplomacji, gospodarce i jeszcze raz wojnie

Świat zmieniał się nieustannie, nikt nie miał co do tego wątpliwości. Kupcy podróżujący z terenów południowej Francji, przez regiony Piedmontu, na wschód przynosili ze sobą liczne opowieści o skarbach leżących poza nakreślonymi granicami Afryki, Indii i przeróżnych wysp rozsianych po Pacyfiku. Poza niesamowitymi historiami o dziwnych ludach stawiających zaciekły opór kolonizatorom, stworach wywołujących mimowolne drżenie rąk, słuchaczy najczęściej interesowały sprawy polityczne. W ostatnich czasach coraz częściej dało się zaobserwować narastający rozłam wśród konserwatystów. Wieść głosiła, iż dotychczas niezauważani liberałowie zaczynają rosnąć w siłę, skupiając się na zaczynającym powątpiewać w słuszność swych rządów ludzie. W posiadającym jedyne, słuszne prawo do zjednoczenia Italii królestwie władza zdawała się jednak ignorować to niewątpliwe zagrożenie zmian. Zmiany zawsze były niebezpieczne, niosły ryzyko utraty wpływów, a więc ludzie je posiadający starali się za wszelką cenę do nich nie dopuścić. Król nie musiał się jednak obawiać, jego poddani nie zwykli mieć w zwyczaju się buntować. Byli dość pokojowi



Wyraźną większość społeczeństwa stanowili prości farmerzy, ponad 1/10 robotnicy, a pomijając również liczną grupę artystów, w państwie najmniej liczne warstwy stanowili żołnierze, arystokracja i duchowni, co też owocowało niezwykle niskim poziomem piśmiennictwa, nie przekraczającym 35%.
Państwo posiadało znaczącą jedność narodową, która w połączeniu z dobrym traktowaniem południowych włochów i francuzów, stanowiących łącznie 30% ludności przyczyniało się do zachowania spokoju i braku jakichkolwiek problemów na tle etnicznym. W końcu niemal każdy był katolikiem, w dodatku niemalże połowa narodu była przeciw militarnym rozwiązaniom, albo była pacyfistami. Wszystkiemu towarzyszyła radosna aura konserwatyzmu, zdającego się mieć ochotę trwać wiecznie.



Król i dyplomaci wiedzieli jednak, iż spokój wewnętrzny nie jest jedynym niezbędnym elementem, pomagającym utrzymać swe znaczenie na arenie międzynarodowej. Dlatego też już pierwszego dnia 1836 roku zawarli sojusz wojskowy z Luccą, będący pierwszym krokiem na drodze do realizacji ''Planu 4 lat'' mającego ukazać innym, drugorzędnym państwom, zamieszkującym zalążek dawnego Imperium Rzymskiego, iż należy przerwać impas swoistego rozbicia i rozpocząć próby pojednania. Następnym krokiem było wysłanie posłańca do Rzymu. Ten, podobnie jak w poprzednim przypadku przyniósł zadowalające wieści. Jedynie Toskania, trzecie królestwo, do którego wysłano propozycję zawarcia przymierza odmówiło. Karol Albert zdecydował jednak, iż należy polepszyć relację z dynastią Habsbursko-Lotaryńską, aby w najbliższych latach zyskać w Toskańczykach silnych partnerów. Jednocześnie, na przełomie lutego i marca rozpoczęto skupianie na sobie uwagi Francji. Wszyscy posiadający głos na dworze króla uznali, iż wybranie ich jako swych protektoratów może okazać się korzystniejsze od wyboru Austrii, czy też samotnego kroczenia przez karty historii.



Wszystkie mądre głowy królestwa zaczęły również zastanawiać się nad tym jak powinno się spożytkować ich wiedzę, rozpoczynając pracę nad poznaniem struktury rynku. W założeniu pragną zdobyć niezbędne im doświadczenie, które zaowocuje zwiększeniem efektywności innych projektów.
Razem z tym przedsięwzięciem w drugiej części tego roku rozpoczęto budowę pierwszej farbyki. Znajdujące się w Piemonte podwaliny cementowni mają na celu umożliwienie rozpoczęcia produkcji innych ośrodków przemysłu bez konieczności wykupywania podstawowego materiału z rynku. W tym samym czasie we wszystkich okolicznych miastach rozpoczęto liczne akcje mające zachęcić młodych ludzi do zostania rzemieślnikami. Dotychczas bezprecedensowy projekt niezwykle nowoczesnej fabryki pochłonął znaczną część państwowych środków, a koszta między innymi budowy, oraz zdobycia materiałów okazały się znacząco wyższe aniżeli przypuszczano.



Wciąż czerwony bilans strat i zysków stał się zmorą króla i jego urzędników. Po wyczerpaniu zapasów własnych postanowiono zaciągnąć wysoki kredyt w banku Zjednoczonego Królestwa. Nie ustabilizowało to jednak przychodów, tak więc wiedziano iż jest to jedynie krótkotrwałe rozwiązanie, które prędzej czy później doprowadzi do bankructwa. Po długich dyskusjach ustalono, że jedynym sposobem na uratowanie gospodarki jest podniesienie podatków. Zwiększono je z początkowych 50% na 75%. W późniejszym czasie i tak nie zatrzymało to spadku dochodów, jednak pozwoliło uniknąć zaciągania kolejnych kredytów.



Chwila wytchnienia dla gospodarki pozwoliła na dokładne sprawdzenie poziomu ludności. W ogólnopaństwowym spisie uwzględniono jedynie pełnoletnich mężczyzn, kobiety i dzieci pomijając z oczywistych względów. Dane przedstawione przez urzędników nie zadowoliły króla. Ukazywały spadek populacji w całym kraju, dotychczas tajony przez wysoką migrację z Sardegny na kontynent. Karol nakazał możliwie najszybsze powołanie organu mającego zająć się tą sprawą.



