Stare Nowe Cesarstwo

Grecja w chwili wybuchu I wojny światowej:

Gdy wybuchła wielka wojna, nikt się nie spodziewał że będzie trwała dłużej niż jeden rok. Grecja zachowała z początku neutralność. Wiedząc że w razie desantu brytyjsko-francuskiego kraj nie będzie w stanie się obronić. Wiedząc też ze w przyłączeniu się do państw Centralnych tez nie ma sensu – bo jednym z nich jest Turcja. Owa neutralność z początku wydawało się czymś wspaniałym. Gdy jednak Brytyjczycy i Francuzi przypłynęli z wielką flota pod Ateny – wymusili na królu Konstantynie I von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, by uciekł z kraju. Rząd który powołano ogłosił Alexandra I nowym królem i przyłączył Grecję do Ententy. Wojna zakończyła się remisem. Niemcy poprowadziły w 1918 roku skuteczną ofensywę na Paryż. Z racji iż USA zachowało cierpliwa neutralność, Francuzom zabrakło mężczyzn do dalszej walki i zgodzili się na zawarcie pokoju, którego wynikiem miał być powrót do granic przedwojennych. Dla Grecji oznaczało to i tak, początek wojny z Turkami. Imperium Osmańskie upadło tuż przed zakończeniem wojny. Była to okazja by odzyskać utracone przed wiekami ziemie, wciąż zamieszkane przez Greków. Nowy król, chcąc podtrzymać swą władzę, zdecydował się na ofensywę i zaatakował upadłe Imperium. Armia Grecka doszła w bohaterskich bojach aż pod Ankarę. Niespodziewanie Ataturk, pobił te siły, zmuszając Greków do wycofania się aż do Efezu. Jednakże szybko (lato 1920) stary król powrócił do Aten, dokonał zamachu stanu obalając rządy Alexandra i organizując za pomocą Niemców nową armię. Co ciekawe uzyskał tez duże wsparcie ze strony targanej wojną domową Rosji, która uznała iż budowa potężnego prawosławnego Imperium nad Morzem Śródziemnym może ocalić i ją przed zagładą która nieuchronnie nadchodziła. Pomoc niemiecko-rosyjska okazał się zbawienna i wojsko greckie w końcu wkroczyło do tymczasowej stolicy tureckiej. Nominalnie przejęto też władzę nad Syria, Irakiem, Hidżazem. Było to na razie czysto iluzoryczne – ale uczyniło Grecję potęgą w skali nie tylko regionalnej – choć potęgą z wyjątkowo małą armią i wielkimi problemami. Władzy greckiej nie uznawano na 80% obszarów które oficjalnie stały się częścią tegoż kraju.
Grecja w 1920 roku:

Natychmiast zawarto sojusz z Czarnogóra i Serbią, by mieć wsparcie militarne w razie konfliktu z Bułgarią. Gdyż Tracja południowa oddzielała Grecję od jej nowych posiadłości – no i przede wszystkim, od Konstantynopola. Oczywiste było ze w ciągu kilku lat dojdzie do starcia. Grecja w tym momencie jednakże była zbyt słaba by móc nawet Bułgarię pokonać.
Król Konstantyn, miał przed sobą niezwykle trudne zadanie. Należało uzyskać aprobatę świata na to by jego państwo było tak wielkie. Należało stłumić wszelką chęć u ludów które znalazły się pod kontrola Grecji, na jakiekolwiek próby stworzenia autonomii lub wolnych państw.
Pierwsza sprawa jaka wymagała pracy, to kwestia budżetu. Grecja znajdywała się od powstania, w permanentnym stanie kryzysu finansowego. Teraz – pojawiła się szansa wykorzystania przejętych ziem na potrzeby rozwoju obszarów narodowo greckich i w efekcie wpompowania dużych pieniędzy na rozwój gospodarki, która mogła by uczynić państwo potęgą.
Na pierwszy rok po przejęciu ziem tureckich, król ogłosił wielki podatek 100%. Cel? Zebranie jak najwięcej funduszy z całego imperium, by mieć następnie środki na stworzenie de facto całego państwa od zera. Niestety okazało się ze nie ocaliło to sytuacji. Król musiał uznać właściwie finansową porażkę, by zakryć te problemy zażądał od Bułgarii jej Tracji oraz od Włoch wyspy Rodos. Oba kraje, wiedząc że wojna z Grecją oznaczała by wielką tragedię zgodziły się na przeprowadzenie plebiscytów – ich wynik był w pełni zadowalający dla Aten.
Owe sukcesy spowodowały ogromny wzrost poparcia społecznego dla działań króla. Co więcej – wzmocniły tez finanse państwa. Zajęcie Tracji pozwoliło bowiem połączyć droga lądową Grecję z reszta państwa. Pozwoliło to obniżyć na następny rok podatek, do 70% dochodu. Zmobilizowane
Społeczeństwo, było gotowe płacić tak wysokie sumy za możliwość bycia potęgą.