Czas mijał szybko i nikt nie zauważył kiedy minęło kilka kolejnych miesięcy i był pamiętny czerwiec 1837 roku. Nowo otwarte miejsce pracy dla 10.000 ludzi szybko zaczęło zapełniać się rzemieślnikami, już pierwszego dnia skupiając na sobie blisko 3.000 dotychczas niezatrudnionych mężczyzn. Rozpoczynająca swe działanie fabryka wdrożyła natychmiastową produkcję i eksport nieużywanego aktualnie cementu, przynosząc nieznaczny zysk. W tym samym czasie nie było już konieczności pompowania większej ilości funtów w budowę. Podatki ponownie zmniejszono, ogłaszając społeczeństwu iż jest to efekt wspaniałej polityki prowadzonej przez króla i jego podwładnych. Uspokojenie gospodarki przyczyniło się korzystnie do wzrostu populacji, która to pierwszy raz od dłuższego czasu ukazywała dodatni wynik.



Rok ten był niezwykły również z innego powodu. Dzięki przypadkowemu odkryciu nieznacznych złóż złota na Sardynii rozpoczęto przedwczesną spłatę długu zaciągniętego niespełna rok temu. Gospodarka kraju zaczyna powoli raczkować, co daje się zaobserwować dzięki poprawie stopy życiowej każdej z klas, oraz ciągłemu przybywaniu nowych rzemieślników, szukających zatrudnienia w całym kraju.



Nie wszystko jest jednak tak kolorowe. Uprawnieni do głosu ludzie zaczynają przejawiać liberalne poglądy, zyskując powoli znaczenie w Izbie wyższej, przeganiając już rządzących. Na szczęście ludność nadal zachowuje swoje poglądy. Pomimo wzrostu poparcia nikt nie zamierza wprowadzać jakichkolwiek zmian. Stary system jest dobry, jak to wszyscy tłumaczą. To dzięki niemu kraj zyskuje na znaczeniu, czego efektem może być wieść, która obiegła rynek światowy miesiąc po otworzeniu fabryki cementu.



Sardynia-Piedmont została trzecim największym producentem cementu. Wiadomość ta rozpoczęła istną lawinę inwestorów, którzy zaczęli planować rozwój różnego typu fabryk. W samej cementowni zorganizowano krótką uroczystość na której był jeden z wysokich rangą urzędników, a każdemu z pracowników wypłacono nieznaczną premię. Gospodarka kraju jest obecnie samowystarczalna, brak wysokich wydatków na wojsko wymusza jedynie zakup nieznacznych ilości węgla i części maszyn. Jednocześnie w duchu dobrego handlu nakazano zakup nieznacznych ilości cementu od naszego sąsiada, Francji. Ten symboliczny gest jest elementem składowym przygotowanego porozumienia między oboma krajami.



Końcówka września napawała wszystkich optymizmem. Budżet państwa przeżywał rozkwit, fabryka w Piemonte pracowała coraz wydajniej, przynosząc wyższe zyski, a niemalże 1500 bezrobotnych zamieszkujących obecnie Sardegnę mogło ze spokojem obserwować jak na ich wyspie wyrasta kolejna fabryka z już niemalże narodowym surowcem. Istnieją również plany wzniesienia kolejnej fabryki w Savoie, jednak postanowiono zaczekać na dogodniejszy moment nie chcąc jednocześnie obciążać zbyt mocno nie w pełni rozwiniętej gospodarki.

Kolejne miesiące należały do niezwykle spokojnych, a w miastach powoli zaczęto przechodzić z tematów budowy fabryk, zadłużenia i odnalezienia złota na zwyczajne, związane z codziennym życiem mieszkańców. Nie zmieniło tego nawet nagłe podniesienie wydatków na wojskowość. Anty-militarny sposób myślenia znaczącej części społeczeństwa nie został zachwiany dzięki równoczesnemu wzrostowi funtów przeznaczanych na administrację i edukację. Początek 1838 roku przyniósł kolejny wzrost dla liberałów, osłabiając przy tym pozostałe dwie, dotychczas posiadające niemalże całkowitą supremację strony arystokracji. W połowie stycznia wysłano poselstwo do Modeny. Z przyczyny gospodarzy doszło do nietaktu dyplomatycznego, który ostatecznie pogorszył stosunki między oboma królestwami. Na ulicach Modeńskich miast, oraz przy granicy z Piedmontem coraz wyraźniej widać narastający niepokój. Podburzane przez specjalnych wysłanników społeczeństwo malutkiego państwa tkwiącego pomiędzy Papiestwem, Toskanią i Piedmontem, zaczyna szeptać o konieczności dokonania przewrotu. Karol Albert wraz z doradcami zadecydował, iż należy przenieść część armii na granicę z Modeną w celu zapobieżenia ewentualnych buntów, czy też niepokojów społecznych. W ostatnich dniach lutego do kraju powróciły dwa poselstwa, wysłane wcześniej do Francji i Toskanii.



Przynosiły one wiadomość o znaczącym polepszeniu stosunków z oboma krajami, jednocześnie jak ustalono w Paryżu, zatwierdzono iż Sardynia znajduje się w strefie wpływów Francji. Kilka tygodni wcześniej jedno z Europejskich mocarstw wysłało tę wiadomość w świat, najwyraźniej zapominając o powiadomieniu samych zainteresowanych. Korzystne reakcje obu krajów, oraz gwarancja ochrony ze strony silnego sąsiada upewniły władzę królestwa, iż należy wykonać krok przewidziany na 1840rok znacznie wcześniej.



Był to 4 marca. Dzień wbrew porze roku niezwykle słoneczny i przyjemny. Region Massa i przynależna do niego Genoa zdawały się być dwoma różnymi światami. Ten pierwszy całkowicie pozbawiony kontroli, ludność wciąż namawiana przez agentów z Sardynii zaczęła głośno domagać się prawa wolności wyboru, odłączenia od nieudolnie małego państewka na rzecz większego sąsiada. Genoa, niemalże zalana przez wojskowych mimowolnie stałą się cichsza, spokojniejsza i bezpieczniejsza. Ze wschodniej strony granicy wysłano nawet dyplomatów 'Modeńskiej Frakcji Pojednania' do przedstawicieli Karola Alberta. Ustawiona przy jednym z większych miast pogranicza 21.000 armia obserwowała to wszystko, czekając tylko na sygnał generała. Ten rozmawiając z przedstawicielami chłopskiego ugrupowania dokonał wstępnych ustaleń. Do oczu wszystkich umiejących czytać doszła pewna nowina.

• ”Dnia 4marca roku pańskiego 1838 głosami ludu Modeny, wszystkie ziemie królestwa zostają uznane za prowincję Sardynii-Piedmontu. Z Bożym błogosławieństwem, wolą pospólstwa, oraz pozwoleniem panującego nam wszystkim króla rozkazuję wymarsz w kierunku stolicy Modeny, gdzie przebywa od dziś nielegalnie władający król i Izba wyższa. Wraz z pomocą Modeńskiej społeczności mamy rozkaz zaprowadzenia porządku w nowej prowincji królestwa, zamieszkiwanej przez tak bliskich nam Północnych Włochów, miażdżąc każdy przejaw oporu w imię króla Alberta.”

Pomimo znaczącego wzrostu złej sławy, reakcja świata nie nastąpiła. Jedynie Modeńskie władze zaczęły nawoływać o pomoc, skamląc niczym psy. Państwo Papieskie i Lucca zgodnie z prośbą dyplomatyczną poparły władze Sardynii w ich staraniach o pomoc ludowi innego kraju. Również Francja wydała ciche przyzwolenie, informując w kolejnych dniach, iż ambasador Modeny może pozostać w ich kraju jako przedstawiciel prowincji Modeńskiej.
Nie było praktycznie żadnych poważnych, wyrównanych bitew. Jedynie wewnątrz pozbawionej jakichkolwiek fortyfikacji stolicy schroniło się 6.000 piechurów pod dowództwem Tancerdiego Mamberetti'ego. Walcząca z nimi armia 19.000 Sardyńczyków Enrico Baldissier'ego rozgromiła ich i w przeciągu nieco ponad miesiąca spacyfikowano wszelakie przejawy buntu. Obalony król został zmuszony do podpisania aktu kapitulacji i przyłączenia Modeny do granic sąsiada.



Wojna zakończyła się 10kwietnia, a wieści o tym dokonaniu zwiększyły prestiż S-P

Niedługo po tym zwycięstwie rozpoczęto budowę fabryki wina w Savoie. Inwestycja ta ma na celu zapewnienie miejsc pracy dla ponad 3.000 bezrobotnych. Mówi się również o planach budowy huty szkła dla umożliwienia korzystania z własnych surowców przy produkcji butelek. Kolejne miesiące mijały równie spokojnie co przed wojną. Ludność ponownie zapomniała o wydarzeniach sprzed kilku miesięcy i zaczęła żyć normalnie, niemalże nie odczuwając dawnych granic między państwami.



Początek 1839 roku. Nikt nie przypuszczał, że może stać się coś tak wielkiego w tych cywilizowanych czasach. Pomimo ciągłych napięć wszyscy mieli nadzieje, iż sprawę da się załatwić dyplomatycznie. Wielka wojna Prus i Austrii pociągnęła za sobą dziesiątki innych krajów. Sardynia z racji swego położenia nieco niechętnie poparła Austrię, a dyplomaci pytani o swoje zdanie na temat wojny woleli odburknąć coś niezrozumiałego i przejść na temat pogody.
Od pamiętnego dnia 1836 roku minęło nieznacznie ponad 3 lata. W kraju mówi się o winiarni, która według planów powinna rozpocząć swe działanie za rok. Król i Izba wyższa natomiast coraz śmielej spogląda w kierunku innych sąsiadów, zastanawiając się czy znajdzie się kolejne królestwo pragnące uwolnić się od tyrana.

--------------
​

 

Część druga: Zdrada, upokorzenie i szwajcarskie zegarki



W czerwcu 1839 roku gospodarka Piemontu zaczęła odczuwać efekty wzniesienia fabryki cementu imienia Karola Alberta w Turynie, drugiej w Sardyńskiej Sassari, oraz odnalezienia pokładów złota nieopodal portowego miasta, Porto Torres. Inwestorzy, który zaczęli obserwować dotychczas omijane szerokim łukiem królestwo spostrzegli okazje na zysk poprzez wprowadzenie na krajowy rynek wielu, dotychczas importowanych dóbr. Największym zainteresowaniem cieszył się oczywiście ośrodek rozwijający się dookoła samej stolicy, oraz okolice dotychczas dziewiczego pod względem gospodarczym regionu Savoie. Planowana do wzniesienia wytwórnia nawozów sztucznych w Chambery skupia na sobie 136 par oczu inwestorów z całej Europy, postrzegających ją jako okazję do rozkwitu w... trudno szukać lepszego określenia – gównie.
Ponadto w planach inwestycyjnych znajduje się fabryka szkła w Nuoro, luksusowych ubrań w Modenie i fabrykę likieru w jeszcze nieokreślonym rejonie Prowansji.



Szósty miesiąc roku pańskiego 1839 przyniósł również niezwykle korzystny dla narodu traktat na mocy którego Sardynia-Piemont została połączona z Francją sojuszem. Zgodnie z zapewnieniami dyplomatów obu stron miało to być silne i trwałe porozumienie. Król Karol osobiście zwierzył się swym doradcą, iż spostrzega w tym działaniu chęć Francji do stworzenia przeciwwagi dla Zjednoczonego Królestwa i Belgii, które zawiązały sojusz kilka miesięcy wcześniej



Gospodarka cały czas ulegała przeobrażeniom, tak samo jak zapotrzebowania fabryk i społeczeństwa. Pod koniec 39 roku sytuacja była w znaczącym stopniu zadowalająca. Trzema głównymi dobrami eksportowymi były owoce, siarka i likier. Do kraju w największych ilościach spływały zboża pozwalające wyżywić coraz liczniejszą populację, herbata dla średnich i wyższych klas społecznych oraz węgiel. Zasoby tego ostatniego, chociaż pozyskiwane wewnątrz królestwa, nie były wystarczające aby zaspokoić nienasycony rynek. Dobrym znakiem był jednak stopniowy wzrost zysków z fabryk cementu.