W 1923 Grecja awansowała do roli jednej z potęg światowych, została dołączona do G8, na ostatnim miejscu. Korzystając z okazji, król Konstantyn, ogłosił odrodzenie Imperium Bizantyjskiego. Ogłosił się nowym Cesarzem, Konstantynopol uczynił na nowo stolica Imperium. Przyjął tytuł Konstantin XII von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg. Bizancjum na nowo odrodzone, ale wciąż wielce słabe – to państwo wielu problemów…
Dotychczas w Parlamencie Ateńskim, rządziło stronnictwo które przerodziło się w nowych realiach w Komma Ethnikofronon. Czyli po prostu Frant Narodowy, który za cel stawia sobie ewidentne zdominowanie przez żywioł grecki wszystkich obszarów nowo narodzonego Imperium. Front ten, jednakże nie ma pojęcia jak dobrze gospodarzyć państwem. To zaś potrzebuję pieniędzy. Cesarz wiedząc to – postanowił rozbić rząd, powołać do władzy liberałów w postaci Komma Fileletheron. Partia ta, stawia sobie za cel, nie dominowanie kulturalne nad Imperium – tylko ekonomiczne podporządkowanie sobie Grekom, całej ludności tak – by nie chciała się buntować w obawie przed utrata środków na Zycie. To skrajnie nowoczesne podejście do sprawy, spodobało się Cesarzowi, który postanowił stworzyć z Bizancjum, potęgę gospodarczą na wzór Niemiec. Postępowanie to spodobało się tez Francuzom i Anglikom, z którymi trzeba się było bardzo liczyć – uspokojono ich wprowadzając zasady wolnego rynku w Imperium.
Cały pierwszy rok władzy nowej partii, to obniżanie podatków – głownie dla najwyższych klas, oraz ceł. By zachęcić kapitalistów do stawiania fabryk. Rząd cały czas pracował tez nad spłacaniem długu państwowego.
Dużym problemem okazała się zaledwie 9% piśmienność wśród obywateli Imperium. W tym celu rozpoczęto operację Kulturkamfu. Ludność prawosławna, niezależnie od narodowości, zaczęła być zmuszana do posługiwania się tylko greką. Zaś ludność muzułmańska musiała pogodzić się z zakazami np. budowania nowych meczetów. Wszystkie pomysły wyszły osobiście od Cesarza.
Rychło okazało się ze te działania spowodowały, że rząd rosyjski, zdecydował się stać się protektorem Bizancjum.
Wszelkie działania ekonomiczne, a także bliskość gospodarcza wynikła z sojuszu z Rosją, spowodowały że rząd mógł obniżyć cła aż do 30%. W końcu pojawiła się szansa na to że greccy kapitaliści zaczną stawiać fabryki i kraj zacznie się rozwijać.
W druga rocznicę objęcia przez liberałów władzy, rząd sprezentował narodowi niezwykła rzecz – obniżono podatek do 50% i cła do 0%. Państwo zachowało przychód – ruszyły budowy wielu fabryk w całej Grecji. W końcu państwo zaczęło się rozwijać.
Cesarz miał powody do dumy i mógł zająć się w końcu polityką zagraniczną.
W 4 lata od podboju Turcji, Grecja – tera Bizancjum, zaczęła wychodzić na prostą i stała się poważnym podmiotem polityczno-gospodarczym na mapie świata.
Cesarz postanowił wykorzystać ten fakt i uczynić z Bałkańskich państewek grecką strefę wpływów. Oznaczało to oczywiście mały konflikt z Rosją i duży z Austro-Węgrami. Ale Biznacjum musi zaznaczyć że jest potęga i jest gotowe walczyć o uznanie swojej pozycji wśród mocarstw światowych.
Tym bardziej że Bizancjum wyprzedziło USA i Austro-Węgry awansując na 6 miejsce w skali światowych potęg.
Powstające po raz pierwszy nadwyżki finansowe można w końcu było przeznaczyć na armię. Która była dotychczas niesamowicie niedofinansowana.
Największym problemem Imperium okazała się administracja, czy raczej jej brak. Nawet w najlepiej zorganizowanych prowincjach jej wydajność nie przekraczała 70%. Są nadal części kraju w których nie ma administracji państwowej wcale. Czyli de facto – państwo tam nie funkcjonuje.
W 1928 udało się dodać Albanię do swojej trafy wpływów i wymusić na niej sojusz z Cesarstwem. Jest to o tyle korzystne, że jest to kraj bałkański, więc mała ale jednak, armia albańska będzie zawsze broniło granic Grecji właściwej przed potencjalnymi wrogami.
Pięć miesięcy później zawarto podobne układy z Czarnogóra i Rumunią. Uderzyło to z deka w Rosję, ale dało gwarancję obrony, w razie konfliktu z Bułgarią, z która Cesarstwo pozostało w złych stosunkach.
Gdy zawarto tez sojusz z Persją, doszło do rzeczy strasznej. Rumunia z Serbią stanęły w obliczu ciężkiej wojny. Bizancjum musiało stanąć po stronie Rumunii i włączyło się w swoją pierwsza od powstania wojnę. 15 tys. Armia złożona z piechoty i artylerii. Ruszyć musiała z Konstantynopola na Skopje i uderzyć na tyły państwa serbskiego, nim to dokonało by aktu zajęcia Bukaresztu. Po stronie Rumunii stanęła też Austria i Bułgaria. Serbia znalazła się w krytycznej sytuacji. Cesarz Konstantyn, uznał że Serbię należy osłabić, zabierając jej Macedonią oraz uczynić swoim wasalem – ostatecznie utrzymując w ten sposób nad nią kontrole na przyszłość – by nie dać nikomu innemu szans na przejecie nad nią kontroli.