Nieubłagany czas gnał przez kolejne miesiące niczym huragan. Ludzie nie zdołali pożegnać upalnego lata, gdy na ich stołach pojawiły się dania wigilijne, a następnie, po nowym roku i kolejnym wzroście znaczenia liberałów był już sierpień roku 1840. W realizacji było kilka poważnych projektów, jednym z nich była tak zwana ”Armia połączonych nacji”. Składająca się głównie z Modeńskiej biedoty i przedstawicieli kultury południowej miała ukazać społeczeństwu, iż nikt nie dba już o granice dzielące niegdyś bliźnich, a plotki o braku tolerancji i narodowym rasizmie są wyssane z palca. Armia miała być niezwykła pod jeszcze jednym względem – posiadały pierwszą w historii Sardynii-Piemontu zorganizowaną dywizje artylerii. Planowo utworzenie całej jednostki i doprowadzenie jej do stanu pełnej gotowości bojowej ma potrwać około pół roku. Podobno jako dowodzących nowo formowaną armią rozważa się dwóch generałów. Dotychczas jednak nikt nie podał żadnych oficjalnych informacji na ten temat.



Mobilizacja, potrzeba zakupu broni, ubrań i innych, niedostępnych w kraju materiałów spowodowały drastyczny spadek w budżecie państwa. Na szczęście trwająca do pierwszych tygodni września dominacja czerwieni w wykresach nie spowodowała żadnych problemów dla gospodarki i już w listopadzie było wiadomo, iż sytuacja się ustabilizowała. Narodowy bank zaczął pękać w szwach, a samo państwo posiadało ponad 20.000 dostępnych środków. 1840 został więc ogłoszony najpomyślniejszym rokiem od dnia, gdy zaczęto prowadzić spisy budżetu. Względem samej gospodarki, widocznie przechodzi ona z raczkowania do stawiania pierwszych, jeszcze nie w pełni samodzielnych kroków. Sassari stało się centrum handlu znaczącej części Sardynii, wciąż przybywający rzemieślnicy zaczęli tracić możliwość zatrudnienia w przepełnionym zakładzie. Na szczęście dzięki decyzji inwestorów zaczęła powstawać tam huta szkła. Miasto przeżywa rozkwit, jednak pojawiają się głosy, iż może to zaszkodzić okolicznej florze i faunie. Fabryka nawozów powstała ostatecznie w Giaveno. Nie przynosi ona jak na razie żadnych zysków, jednak nikt nie może zdecydować jak na razie o jej użyteczności. Chambery została jednak krajową stolicą wina. Zaczęła się tam produkcja tego trunku w nowej, skupiającej obecnie około 4.000 rzemieślników fabryce. Król nakazał również rozpowszechnienie zawodu urzędnika biurowego. Zgodnie z modelami występującymi w innych państwach zapragnął aby każda fabryka posiadała przynajmniej 10% urzędników i 90% rzemieślników. Jak na razie proces restrukturyzacji rozpoczął się w Turynie.



Zakończenie prac nad znajomością rynku pozwoliło na zajęcie się wcześniej wspominanym problemem populacji. Pragnąc zwiększyć jej poziom, zaczęto pracować nad medycyną. Badania te pozwolą jednocześnie na zwiększenie limitu jednostek stacjonujących na jednej prowincji, zmniejszą zużycie jednostek, oraz poprawią hospitalizację wojsk.



Na początku listopada doszło do pewnego incydentu. Nikt nie wie co się stało, podzielone są nawet zdania urzędników państwowych i arystokracji. Zgodnie z relacjami na granicy ze Szwajcarią pojawiły się nieznaczne oddziały Piemontu, jednakże to Szwajcarzy jako pierwsi przekroczyli granicę i zaatakowali przygraniczne miejscowości (tak, tak... zapomniałem robić screenów, była 3 w nocy ;D). Rozpoczęła się wojna, a świat nie miał wątpliwości – agresorem była Sardynia, a przynajmniej tak twierdzili wszyscy dyplomaci. Nawet Francuzi patrzyli na mały kraj z nieznaczną pardą, co najpewniej było efektem wcześniejszych prób królestwa Napoleona o przyłączenie Szwajcarii do terenów swych wpływów.
(tutaj zacznie się opowieść z pamięci przebiegu wojny, niestety pozbawiona screen'ów, ale obiecuję, że kolejnym razem naprawię ten błąd )
Sytuacja nie była jednak zbyt wesoła dla kraju, który dopiero co przeżył rozkwit gospodarczy. Ludność odwykła od wojny, wszystkie siły były częściowo zdemobilizowane, a przebywający na przepustkach żołnierze przebywali rozsiani po niemal całym królestwie. Sytuacja nie była więc zbyt korzystna dla państwa pragnącego dokonać zjednoczenia Włoch. Pomimo poderwania do walki rezerw chłopstwa, oddziały Szwajcarskie oddziały w pierwszych dniach wojny zaatakowały zgrupowane w okolicach Aosty oddziały, po dwóch tygodniach ciężkich starć zmuszając dowodzącego Enrico Baldissera do wycofania się w celu reorganizacji z wojskami przebywającymi w Chambery. W tym samym czasie czerwone sztandary przepasane białymi krzyżami wkroczyły do prowincji Novara, bez najmniejszego problemu rozbijając milicję w centrum regionu, oraz kilku przynależnych jej miastach. Pozostała część Szwajcarów znalazła swe miejsce, podążając do stolicy Piemontu. Gdy głównodowodzący generał Enrico dowiedział się o tym poderwał niemal wszystkie siły, zmierzając z odsieczą dzielnie broniącym się jednostkom.
Walki na terenie mojego królestwa trwały przez kilka pierwszych miesięcy. Po skuteczniej obronie Turynu, doskonale zorganizowane, dotychczas stojące w obwodach oddziały zaczęły przejmować inicjatywę, wypychając przeciwników na północ, doszczętnie niszcząc jedną z ich armii w okolicach Lugano. Na tym etapie wojna została jednak zachwiana pewną wiadomością.



Dotychczas patrzące na wszystko z boku potęgi Europy zwrócił się przeciwko Piemontowi. Samotna Holandia, oraz połączone Belgia i Wielka Brytania wysunęły roszczenia względem agresora. Czyn ten, chociaż zwiastujący nadejście ciężkich czasów, udowodnił, iż w tym świecie jedynie silniejszy może liczyć na pomoc. Zdradziecka Lukka i Państwo Papieskie wypowiedziały sojusz królestwu Sardynii, natomiast Francja pomimo wzięcia udziału w zmaganiach jako protektorat, również postanowiła się odciąć. Karol Albert spostrzegł, iż pozostał praktycznie sam.
Rozszerzała się również propaganda innych narodów, która to owocowała znaczącym wzrostem złej sławy S-P, wynikającego podobno ze wcześniejszych działań.



W międzyczasie została sformowana Armia Modena, skupiająca przedstawicieli mniej licznych nacji. Pomimo braku pełnego zorganizowania, została ona natychmiastowo wysłana na tereny Szwajcarii. Zgodnie z rozkazem głównodowodzącego miała ona zabezpieczać w przyszłości okupowane prowincje i chronić je przed kontrnatarciami, gdy pozostałe oddziały będą przemierzać skaliste regiony kraju.



Czas wojny okazał się najlepszym momentem dla liberalnej propagandy. Oddalona od frontu Modena, będąca do niedawna oddzielnym państwem była najlepszym miejscem do rozpoczęcia szerzenia kłamliwych poglądów. Chociaż nie potwierdzono tego dokładnie, pogłoski mówiły jasno – coraz więcej ludzi zwracało swe uszy ku tajemniczym personom, zdającym się mieć inne poglądy na świat. Chociaż nikt nie połączył tych wydarzeń z żadnym ugrupowaniem, część urzędników doradzała wykonanie zdecydowanych kroków. Ostatecznie jednak brak jakichkolwiek dowodów spowodował zbagatelizowanie sprawy i uznanie tego za próbę dywersji. Nie poczyniono żadnych działań.



Na efekty tego zaniedbania nie trzeba było długo czekać. W połowie sierpnia, gdy większość gazet prawiła o tym, jak nasze dzielne wojska dokonują pierwszych podbojów, okupując 1/3 wrogiego kraju, „Zwiastun Massy” uderzał w politykę, wyszydzał nieudolną politykę i ustawiał króla wraz z izbą jako przyczyny posiadania nieprzychylnych stosunków z częścią Europy. Nie chcąc dopuścić do rozszerzenia się widocznego już zagrożenia, nakazano zamknąć gazetę. Niestety nie powstrzymało to rozwoju liberałów, którzy według sprawozdania mogli zyskać nawet 10% wszystkich mieszkańców regionu.
Zgodnie z Turyńską gazetą na pozostałych frontach panuje spokojna atmosfera, a walczący w osamotnieniu Francuzi okupują znaczną część Belgii i Holandii.



Sytuacja na wojnie z dnia 19 września 1841 roku była niezwykle optymistyczna. Pomimo znacznych strat, sięgających ponad 50% wojskom Sardynii-Piemontu udało się zniszczyć niemal wszystkie wojska Szwajcarii. Taktyka osłabiania wroga słabiej zorganizowanymi oddziałami, a następnie miażdżenia go lepiej wyszkolonymi weteranami wojny z Modeną okazała się niezwykle skuteczna. W połączeniu z posiłkami w postaci dział i świeżych rekrutów wojna ma możliwość zakończyć się jeszcze w tym tygodniu, zaraz po zdobyciu stolicy kraju.



Stało się to 21 września, zaraz po wkroczeniu oddziałów do siedziby rządu i władcy Szwajcarii, wymuszono na nich zaakceptowanie kapitulacji i przyłączenia połowy terenów kraju do Piemontu. Niestety nie udało się zagarnąć żadnego znaczącego gospodarczo regionu, jednak przypływ nowych obywateli na pewno pomoże w rozroście królestwa. Kilka dni po tym wydarzeniu Holandia wysunęła propozycję białego pokoju, którą to Francja zaakceptowała. Co więcej, już miesiąc później protektor Piemontu postanowił przyłączyć do swej strefy wpływów naszych niedawnych przeciwników.



W listopadzie doszło do kolejnych aktów agitacji liberałów. Rozważa się wysłanie kilkuset żołnierzy na tereny Massy w celu pacyfikacji ewentualnych rozruchów. Chociaż nikt nie mówi tego otwarcie, wiadomo, iż rozpoczął się okres wzmożonej aktywności buntowników. Wojna na północy Europy idzie całkowicie po myśli Francuzów. Zajęli oni już wszystkie tereny Belgii i odparli kontruderzenie Wielkiej Brytanii, dominując nad wyspami w regionie kanału La Manche.



Kolejne dni, tygodnie przywodziły na myśl powrót do spokojnego życia. Nawet liberałowie zdawali się zapomnieć o swojej sprawie, a jasnozielony wskaźnik wykresu budżetu wskazywał, iż tegoroczne święta większość rodzin spędzi przy obficie zastawionym stole. Wtedy też, 20 grudnia doszło do kolejnej zdrady. Francuzi odwrócili się od Piemontu w momencie, w którym to nad żabojadami zawisło widmo wojny na dwa fronty. Hiszpania, będąca dotychczas zajęta prowadzeniem wojny z Afrykańskimi tubylcami najwyraźniej poczuli zazdrość i trwogę do nowego, budzącego się mocarstwa, postanowili je upokorzyć i osłabić. Król przyjął wiadomość o rozpoczęciu działań wojennych ze spokojem. Ufając swym żołnierzom postanowił wysłać armię na teren Półwyspu Iberyjskiego, pragnąc w ten sposób pokazać, iż nie obawia się on niczyich gróźb.
Z wydarzeń na świecie – zakończyła się wojna Austrii i Prus. Zwyciężyli ci drudzy, zagarniając od pokonanych tereny Moraw.



Pierwszy stycznia. Końcówka mobilizacji 21.000 armii mającej zmierzyć się z Hiszpanami. Kolejne uporządkowanie Izby Wyższej wskazywało jasno wzrost dla liberałów i nieznaczny zysk konserwatystów. Reakcjoniści jak co roku stracili znaczną część swoich wpływów.



Sytuację tę wykorzystali Szwajcarzy. Czując, iż wysunięcie wojsk na daleki zachód osłabi państwo zaczęli wydawać propagandową prasę, która to została natychmiast zamknięta. Nie uchronił o to jednak przed stratami. Na terenie podbitych ziem zaczęły formować się pierwsze bojówki.