Wielka wojna koalicji antyserbskiej (1928-29)

Działania wojenne to były starcia z właściwie luźno poruszającymi się małymi grupkami żołnierzy serbskich. Brak było większych bitew, gdyż główne siły serbskie zostały pobite w walkach z Austriakami. Dobite zaś przez Bułgarów i Rumunów.
Tymczasem zaangażowanie Bizantyjskie na Bałkanach, postanowiła wykorzystać Rosja która zaatakowała Persję… Szans na wojnę nie ma, więc Bizancjum musiało przemilczeć całą sprawę, ale stracono zaufanie do Rosji.
Serbia wobec takiej przewagi przeciwnika musiała prosić o pokój. Cesarz Konstantyn odegrał główną rolę w pertraktacjach dzięki czemu nie dopuścił do rozbioru, a jedynie zadowolił się zajęciem Macedonii, zdobywając dla Imperium dawne ziemie które zrodziły Alexandra Wielkiego.
Zaraz po zwycięskiej wojnie rozpoczęto rozbudowe kolei w Imperium. Okazało się bowiem w toku wojny iż państwo posiada ogromne problemy z transportem zaopatrzenia nawet dla tak małej armii jaką posiada.
Niedługo po zawarciu pokoju, Serbia zawarła z Bizancjum sojusz, wiedza dc że przetrwała tylko ze względu na przychylne stanowisko Imperatora z Konstantynopola.
Tymczasem Cesarz, korzystając z zamieszania – cały czas umacniał swoją władze i faktycznie zaprowadził system absolutystyczny w całym państwie. Rząd zajmuje się tylko tym czym Cesarz nie chce, bo go to nudzi. Zresztą i tak jedno jego słowo decyduje o wszystkim, niezależnie czy rząd coś ustalił inaczej czy nie.
Polityka bizantyjska wygląda następująco:

Jak widać, system absolutystyczny pełną parą. Słowo Cesarza słowem boga.

 

Imperium Bizantyjskie u progu nowej epoki – epoki:

Odc. 2. Wielka Rewolucja Przemysłowa

Choć przemysł Cesarstwa i tak zajmuje miejsce 9 w skali świata – to jednak nie zasługuje na to by znaleźć się w ekskluzywnej grupie G8. Bardzo to irytuje Imperatora. Despota znad Bosforu – jak go chętnie zaczęła określać prasa liberalna w Paryżu i Londynie, zaś Bohater Wschodu jak go określa prasa w Wiedniu i Berlinie – podjął się zadania wielkich reform. Po pierwsze postanowił zawalczyć o zwiększenie poziomu biurokracji w państwie – gdyż poziom wydajności administracyjnej był żałosny. Po drugie postanowił wspierać kapitalistów ale tez robotników – ze wszech sił na jakie było stać państwo. Co prawda Imperium ma 23 mln. Ludzi – to jednak – największą część społeczeństwa stanowią muzułmanie, którzy są ludnością podporządkowana – pozbawiona obywatelstwa (zazwyczaj). W efekcie – są zupełnie bezproduktywni dla państwa. Grecy więc zaczęli wpuszczać do swego grona wszelkich prawosławnych mieszkańców Imperium oraz nawet muzułmanów którzy zgodzili się przejść na chrześcijaństwo. Cesarz wprowadził jedną zasadę – prawosławie, oznacza obywatelstwo, wszelkie przywileje, protestantyzm – jest akceptowany, zaś katolicyzm i islam – oznaczają brak szans na rozwój. Cesarz zdecydował się na asymilację kulturalną chętnych na to – byleby zwiększyć liczbę „Greków”. Czyli żołnierzy, pracowników, kapitalistów, biurokratów – wszelkich warstw których Imperium potrzebuje by być silnym.
W krótkim czasie udało się awansować Imperium, na 8 miejsce w kwestii siły gospodarczej, niestety nie oznaczało to wejście to grupy G8. W zaledwie pół roku po wprowadzeniu nowej reformy, Bizancjum awansowało na 7 miejsce względem potęg gosp. Wyprzedzając Japonię i Austro-Węgry a ścigając się z gospodarka Włoch. Niestety okazało się że należy wprowadzić cła – 20% i zmniejszyć wydatki na armie do 50%. W efekcie na rok reform sytuacja w ekonomii zaczęła wyglądać następująco:

Zaś stosunki etniczne tak:

Wspomniane wcześniej kwestie polityczne naznaczały się zaś w ten sposób:

Państwo więc jak widać, jest ewidentnie rządzone silną ręką – ale jakoś nie rozwija się w zastraszającym tempie – nie wiadomo tylko czy ze względów związanych z ograniczeniami gospodarczymi, czy problemami z ogromną liczba mniejszości – upośledzonych politycznie.

Dzięki reformom ekonomicznym rychło Imperium odzyskało status Wielkiej Potęgi i zajęło ostatnie miejsce w grupie G8. Cesarz z tego powodu zarządził miesięczne igrzyska w całym Imperium.
Szczególnie że już miesiąc później awansowało Imperium na 6 miejsce wyprzedzając Japonie i Austrię a zostając pod Rosją. Na efekty długo nie trzeba było czekać – kapitaliści poczuli się bezpiecznie i pewnie i ruszył wielki projekt czynienia Cesarstwa wielka potęga ekonomiczną:

Koniec epoki pierwszej rewolucji przemysłowej kończy wybuch wojny z Rosją.
Powód był prosty – Rosja postanowiła włączyć Persję w swoją sferę wpływów – zaś Bizancjum absolutnie nie może się z tym zgodzić…

 

Odc. 3 Początki wielkiej polityki
Zupełnie niespodziewanie Francja zaproponowała Cesarstwu sojusz. Takie okazje nieczęsto się zdarzają, więc Konstantyn zdecydował się na ten czyn. Rychło potem, mając pewność że jego pozycja jest niczym niezagrożona, uczynił partią rządząca reakcyjną Komma Paleologos. Partia ta całkowicie oddaje kwestie ekonomiczne w ręcę cesarskie, więc Cesarz mógł, stawiać państwowe fabryki na towary które uznał z niezbędne do dalszego rozwoju państwowego przemysłu. W jakimś sensie Bizancjum, zaczęło się upodabniać do właśnie narodzonego nowego rządu we Włoszech, pod przewodem Mussoliniego. Z tą różnicą ze tu monarcha być absolutnym władcą. Tego samego roku Rosja zaatakowała Rumunię. Bizancjum zdradziło sojusznika tym razem i nie wplątało się w wojnę pomimo poparcia Francji. Armia cesarska jest wciąż absolutnie zbyt słaba by móc się równać z rosyjską.
Do końca lat 30stych, Cesarstwo było już zajęte tylko sprawami wewnętrznymi.