Początek roku to również możliwość podsumowania. Zgodnie z rozkazem króla skupiono kilka czynników tak, aby dowiedzieć się jak rozwija się państwo.
Prestiż zdobyty dzięki ostatnim wojnom pozwolił pokonać około 130 innych krajów, lokując kraj w górnej części tabeli. Przemysł piastujący na siódmej pozycji był w stanie konkurować z wielkimi mocarstwami,a potęga militarna – pozwalała czuć się bezpiecznie w walce z mniejszymi krajami. Ostateczny rozrachunek umieścił Piemont tuż za granicą wielkich potęg, na 9 lokacie.
W produkcji również na plusie. Budowa nowych fabryk, bezrobotni czekający na zatrudnienie i spore zyski pozwalały myśleć o następnych latach ze spokojem, nawet pomimo wojny. W końcu zamierzaliśmy ją wygrać, prawda?
Budżet nigdy nie czuł się lepiej. Ponad 19 tysięcy funtów, kolejne dziesiątki tysięcy w banku narodowym i stały wzrost pozwalały na przeprowadzanie kolejnych inwestycji.
Wzrost piśmiennictwa odbijał się na coraz szybszym wynajdywaniu nowych technologii, a rozrost populacji zwiększał nie tylko ilość rąk chętnych do pracy, ale też i ewentualne rezerwy, które mogły pojawić się na froncie w momencie rozpoczęcia wojny obronnej, bądź agresywnej ekspansji.
Handel pozostał bez większych zmian, wciąż przynosząc znaczące zyski dla kraju.

Jak jednak na to wszystko wpłynie wojna? Czy rodząca się siła zdoła pokonać dawną potęgę kolonialną? Być może sztandary Sardynii zawisną nad Hiszpańskimi miastami, może też nieubłagana historia zmusi Karola Alberta do przemyślenia swych działań, a upokorzony naród przestanie odgrywać znaczącą rolę na kontynencie? Ktoś odważy się obstawiać?

--------

Kolejny odcinek już dziś. Planowałem wrzucić je za jednym razem, ale limit obrazków do jednego posta i mało czasu zmusiły mnie do dokończenia reszty wieczorem. ​

 

Z lekko sporym opóźnieniem, kolejny, (dość krótko, ponieważ dwuetapowy) odcinek. Z racji na brak dostępu do komputera, na którym miałem wszystkie screeny i samą grę resztę dzisiejszego odcinka wstawię wieczorem o ile znów los nie postawowi mi tego utrudnić.

Część trzecia: Wzloty, upadki, rebelie i... cdn




Decyzja o wymarszu wojsk okazała się tragiczna. Gdy tylko oddziały dowodzone przez Innocenzo Mamberitti'ego na początku kwietnia 1842 znalazły się w Barcelonie zostały zaatakowane przez liczniejsze wojska korony Hiszpańskiej. Pomimo początkowej, wyrównanej batalii, zostały one ostatecznie pokonane, tracąc ponad 70% swych początkowych jednostek. Dalsze próby prowadzenia działań wojennych doprowadziły do niemal całkowitego zniszczenia wojsk Piemontu. Król dowiedziawszy się o tym zgodził się na podpisanie aktu kapitulacji. Sardynia została upokorzona, a nałożone na nią restrykcje uniemożliwiły prace nad nowymi projektami, ograniczając jednocześnie handel i wojskowość.




Prosta tabela pokazywała jak wielkie straty zadała Piemontowi ta wojna. Uszczuplone o 27.000 wojska, zatrzymanie prac nad nową fabryką jedzenia w puszkach. A wszystko to miało trwać przez dwa lata. Osłabione państwo spadło na 15 miejsce w tabeli, a nadciągające miesiące mogły je osłabić jeszcze bardziej.



Wieść o wstrzymaniu prac nad budową fabryki konserw w Zurichu, oraz niemal całkowite zatrzymanie rodzimego handlu doprowadziło do drastycznego spadku dochodów innych fabryk. Kraj przestał dofinansowywać fabrykę nawozów, co w krótkim czasie doprowadziło ją do skraju bankructwa i zamknięcia.



Czy to z powodu upokorzenia, czy też efektem działań wrogich agitatorów, 14 mają 1843 roku wybuchł pierwszy w historii nowej Szwajcarii bunt. Jakobini w sile 27.000 żołnierzy rozpoczęli działania przeciw władzy. Odmawiając próby rozmowy z buntownikami, król nakazał natychmiastowe wysłanie wojsk na zbuntowane regiony. Szybkie i zdecydowane działania doprowadziły do szybkiego zażegnania wewnętrznego konfliktu już po dwóch miesiącach. Nie oznaczało to jednak, iż nastały spokojne czasy. Wciąż rosnący w siłę ruch liberałów kilkakrotnie dawał o sobie znać, spędzając sen z powiek urzędników aż do stycznia kolejnego roku.



Wieść o zakończeniu okresu buntów rozeszła się po kraju niezwykle szybko. Pomimo ciężkich czasów spowodowanych przegraną wojną w ludziach na nowo rozbudzały się nadzieje na lepszą przyszłość, a wiara w państwo rozpalała się w sercach kolejnych osób. Obecnie delikatnie tlący się żar czekał tylko na moment, w którym to rozpali się z siłą pożaru podniecanego silnym wiatrem.



Czerwiec 44 - ponownie ruszyła budowa fabryki konserw w Zurichu, rozbudowa fabryki cementu w Turynie oraz zaczęto wykopywać fundamenty dla nowego ośrodka handlu, mającego zapewnić odzienie dla armii i prostego ludu Sardynii. Pomijając zamknięcie wytwórni nawozów i nie najlepszy okres dla winiarni, gospodarka kraju ponownie wraca na dobry tor.


Po ponownym nawiązaniu stosunków dyplomatycznych z Francją okazało się, iż w całym kraju panują rebelianci. Blisko 80tysięcy niezadowolonych z rządów ludzi wyszło na ulice. W obawie przed przeniesieniem walk na teren Piemontu, oraz w obronie zamieszkujących południowe tereny Francji włochów, nakazano wysłać wszystkie możliwe oddziały do pomocy Francji w walce z Anarcho-Liberałami. Półroczna krucjata przez większość terenów sąsiedniego kraju wzmocniła doświadczenie żołnierzy, polepszając stosunki z władzami protektora Piemontu.