Cesarz Konstantyn XII
W roku 1933 Cesarz zmarł, powodem był już jego wiek. Jego syn Jerzy, przyjął tytuł Konstantinos XIII Heorgios i jako taki został przedstawiony światu. Nie był już młodzieńcem, ale jednak świeżym był władcą nie zaś tak mocno starym jak jego poprzednik.

Cesarz Konstantyn XIII
Zmiana na tronie wiązała się jeszcze z jedną sprawą. Nowy Cesarz, to zwolennik zupełnie innego podejścia do polityki niż jego poprzednik.
Nowy Cesarz jest zdecydowanie za polityka militarystyczną, cały wysiłek państwa kładzie nie na rozwój przemysłu tylko armii.
Cesarz obniżył podatki do 25% i cła na 0%. Pozyskał sobie więc i biednych i bogatych. Zaś propaganda władzy silnej reki oraz usilna walka o dominację kulturalną która rozpoczął, zaczęła powodować że Grecy zaczęli zdobywać przewagę w Imperium. Szansę na obywatelstwo mają po reformie tylko osoby które mówią płynnie po grecku lub odsłużą w armii 25 lat. Polityka Kulturkampfu, powoduje że z każdym rokiem coraz więcej mieszkańców Imperium zaczyna uważać się za Greków.
W efekcie, armia bizantyjska ma więcej możliwości pozyskiwania rekrutów. Jest więc możliwość rozbudowy tejże struktury.
W ciągu 5 lat, armia cesarska zwiększyła liczbę stałych skoszarowanych żołnierzy z 24 do 100 tys.
Co więcej, reformy finansowo nie pozwoliły odczuć tego państwu. Wręcz zachowano stan wpływu finansów największy w dotychczasowej historii.
Rządy partii reakcyjnej i absolutna władza monarchy pod tym względem były więc idealne, niestety dla rozwoju gospodarki nie… handel się niezbyt rozwijał, rozbudowa przemysłu stanęła praktycznie w miejscu i dużo mniejsze kraje jak np. Japonia – prześcignęły Cesarstwo.
Objawem że inwestycję w wojsko należy przyhamować na rzecz gospodarki stało się to iż w 1940 roku… Austro-Węgry prześcignęły Cesarstwo i straciło ono status przynależności do G8. Doprowadziło to do przymusowego zdymisjonowania rządu i wprowadzenia do władzy liberałów.
Pomimo to zwiększono liczbę stałej armii do 120 tys. Żołnierzy, z prostego powodu. Rośnie obawa przed dużym konfliktem w świecie ze względu na ciągle rosnące napięcie pomiędzy głównymi mocarstwami Europy. Niemcy z Anglią stoją na krawędzi wojny, podobnie Austria z Rosją, ale tez Rosja z Japonią.
Niespodziewanie wybuchła wojna Persji z Rosją i Bizancjum stanęło po stronie Persji – nie chcąc by Rosja coś zajęła – tylko by zając cała Persję w przyszłości dla siebie.
Armia Cesarska podzieliła się na dwa fronty – jeden na Kaukazie miał bronić Azji Mniejszej a drugi miał udać się pod Teheran i walczyć w obronie Persji.
Pierwsza bitwa pod Ardabil, była pięknym choć krwawym zwycięstwem. Armia Cesarska pokazała że potrafi walczyć z potężną armią Carską.

Pobicie liczniejszej armii stało się wspaniałym powodem do licznych parad w Konstantynopolu na których Imperator pławił sie w swej chwale.
Rosjanie byli tak zaskoczyli że zaproponowali pokój, Cesarz zdecydował że to najlepsze co można zrobić i zgodził się, oczywiście kosztem poniżonej Persji.
W głębi serca Cesarz był jednakże głęboko niezadowolony, jego armii poniosła małe straty w walce z wrogiem ale - 50 tys. Żołnierzy zbiegło z armii przed bitwami.
Morale części wojska były więc zatrważająco niskie, wierność gorsza niż można było wyśnić w najstraszniejszych koszmarach.
Cesarz ogłosił więc 10 letni plan reformy wojska, który miał uczynić Bizancjum potęga militarną.
Następnie rozpoczął prace nad poszerzaniem wpływów nie tylko na Bałkanach i w Persji ale stworzył oddział specjalny dla Włoch. Cesarz – postanowił wpisać Włochy do swojej strefy wpływów…

Wyczyszczone i zamknięte.
Jakbyś chciał kiedyś kontynuować - daj znać.

Elaith