16 marca 1846 roku zakończyło się ponowne podliczanie wszystkiego co tylko było możliwe. Dochody, populacja, polityka. Zgodnie z rozporządzeniem miało to następować co 10 lat. Na pierwszy ogień poszła gospodarka. W porównaniu z nieistniejącą przed dekadą, obecnie różnego typu fabryki przynosiły łącznie prawie 69 funtów każdego dnia, zapewniając miejsca pracy dla około 48.000 pracowników.



Taryfy ustawione na -25% wprawdzie niemalże wyrównywały zysk przynoszony przez fabryki, jednak na razie nie zamierzano ich podnosić, przewidując, iż wspomoże to inwestorów, oraz zwykłych mieszkańców, a więc zaowocuje późniejszym wzrostem gospodarczym. 60% podatki pomimo wszystko nie doprowadzały do znacznego rozrostu biedy. Jedynie średnia grupa posiadała 20% wskaźnik znaczącego ubóstwa, jednak władze już obmyślały sposób obniżenia podatków w sposób, który nie doprowadziły do załamania budżetu. Bank narodowy rósł w siłę, lokując się na poziomie 16.780 funtów, dzięki czemu nawet w przypadku długotrwałego spadku przychodów nie byłoby konieczności zaciągania kredytów wśród innych narodów. Z racji na wydatki sięgające 53.4 funtów dziennie wskaźnik zysków i dochodów świecił się naprzemiennie to na czerwono, to na zielono



W polityce jak widać zaszła pewna znacząca zmiana – liberałowie. Na początku byli nic nieznaczącym ugrupowaniem, obecnie na 10 przedstawicieli izby wyższej 3 popiera ten istniejący od niedawna ruch. Zmienia się również ludzka ideologia. Wolniej, oszczędzając do tej pory konserwatystów, jednakże dodając do tego coraz liczniejsze bojówki Jakobinów i Anarcho Liberałów można przypuszczać iż w niedalekiej przyszłości mogą oni przynieść narodowi wiele złego.



Wraz z nowymi podbojami wzrosła liczba ludności, tworząc przy tym jednak znaczne rozstępu w dotychczas jednokierunkowym myśleniu populacji Piemontu. Brak asymilacji do kultury i religii wpływa obecnie na spadek procentowy liczebności północnych włochów. Obecnie liczą oni nieco ponad 65% ogółu, jednak wrodzy im szwajcarzy to najliczniejsza mniejszość przekraczająca swa liczebnością 16%. Znaczący wzrost protestantów, osiągających 7,7% nie stanowi jak na razie o rozłamie religijnym, jednakże dalsze podboje mogą zwiększać odsetek osób praktykujących inne wyznania. Wciąż wysoko utrzymujący się odsetek farmerów i wzrost robotników, stanowiących obecnie łącznie ¾ społeczeństwa



Ogólna liczba ludności w państwie jest zadowalająca, jednakże nie każdy region posiada dodatni wskaźnik, czego bezpośrednią przyczyną jest znaczny stopień migracji z Sardynii i podbitych rejonów na rodzime tereny Piemontu.



Wśród technologii już od kilku miesięcy następują starania opanowania sztuki związanej z gałęzią handlu. W założeniu ma ona zwiększyć efektywność pobierania podatków, a więc i przynieść większe zyski dla państwa.​

A jako mały zwiastun o tym, o czym będziecie mogli poczytać za kilka godzin przedstawiam... link!

PS. Wie ktoś jak wstawić pokaz slajdów w taki sam sposób jak np. Dies Irae gdy prezentowano zmiany polityczne na przełomie jakiegoś okresu? Starałem się coś znaleźć i jedyne co osiągnąłem to właśnie to powyżej

 

Odcinek Specjalny: Na dworze, na polu bitwy – to wszystko dyplomacja




Po zliczeniu wszystkiego w królestwie, Karol Albert razem ze swoimi doradcami postanowił poprawić stosunki ze stolicą papieską, pragnąc przy okazji zyskać ewentualnego sojusznika przy możliwych wojnach na półwyspie. Jednakże z tego co wiadomo nieoficjalnie szanse na przymierze są nikłe dopóki to Piemont nie zmyje z siebie złej sławy związanej z ostatnimi podbojami.



W maju doszło do wybuchu kolejnej wojny pomiędzy Austriakami, a Prusakami. Tym razem ci pierwsi zostali agresorami, pragnąc za pośrednictwem swych wojsk odzyskać utracone wcześniej tereny Moraw. Wykorzystali oni sytuację, w której to oddziały Prus zostały związane w walce przez samotnych Bawarów w pojedynku, który miał przekazać tym pierwszym część ziem bogatego landu. Do stolic obu mocarstw zmierzają kolejni dyplomaci pomniejszych państw potwierdzających swój współudział przy jednej ze stron.



W maju nastąpił również przegląd nowo budowanej jednostki kawalerii, oraz Fregaty. Wojska lądowe mają zostać w późniejszych latach przydzielone do tak zwanej 'grupy szybkiego reagowania', mającej tłumić wszelakie przejawy buntów w całym kraju.



Tragiczną wieść przyniósł pochmurny poranek 18maja 1846 roku. Kresu swej drogi dokonał wybitny generał i człowiek honoru – Massimo Baretieri. Jego śmierć wywołała ogromny smutek wśród bliskich mu osób, jednakże zgodnie ze słowami kilku urzędników, jego strata będzie niewyobrażalnym ciosem dla całej armii, oraz stratą całego narodu. Na odbywającym się kilka dni póxniej pogrzebie zjawił się sam król Piemontu.



Czerwiec rozpoczął się dobrymi wieściami. Na północnym wschodzie wojna wciąż trwała w najlepsze, jednak zgodnie z doniesieniami dyplomatów Saksonia zgodziła się podpisać akt pokojowy z Prusami. Osłabia to Austriaków i daje możliwość cichego odetchnięcia Albertowi, którego to plany stawiają zdobycie Lombardii jako jeden z głównych celów jego panowania.



23 sierpnia doszło do buntu w Zurychu. Pomimo jego małych rozmiarów, nowo stworzony oddział kawalerii pod dowództwem narodowego bohatera, podbijającego Modenę i Szwajcarię został pokonany. Na pomoc wyruszyła mu główna armia, znajdująca się dotychczas w Turynie. Bunt został szybko zażegnany, jednak pokazywał, iż tak naprawdę 'era buntów' mogła być jedynie przedsmakiem kolejnych wydarzeń.



Wieści z frontu Prusko-Austriackiego były jeszcze lepsze niż te, głoszące o ugodzie z Saksonią. W obliczu niezwykle pomyślnych miesięcy wojny, strona broniąca się postanowiła wysunąć własne żądania najeźdźcy. Wprawdzie nie pragną żadnych dodatkowych ziem, jednak śmiałość Pruskich władz uświadamia światu, iż wojna jest w zasadzie przesądzona.



1846 okazał się niezwykle intensywnym rokiem również na innym kontynencie. W listopadzie kolonialne wojska Portugalii wkroczyły na tereny Zulusów. Gnani najpewniej chęcią pozyskania taniej siły roboczej i lepszej pozycji na kontynencie rdzenni Europejczycy zaczęli blokować wszystkie porty swych oponentów, zyskując początkowo znaczącą przewagę.



Względem spraw Piemontu, pod koniec jedenastego miesiąca roku rozpoczęto lokalizowanie nowej fabryki wina. Do tej pory wiadomo, iż powstanie ona na Sardynii, jednak dokładne miejsce postawienia kamienia węgielnego nie jest jeszcze znane. Inwestorów zachęciły znaczące zyski większości fabryk kraju. Jedynie ulokowana w Zurychu fabryka konserw przynosi ciągłe straty spowodowane brakiem materiałów produkcyjnych.



Pod koniec roku świat obiegła również pewna zabawna nowina. Rosja, jedna ze światowych potęg zajęła południową połowę Madagaskaru, w krótkiej, przeoczonej przez większość narodów wojnie.
(Czerwona linia oddziela południowa Rosję, od północnego Madagaskaru)



Początek kolejnego roku, kolejne zmiany w izbie. Zyskują jak zwykle liberałowie, jednak również konserwatyści odrabiają część swoich strat. Według większości osób, reakcjoniści są skazani na zagładę i w przeciągu kolejnej dekady ich wpływy przestaną mieć jakiekolwiek znaczenie.



Początek stycznia przyniósł różne zmiany. Jedną z nich było ponowne skoncentrowanie się na militarnym aspekcie prowadzenia dyplomacji. Na razie jedynie poprzez szkolenie nowych jednostek, mających zasilić szeregi zdziesiątkowanej armii Piemontu.



W tym samym miesiącu do naszego kraju przybyło kilkaset Bawarskich uchodźców. Zgodnie z tym co mówili wojna z Prusami została już zakończona, podpisaniem przez Bawarów aktu kapitulacji. Utracili oni swoje Hesse-Nasau, jednocześnie pozwalając wojskom Prus skupić się na prowadzeniu działań wojennych na froncie Austriackim.



A Austriacy nie mają łatwo. Zważywszy na skupienie wszystkich sojuszniczych wojsk na północy ich kraju, Parma i Toskania zostały pozbawione ochrony przed jakimikolwiek zagrożeniami. Z tego tez powodu bunty trawiące ich kraje musiały być gaszone przez pozostające w obwodach oddziały Austrii, co z kolei osłabiało główne siły, pozwalając Prusom działać jeszcze śmielej.



Jednakże nie tylko Europa posiada problemy z buntownikami. Anarcho-Liberałowie powstali na początku kwietnia 1847 roku na terenie Egiptu, podporządkowując sobie znaczną część południa kraju, oraz delty Nilu.
(Czarne obwody to tereny zajęte przez rebeliantów)



Bunty, wojny, wszystko to przeplatało się ze sobą, tak więc wewnątrz rozgrywki nie mogło zabraknąć głównego zawodnika – Francji. Ta wypowiedziała wojnę swemu Belgijskiemu sąsiadowi, z którym to posiadała zatargi od czasu wojny mającej upokorzyć Piemont. Z racji na brak interwencji Wielkiej Brytanii, francuscy dyplomaci poprosili o nie interweniowanie żadnego sojusznika. Pomimo tego 16tysięcy żołnierzy czeka w Turynie na jakiś sygnał, mający poderwać ich na północ.



Zamiast wydawać wszystkie zdobywane przez budżet pieniądze na armię postanowiono zainwestować w koleje. Rozpoczęto poszukiwania osób, które mogłyby wyszkolić odpowiednią kadrę, mającą zająć się rozszerzaniem infrastruktury w całym kraju.



Wciąż rozrastały się bunty w Egipcie. Kraj faraonów dosłownie był pochłaniany przez ogień tlących się miast, budynków rządowych i ciał tych, którzy bronili władzy. Kilka miesięcy wzrostu sił anarcho-liberałów doprowadziło wkrótce do abdykacji rządu i poddania się ich warunkom. Nowa flaga, nowa władza. Świat patrzył jednak na to wszystko dość nieprzychylnie.​

 

Przebieg wojny Prusko-Austriackiej

14 grudnia 1846
(Czarne – tereny zyskane przez Prusy i sojuszników; czerwone – tereny zyskane przez Austriaków i ich sojuszników)


25 grudnia 1846


22 lutego 1847


24 maja 1847




24 czerwca zakończyła się wojna Austriacko-Pruska. Król Karol z uwagą przyglądał się tym wydarzeniom, zastanawiając się nad kolejnymi krokami względem pokonanej Austrii. Ich potęga zaczęła chylić się ku upadkowi, Piemont mógł wiele zyskać atakując ich przy kolejnej wojnie z Prusami, wydzierając im część ziem. Postanowiono jednak poczekać pewien czas, uważając iż zbyt pochopne działania pod wpływem chwili mogłyby źle skończyć się dla rodzącej się potęgi.​

Od prawie półtora miesiąca nieaktualizowane.
Oczyszczone i zamknięte.
Jakbyś chciał kontynuować - daj znać na PW.

Elaith